Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 6 - 12 Φεβρουαρίου 2014

314 Views
Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 6 - 12 Φεβρουαρίου 2014 Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 6 - 12 Φεβρουαρίου 2014

Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 6 - 12 Φεβρουαρίου 2014

Χωρίς εισαγωγικά και πολλά - πολλά, ο κριτικός κινηματογράφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 6 - 12 Φεβρουαρίου 2014
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ 

ΟΜΑΡ


 Δυνατό φιλμ από την Παλαιστίνη, υποψήφιο για ξενόγλωσσο Οσκαρ, λίαν επικίνδυνο για στέψη. Δυνατό και περιεκτικό. Γύρω- γύρω το πολιτικό- ιστορικό ζήτημα (η αέναη διαμάχη Ισραηλινών και Παλαιστινίων - εδώ βρισκόμαστε στη Δυτική Οχθη), στη μέση ο άνθρωπος, ο κεντρικός ήρωας, ένας νεαρός Παλαιστίνιος, κέντρισμα η σεναριακή αφορμή που έγκειται στην προσπάθεια των Ισραηλινών να τον μεταβάλουν σε πληροφοριοδότη, οι άνθρωποι γύρω του κι οι γκρίζες ανθρώπινες ζώνες τους, το κέντημα της πλοκής ώστε να οδηγηθούμε στη λύση άρα και στην κάθαρση, κι όταν έρχεται η κάθαρση στο τελευταίο σχεδόν δευτερόλεπτο, βλέπουμε ένα από τα ωραιότερα φινάλε συνειδητοποίησης που είδαμε ποτέ μας στην οθόνη.

ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ (Her)


Το ότι τη δεύτερη φορά μου άρεσε περισσότερο, το κρατώ ως credit για την ταινία. Στην πρώτη προβολή ξαφνιάστηκα με το ασυνήθιστο του πράγματος και στην προσπάθεια μου να συντονιστώ έχασα αρκετές λεπτομέρειες. Στη δεύτερη προβολή, με τον κίνδυνο να βαρεθώ, κατακτήθηκα περισσότερο. Η σχέση ενός μοναχικού τύπου με το "λογισμικό" του, που στη συνέχεια το ερωτεύεται κι ανταποκρίνεται και το λογισμικό για να καταλήξουμε στο "άνθρωποι μονάχοι", είναι τόσο πρωτότυπα γραμμένο, κι ενώ έχουμε δει παρόμοιες απόπειρες, η μαγκιά του Τζόντζι είναι το διαφοροποιεί.
Ακόμα και σε αυτό το Λος Αντζελες του όποιου ακαθόριστου μέλλοντος που αναφέρει η ταινία, βλέπουμε μιά άλλη αντίληψη, σεναριακή και σκηνογραφική κι όχι εκείνο που είχαμε υπόψη μας ως σκηνικό από το "Blade runner". Το φινάλε σηκώνει πολλή συζήτηση, με την έννοια ότι ανοίγει θέματα προς συζήτηση γύρω από την εποχή μας, τις σχέσεις κλπ αλλά και το κατά πόσο αυτό που βλέπουμε έχει βάθος ή είναι ένα πανέξυπνο, σουρεαλιστικό παιχνίδι. Τον Γιοακίν Φίνιξν τον απόλαυσα και πάλι.
Η μουσική, που είναι υποψήφια κι αυτή για Οσκαρ (όπως και το τραγούδι), μαζί με την ταινία, το σενάριο και τα σκηνικά, ανήκει σε αυτή την αντίληψη περί μουσικής κινηματογράφου στη νέα δεκαετία που είχε "εγκαινιαστεί" με την αποδοχή του "The social network" -σιωπηλές υπογραμμίσεις.

ΜΑΝΤΕΛΑ-Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ


Το παρακολούθησα πιό ευχάριστα από ό, τι υποψιαζόμουν διότι φοβόμουν αγιογραφία κι αγιογραφία δεν είδα. Τουλάχιστον τόση όση διέθετε ο ανάλογος "ανίκητος" του Κλιντ Ιστγουντ. Εδώ βλέπουμε και μερικές "γκρίζες" ή κι "ανεξερεύνητες" περιοχές του Νοτιο-Αφρικάνου ηγέτη, κυρίως ως προς την αμφισβήτηση που έφαγε από πρώην συντρόφους (κι από τη σύζυγο Γουίνι) για ενδοτισμό στους λευκούς και στην ανάληψη της εξουσίας. Φροντισμένο σαν σημερινή καλή τηλεόραση, βλέπεται πολύ ευχάριστα, κι είναι συμπαθής κι ο ηθοποιός Ιντρις Μέλμπα αλλά χωρίς να δίνει μεγάλα πράγματα, η ερμηνεία παίζει στην επιφάνεια στο πρώτο μέρος και επιχειρεί το βάθος, όσο του επιτρέπει ο ρόλος, στο β' μέρος.

Λογικά το τραγούδι των U2 δείχνει .... κατακτητικές διαθέσεις απέναντι στο Οσκαρ. Σκηνοθεσία: Τζάστιν Τσάντγουικ

Η ΧΑΡΑ ΚΙ Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ


Μου άρεσε αυτή η ταινία του Ανδρέα Πάντζη γι αυτό και την επισημαίνω, θεωρώ πως αξίζει να την επισκεφθεί κανείς διότι φοβάμαι ότι θα τη φάει η "μαρμάγκα". Βεβαίως κι υπήρξαν και πράγματα αρνητικά, όπως η διάρκεια των 2,5 ωρών με αδικαιολόγητες επαναλήψεις , εκεί κατά τη μία ώρα και 20ό λεπτό, με κάποιες σκηνές που τραβούν σε μάκρος ενώ μπορούσαν να είναι συντομότερες. Ομως τα θετικά της είναι απείρως περισσότερα από αυτό το ένα (έστω και σημαντικό) αρνητικό, με τράβηξε η ιστορία κι ο τρόπος γραψίματος αλλά και "το μοντάζ που δεν φαίνεται", εμπνέεται από τη σημερινή κατάσταση στην Κύπρο, που τη θεωρεί σε ένα βαθμό ως απόρροια του 1974, αλλά την ιστορία ενός όρκου και μιάς φιλίας, επιλέγει να μας την πεί μέσω της τεχνικής του φιλμ νουάρ, κι ο Πάντζης δείχνει ότι το έχει διδαχτεί.

Με ικανοποίησε αρκετά, θεωρώ ότι της αξίζει μιά ματιά, κάτι που σε άλλα ελληνικά δεν μου περίσσεψε


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις
Ανθίζοντας στη Θεσσαλονίκη χωρίς τον Βασίλη… στον Θεατρόκοσμο της Νταίζης Λεμπέση.
Ανθίζοντας στη Θεσσαλονίκη χωρίς τον Βασίλη… στον Θεατρόκοσμο της Νταίζης Λεμπέση.
με 0 Σχόλια 2942 Views

Ετούτη η χρονιά είχε απ' όλα. Είχε όμορφα, είχε άσχημα. Είχε φόβο,  είχε άγνωστο, είχε αγωνία, είχε απώλειες, είχες χαρές, είχε  επαναπροσδιορισμούς και τι δεν είχε. Βασικά καταλάβαμε όλοι ότι δεν υπάρχουν δεδομένα. Γράφει η Νταίζη Λεμπέση για την Κουλτουρόσουπα.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή