Να μείνω σπίτι; Το παιχνίδι που πάει πολύ πέρα από τον κορωνοϊό. Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου.

9313 Views
Να μείνω σπίτι; Το παιχνίδι που πάει πολύ πέρα από τον κορωνοϊό. Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου. Να μείνω σπίτι; Το παιχνίδι που πάει πολύ πέρα από τον κορωνοϊό. Άρθρο της ψυχοθεραπεύτριας Νέλης Βυζαντιάδου.

 

 
 
(βασισμένο σε μια αληθινή - πέρα για πέρα αληθινή - ιστορία)
 
Από τις πρώτες μέρες που έμαθα για τα κρούσματα στη χώρα μας σκέφτηκα πως θα έπρεπε να φανώ συνετή και προνοητική αναβάλλοντας τις ομάδες ψυχοθεραπείας και τα σεμινάρια που συντονίζω κάθε εβδομάδα στο γραφείο μου αλλά και τις ατομικές συνεδρίες. Έτσι και έκανα. Ενημέρωσα όλους και όλες για αυτή μου την απόφαση. Υπήρχαν άνθρωποι - οι περισσότεροι - που επικρότησαν αυτή μου την πρωτοβουλία λέγοντας πως πήρα τη σωστότερη απόφαση. Κάποιοι άλλοι απλώς συμφώνησαν χωρίς να εκφράσουν κάτι περισσότερο. Υπήρξαν όμως και ελάχιστοι - ευτυχώς ελάχιστοι - που έδειξαν λεκτικά ή μη λεκτικά τη δυσαρέσκειά τους και τη διαφωνία τους.
 
Κι όσο περνούσαν οι μέρες και άκουγα για αύξηση των κρουσμάτων στη χώρα μας, τόσο πιο σίγουρη ένιωθα μέσα μου για αυτή μου την κίνηση. Κι ούτε που με ένοιαζε πώς φάνηκε στους άλλους, στους ελάχιστους. Αυτοί έτσι κι αλλιώς διαφωνούν πάντα με οτιδήποτε είναι διαφορετικό από αυτό που οι ίδιοι θεωρούν σωστό. Βουτηγμένοι στη γνωστική ακαμψία τους και στο δογματισμό τους, υποστηρίζουν το ορθό των απόψεων τους αφήνοντας πολύ λίγα περιθώρια στους άλλους γύρω τους να τους αμφισβητήσουν. Μόνο που εγώ δεν τσιμπάω. Ποτέ μου δεν τσίμπησα σε τέτοια παιχνίδια. Ή μάλλον κάποτε μπορεί και να τσιμπούσα. Τότε που δεν ήμουν σίγουρη για τις επιλογές μου. Τότε που με ενδιέφερε πολύ να γίνομαι αποδεκτή από τους άλλους. Τότε που έδινα προτεραιότητα στη γνώμη των άλλων. Τότε που χρειαζόμουν την έγκρισή τους.
 .
.
Κι οι μέρες συνέχισαν να περνούν και η κάτασταση να γίνεται ολοένα και κρισιμότερη. Ανακοινώθηκαν μέτρα πρόληψης και προστασίας, έκλεισαν τα σχολεία, προτάθηκε να μείνουμε στο σπίτι μας για να μη μεταδώσουμε τον ιό. Κι εγώ ανακοίνωσα στους θεραπευόμενούς μου πως το γραφείο μου θα παραμείνει κλειστό για μεγαλύτερο διάστημα έτσι ώστε να συμβάλλω στην αποφυγή μετάδοσης και εξάπλωσης του ιού. Οι περισσότεροι, τόσο αυτοί που είχαν επικροτήσει την αρχική μου απόφαση όσο και εκείνοι που είχαν απλώς συμφωνήσει, δέχθηκαν τη νέα ανακοίνωση χωρίς να πουν κάτι. Ευχήθηκαν μόνο να είμαστε υγιείς και να συναντηθούμε σύντομα. Υπήρξαν όμως και πάλι ελάχιστοι - που στο μεταξύ είχαν γίνει ακόμα πιο λίγοι - οι οποίοι δυσκολεύτηκαν με όλη αυτήν την εξέλιξη στη χώρα μας και συνέχισαν να είναι αδιάφοροι, ειρωνικοί ή αντιδραστικοί απέναντι σε όλους και σε όλα.
 
Μια γυναίκα - ας την ονομάσουμε Μαργαρίτα - από αυτούς τους ελάχιστους ανθρώπους προσπάθησε να παίξει με τα όρια μου για να μη χρειαστεί να έρθει αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο φόβο της, που δεν ήταν άλλος από το να μείνει μόνη με τον εαυτό της.
- Κι εγώ τι θα κάνω; μου είπε στο τηλέφωνο.
- Τι εννοείς; τη ρώτησα.
- Αν συνεχίσει αυτή η υστερία με τον ιό κι εσύ δεν κάνεις γραφείο, τι θα κάνω;
- Ανησυχείς για τις συνεδρίες μας; Ανησυχείς για τα θέματα που θα μείνουν στη μέση;
- Ανησυχώ για μένα. Δεν αντέχω στη σκέψη να μείνω μια ολόκληρη εβδομάδα ή περισσότερο στο σπίτι. Θα σαλτάρω, είπε χαρακτηριστικά.
- Τι φοβάσαι ότι θα πάθεις αν μείνεις μέσα; Ποιο είναι το χειρότερο σενάριο που περνά από το μυαλό σου;
- Δεν θα νιώθω καλά. Δεν θα ξέρω τι να κάνω, πώς να γεμίσω το χρόνο μου.
- Μαργαρίτα ακούω την ανησυχία σου αλλά αναρωτιέμαι για αυτό που ουσιαστικά σε αναστατώνει.
- Θέλεις να μου πεις κάτι;
- Έχουμε δει αρκετές φορές ως τώρα την εμμονή σου με τη δράση. Θέλεις να κάνεις διαρκώς πράγματα, να γεμίζεις τη μέρα σου και να είσαι όσο περισσότερο γίνεται εκτός σπιτιού, σωστά;
- Σωστά, επιβεβαίωσε.
- Αντιλαμβάνεσαι προφανώς πως για να θέλεις να είσαι τόσο πολύ μακριά από το σπίτι σου υπάρχουν σοβαροί λόγοι που σε κρατούν έξω από αυτό.
- Αναφέρεσαι στο γάμο μου;
- Θα μπορούσε να είναι κι αυτό ένας λόγος. Ο γάμος σου είναι ένα λειτουργικό σχήμα που εξυπηρετεί συγκεκριμένες ανάγκες σου αλλά κατά τα άλλα σε αφήνει άδεια και χωρίς νόημα. Τα παιδιά σου που έχουν πλέον μεγαλώσει και σε χρειάζονται ολοένα και λιγότερο. Τα ενδιαφέροντά σου που είναι όλα δραστηριότητες που μοιράζεσαι με άλλους ανθρώπους έξω από το σπίτι σου. Η μοναξιά που νιώθεις όταν είσαι στο σπίτι και περιμένεις να γυρίσουν όλοι από τις δικές τους δράσεις. Τα παιδιά σου από το σχολείο και όλες τις υπόλοιπες ασχολίες τους, ο σύζυγός σου από τη δουλειά του που απαιτεί απελπιστικά πολλές ώρες.
- Κι είναι κακό να θέλω να γεμίσω το χρόνο μου κάνοντας πράγματα;
- Απεναντίας είναι μια καταπληκτική ιδέα για να μη βουλιάξεις στη θλίψη σου. Μια θλίψη που τρέμεις μη σε βρει ξανά όπως τότε. Τότε που είχες πρωτοέρθει να με βρεις και να ζητήσεις τη βοήθεια μου. Είναι πολύ λογικό να μη θέλεις να ξαναζήσεις εκείνο το σκηνικό και επιλέγεις να προφυλαχθείς όσο περισσότερο μπορείς από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ενώ λοιπόν οι περισσότεροι επιλέγουμε να μείνουμε σπίτι για να προφυλαχθούμε από τον κορωνοϊό, εσύ προτιμάς να βγεις έξω για να προφυλαχθείς από τη θλίψη και τη μιζέρια της ύπαρξης σου μέσα σε ένα σπίτι χωρίς ψυχή.
 
Η Μαργαρίτα με άκουγε σιωπηλή. Προσπαθούσα να καταλάβω αν έκλαιγε ή αν είχε αλλάξει ρυθμό στην αναπνοή της. Πάντως δεν έβγαζε μιλιά. Άκουγε μόνο.
- Προτιμάς να εκτεθείς στα μικρόβια του κορωνοϊού για να μην αφήσεις τα άλλα μικρόβια, αυτά της θλίψης, να σε μολύνουν, συνέχισα. Κι από τη μια σε συμπονώ γιατί φαντάζομαι πως είναι πολύ δύσκολο αυτό που περνάς. Να φοβάσαι μήπως μείνεις με τον εαυτό σου και δεν ξέρεις τι να του πεις, πώς να είσαι μαζί του, πώς να περάσεις καλά με σένα την ίδια. Από την άλλη όμως σκέφτομαι τι καταπληκτική ευκαιρία είναι αυτή για να σε γνωρίσεις καλύτερα και μαζί με σένα να γνωρίσεις και τα όρια σου. Μέχρι πού αντέχεις χωρίς να σαλτάρεις; Τι μπορείς να δημιουργήσεις χωρίς να πρέπει να πάρεις τους δρόμους; Πώς θα μάθεις να περνάς όμορφα και μέσα σε αυτή τη νέα συνθήκη;
 
Η Μαργαρίτα παρέμενε σιωπηλή. Δεν ξέρω αν σκεφτόταν αυτά που της έλεγα ή αν ετοιμαζόταν να δώσει τέλος σε αυτήν τη συνομιλία που ίσως και να μην είχε εξελιχθεί έτσι όπως ήθελε. Μπαίνοντας για λίγο στη θέση της θα έπρεπε να ήταν ένα δυνατό ταρακούνημα για αυτήν να διαπιστώνει ότι είχε επενδύσει μια ολόκληρη ζωή στο να κάνει και όχι στο να είναι. Αυτό το πρώτο το γνώριζε πολύ καλά. Καλύτερα από πολλούς άλλους. Ίσως να είχε έρθει πλέον η ώρα να μάθει και το δεύτερο. Ίσως να κατάφερνε να αξιοποιήσει αυτό το διάστημα για να αγαπήσει τη σιωπή, να εκτιμήσει τις ώρες μέσα στο σπίτι, να βρει εναλλακτικούς τρόπους για να περνά καλά παρά τους όποιους περιορισμούς.
 
Αποχαιρετιστήκαμε με την ευχή να είμαστε γερές μέχρι την επόμενη φορά που θα επικοινωνούσαμε. Ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το άρθρο δεν είμαι βέβαιη αν η Μαργαρίτα - και κάθε Μαργαρίτα αυτής της χώρας - αποφασίσει να αξιοποιήσει θετικά αυτή την εμπειρία για να μάθει να ζει υπό περιορισμούς, να δημιουργεί με νέα δεδομένα και να απολαμβάνει το being το ίδιο - αν όχι περισσότερο - με το doing. Ακόμα και τώρα όμως που γράφω αυτό το άρθρο είμαι εντελώς βέβαιη για τη δική μου απόφαση. Κι αν χρειαστεί θα μείνω πολύ παραπάνω στο σπίτι μου, θα στερηθώ όλα αυτά που αποτελούσαν μέχρι πρότινος την καθημερινότητά μου και θα αφήσω στην άκρη όλα εκείνα που θεωρώ απαραίτητα για να είμαι ευτυχισμένη. Και θα το κάνω όχι από φόβο, ούτε από πειθαρχία. Θα το κάνω από υπευθυνότητα και προνοητικότητα.
 
Κι αν αυτό σημαίνει πως θα αργήσω να δω τη Μαργαρίτα - και κάθε Μαργαρίτα αυτής της χώρας - είμαι πανέτοιμη να το ρισκάρω. Προτιμώ την υγεία μου από το να γίνομαι ευχάριστη στους άλλους, που τελικά είναι και οι ελάχιστοι.
 
Υστερόγραφο
Δεν ξέρω πώς σε βρίσκει η ανάγνωση αυτού του άρθρου… δεν ξέρω αν ανήκεις στους ελάχιστους που δυσκολεύονται να μείνουν στο σπίτι τους γιατί δεν ξέρουν πώς να είναι ευτυχισμένοι μέσα σε αυτό... δεν ξέρω αν αποφεύγεις την επαφή με τον εαυτό σου περνώντας όσο παραπάνω χρόνο της ζωής σου με τους άλλους... δεν ξέρω τέλος αν θέλεις να συνεχίσεις να ζεις έτσι ή αν σκοπεύεις να αλλάξεις όρους στο παιχνίδι της ζωής σου… η πρόσκλησή μου είναι να κάνεις το πρώτο βήμα που θα σε φέρει πιο κοντά στην αλλαγή…
 

Τι λες; Παίζουμε λοιπόν; 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Νέλη Βυζαντιάδου
Νέλη Βυζαντιάδου
Οι σχέσεις μας με τους άλλους μοιάζουν με ένα παιχνίδι που έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά… Το παιχνίδι αυτό δεν είναι πάντα ευχάριστο κι ούτε λειτουργεί προς όφελος της σχέσης. Το παιχνίδι πραγματοποιείται τόσο σε συνειδητό επίπεδο όσο και σε ασυνείδητο… Μαζί θα προσπαθούμε κάθε Τρίτη να αναγνωρίζουμε παιχνίδια που παίζουμε στη ζωή μας με την ευχή να πάρουμε την καλύτερη απόφαση για εμάς... Παίζουμε λοιπόν; ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω στην πόλη που τόσο αγαπώ, τη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Ψυχολογία στο Φ.Π.Ψ του Α.Π.Θ και πέρασα πολλά ακόμη χρόνια της ζωής μου ως εκπαιδευόμενη στην Ψυχομετρία, τη Συμβουλευτική και την Ψυχοθεραπεία. Μετά από μια ενδιαφέρουσα επταετία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως αρχισυντάκτρια - παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών αφιερώθηκα στο ελεύθερο επάγγελμα της ψυχοθεραπεύτριας ενηλίκων προσθέτοντας στο βιογραφικό μου τους τίτλους της εκπαιδεύτριας και επόπτριας επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Αργότερα εξειδικεύτηκα στη Συμβουλευτική Ζεύγους και υπέκυψα στον έρωτά μου για τη συγγραφή, έναν έρωτα που δεν πρόδωσα ποτέ στη ζωή μου... Αν με ρωτήσετε ποια ιδιότητα μου αρέσει πιο πολύ από όλες όσες έχω ως τώρα θα σας πω χωρίς δεύτερη σκέψη: οποιαδήποτε από τις παραπάνω αρκεί να επικοινωνώ με τους ανθρώπους και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί τους. E-MAIL nelibyzantiadou@gmail.com TΗΛ: 6934 509311 - Facebook Neli Byzantiadou, Instagram neli_byzantiadou

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή