Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης κριτικάρει την ταινία TO ΜΙΚΡΟ ΨΑΡΙ του Γιάννη Οικονομίδη.

989 Views
Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης κριτικάρει την ταινία TO ΜΙΚΡΟ ΨΑΡΙ του  Γιάννη Οικονομίδη. Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης κριτικάρει την ταινία TO ΜΙΚΡΟ ΨΑΡΙ του Γιάννη Οικονομίδη.

Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης κριτικάρει την ταινία TO ΜΙΚΡΟ ΨΑΡΙ του  Γιάννη Οικονομίδη.
(Και μια κριτική από την Αθήνα κι όχι από το Βερολίνο) (έγινε κι εδώ προβολή)
Θα ξεκινήσω από το ότι δεν είμαι fan των ταινιών του Γιάννη Οικονομίδη και μετά από τέτοιους προλόγους συνήθως επακολουθεί συμφιλίωση λαού και στρατού.
Τίποτε τέτοιο. Το κάνω για να ξεκαθαρίσω ταυτότητα.
Δεν του παραγνωρίζω την προσωπική υπογραφή, την προσωπικότητα αν θέλετε στην οποία υπάρχουν πολλές αρετές. Μία από αυτές είναι ο οξύς λόγος, μία άλλη η συνολική απόδοση των ηθοποιών
Στη συγκεκριμένη ταινία, ξαναβρήκα το link , με το "Σπιρτόκουτο" που κι εκείνο δεν το είχα δεί τότε εγκαίρως. Στα ενδιάμεσα έργα του άλλοτε αγανάκτησα με το εξ αρχής crescendo που μου διατάρασσε το νευρικό σύστημα ή με το όλον, όπως είχε συμβεί με τον "Μαχαιροβγάλτη"
Επιστροφή στο παρόν.
"Το μικρό ψάρι" είναι η καλύτερη ταινία του, τουλάχιστον μετά το "Σπιρτόκουτο". Κι αν όχι, η "καλύτερη", σίγουρα Η ΠΙΟ ΩΡΙΜΗ.
Όλα τα γνώριμα στοιχεία του υπάρχουν εδώ και με πολύ καλό τρόπο- πάντα για τα μέτρα του. Δηλαδή οι "Χριστοπαναγίες" του διαλόγου, οι θυμωμένοι άνθρωποι, το εσωτερικό τους crescendo.  Όμως ο ρυθμός είναι αυτή τη φορά πιο ελεγχόμενος και πετυχαίνει καλύτερο αποτέλεσμα.
Το ρολόι το κοίταξα μία- δύο φορές όχι από αγανάκτηση ή βαρεμάρα αλλά από περιέργεια για να δώ κάποια πράγματα με τους χρόνους- δικά μου. Μια χαρά από πλευράς Οικονομίδη.
Οι ηθοποιοί τέλειοι. Ως μαθητής της "Αλκης Θρύλος" θα αποφύγω τον κατάλογο ονομάτων , αφού τους συγχαρώ ΟΛΟΥΣ, και θα σταθώ μόνο στον πρωταγωνιστή, τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΟΥΡΙΚΗ, που είναι εκ των καλύτερων κινηματογραφικών ηθοποιών που διαθέτουμε και το επιβεβαιώνει κι αυτή τη φορά με την ερμηνεία που είναι όλη αποτυπωμένη στη μούρη του. Το πόσο γεννημένος είναι για να παίζει στο φακό δεν συζητιέται. Να σημειώσω επίσης ότι του εκτιμώ το γεγονός πως αποφεύγει τις παγίδες της τηλεόρασης αλλά και το γεγονός πως ούτε στο θέατρο δείχνει να πολυτριγυρίζει, κάνει καριέρα αμιγώς κινηματογραφική, κάτι σπάνιο. Κρίμα που δεν υπάρχει οργανωμένη παραγωγή στις μέρες μας, θα γινόταν ένας Φούντας αλλά ας μην πάμε σε τέτοια.
Έχω όμως και τρεις ενστάσεις, εξ αιτίας των οποίων περίμενα να περάσουν κοντά δύο 24ωρα για να γράψω.
Σε κάποια έδωσα απάντηση, στις άλλες έχω μείνει με την απορία.
Η πρώτη ένσταση αφορά στο περιεχόμενο.

Τι είναι όλο αυτό που βλέπουμε;  Είτε στο "μικρό ψάρι" είτε στις άλλες ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη;

Κάποιοι θυμωμένοι που βρίζουν ο ένας τον άλλο και μετά γίνονται και μερικές εκκαθαρίσεις.
Και λοιπόν;
Κι όμως, στο συγκεκριμένο έργο πήρα απάντηση. Εδώ υπάρχει και ηθικό στοιχείο (ηθικό με την αριστοτελική έννοια κι όχι την ηθικολογική, μην τρελαινόμαστε), υπάρχει και τέλεια κάθαρση.
Μόνο που δεν επιμένει στο ηθικό στοιχείο ο σκηνοθέτης κι οι σεναριογράφοι ώστε να γίνει όχι μόνο πιο εύληπτο αλλά και πιο καθοριστικό. Πάντως υπάρχει!
Η ταινία δεν είναι ξεκούδουνη, δεν είναι στον αέρα.
Δεύτερη ένσταση- απορία περισσότερο, παρά ένσταση. Αφορά στην Πόπη Τσαπανίδου και στην καλή της, ναι σωστά το διαβάσατε, απόδοση. Μια σκηνή έχει, θυμό παίζει κι αυτή, στέκεται ίση με τους άλλους, αν και ο πεπειραμένος μπορεί να δεί κάποια πραγματάκια που λείπουν (τα οποία δεν λείπουν από τον Γιάννη Τσορτέκη, τον Γιώργο Γιαννόπουλο, ή τον Ομηρο Πουλάκη), πάντως η παρουσία της δεν είναι μείον. Τότε, που είναι η απορία; Η οποία δεν μου λύθηκε και δεν ξέρω αν θα λυθεί μέχρι κάτι επόμενο. Διότι ή κρύβει κάποια αξιόλογη ηθοποιό ή μήπως τελικά οι ρόλοι είναι εύκολοι αφού δεν ζητούν τίποτε άλλο παρά ένα θυμωμένο ύφος ώστε να δικαιολογηθούν οι "χριστοπαναγίες".
Κι εδώ παραπεμπόμαστε στις αρχικές μου ενστάσεις. Ομολογώ, πως από τη σκηνή της και μετά, είδα τους άλλους ηθοποιούς με κάποια "καχυποψία". Οτι απλώς βρίζουν, απλά με μεγαλύτερα εκφραστικά προσόντα ή πείρα μεγαλύτερη ο καθένας. Στον ενιαίο συντονισμό βέβαια που είναι γραμμή κι επιτυχία του σκηνοθέτη.
Η τρίτη απορία μου, θα μείνει αναπάντητη μέχρι να παιχθεί η ταινία στις αίθουσες. Σε ποιό κοινό απευθύνεται;
Τι καλείται να δει ο θεατής;
Ποιά είναι η ποιότητα για την οποία πιθανόν να διαβάσει;
Πέραν δηλαδή των κριτικών και μιας συγκεκριμένης ομάδας που ασχολείται με το σινεμά;
ΥΓ. Εξαίρετη φωτογραφία του Δημήτρη Κατσαίτη (τόσο ενιαίο το ύφος σε εσωτερικά κι εξωτερικά), και μοντάζ ανάλογο των σκηνών του Γιάννη Χαλκιαδάκη

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
Ανθίζοντας στη Θεσσαλονίκη χωρίς τον Βασίλη… στον Θεατρόκοσμο της Νταίζης Λεμπέση.
Ανθίζοντας στη Θεσσαλονίκη χωρίς τον Βασίλη… στον Θεατρόκοσμο της Νταίζης Λεμπέση.
με 0 Σχόλια 2947 Views

Ετούτη η χρονιά είχε απ' όλα. Είχε όμορφα, είχε άσχημα. Είχε φόβο,  είχε άγνωστο, είχε αγωνία, είχε απώλειες, είχες χαρές, είχε  επαναπροσδιορισμούς και τι δεν είχε. Βασικά καταλάβαμε όλοι ότι δεν υπάρχουν δεδομένα. Γράφει η Νταίζη Λεμπέση για την Κουλτουρόσουπα.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή