Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 14 - 19 Φεβρουαρίου 2014

159 Views
Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 14 - 19 Φεβρουαρίου 2014 Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 14 - 19 Φεβρουαρίου 2014

Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 14 - 19 Φεβρουαρίου 2014

Χωρίς εισαγωγικά και πολλά - πολλά, ο κριτικός κινηματογράφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 14 - 19 Φεβρουαρίου 2014
(με ολίγην καθυστέρησιν...)

Dallas Buyers Club
του Ζαν Μαρκ Βαλέ
με τους Μάθιου Μακόναχι, Τζένιφερ Γκάρνερ, Τζάρεντ Λέτο, Στιβ Ζαν, Ντένις Ο' Χερ


Θεωρήθηκε "έκπληξη" της χρονιάς, ακριβώς επειδή δεν υπήρχε προσμονή. Κι ήταν πολύ έξυπνος ο τρόπος διαχείρισης από τους p.r. της ταινίας, όπου η "στρατηγική" στηρίχτηκε στο ότι "δεν γράφουμε τίποτα, δεν λέμε τίποτα όσο η ταινία ετοιμάζεται, δεν προϊδεάζουμε κανένα, την αφήνουμε να βγει απρόσμενα και τότε θα κάνει μεγαλύτερη αίσθηση"
Και να τα αποτελέσματα.

Άλλοι δεν περίμεναν τέτοια ερμηνεία από τον Μάθιου ΜακΚόνοχι, που τον είχαν ταυτίσει με τους άσαρκους ρόλους που έπαιζε και που τον έκαναν γνωστό χωρίς να του έχουν εξασφαλίσει και την εκτίμηση για την υποκριτική του, άλλοι που παρακολουθούν πιο στενά τα κινηματογραφικά δρώμενα κι είχαν δεί κάποιες τελευταίους κινήσεις ξαφνιάστηκαν ευχάριστα μεν για την εξέλιξη πάντως κι αυτοί ξαφνιάστηκαν, άλλοι, και ίσως να είναι πολλοί, έμειναν άφωνοι με τον Τζάρεντ Λέτο, ακριβώς επειδή δεν είχαν προκυκλοφορήσει ευρέως φωτογραφίες που να τον δείχνουν με το γυναικείο look, ή με επεξηγηματικά δημοσιεύματα πως θα παίξει ρόλο "τραβεστί"
Όλα αυτά λοιπόν ξάφνιασαν ευχάριστα κι έδειξαν ότι οι p.r. έκαναν πολύ σωστή δουλειά, όμως σας διαβεβαιώνω πως τίποτε από αυτά δεν θα είχε αποδώσει αν δεν υπήρχε έργο.
Κι αυτό που έχει ενδιαφέρον τελικά είναι το ίδιο το έργο, αυτό είναι που επιτρέπει στους ηθοποιούς να αναδειχτούν μα κι αυτοί τα δίνουν όλα ώστε να το αναδείξουν και να καταλήξει σε έργο ηθοποιίας.
Κι εδώ υπάρχει θέμα, που χάρη στην σεναριακή επεξεργασία
καταλήγει σε έργο.
Το Aids που δεν έχει πάψει να απειλεί, οι προκαταλήψεις που εξακολουθούν στις μέρες μας να δίνουν το παρόν και να εκφράζουν ανοιχτά την ομοφοβία (το είδαμε και στην Ελλάδα αυτές τις μέρες με αναρτήσεις υπαινιγμών για υποψήφιους δημάρχους και περιφερειάρχες) κι η επιλογή του κεντρικού ήρωα ο οποίος είναι ομοφοβικός ετεροφυλόφιλος που προσβάλλεται από τον ιό τον οποίο είχε ταυτίσει με αυτούς που σιχαίνεται.
 Ως εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι γνώριμο το έδαφος, έχουμε δει κι άλλα παρόμοια. Όμως ο κεντρικός ήρωας δεν έχει να κάνει μόνο με την αναγκαστική συνύπαρξη με αυτούς που μισεί και με την απόρριψη εκείνων με τους οποίους ως τα χτές μισούσαν παρέα, μα έχει να κάνει και με μια πολύ ενδιαφέρουσα προέκταση: Τον αγώνα που θα ξεκινήσει, αυτός ο αντιπαθητικός άνθρωπος, το πιο ενδιαφέρον αντιπαθητικό θύμα που έχουμε δει στην πρόσφατη σεναριογραφία αλλά και δραματουργία γενικότερα) κατά του ιατρικού κατεστημένου, της διακίνησης φαρμάκων, θα γίνει λαθρέμπορας και διακινητής....Τόσες συγκρούσεις με τον εαυτό του, με τις καταστάσεις, με το περιβάλλον, πως να μην βγει ρόλαρος και πως να μην τα δώσει όλα ο Μάθιου μακΚόνοχι, πότε του είχε ξαναδοθεί τέτοια ευκαιρία; Και δεν μιλώ για τα κιλά που έχασε, ούτε για το υποψήφιο για Οσκαρ μακιγιάζ που του τόνισε την Απίσχνανση αλλά για αυτό που κατάφερε, να κυκλοφορεί στην ταινία με βήμα σερνάμενο αρρώστου και συγχρόνως με περήφανο περπάτημα αγωνιστή, τσαμπουκαδόρου. Με μία σκηνή ξεσπάσματος, όλη κι όλη, που είναι κι αυτή τόσο λιτά ερμηνευμένη, τόσο εσωτερική.
Ο Τζάρεντ Λέτο, στο δικό του ρόλο, φτιάχνει την τέλεια μεταμόρφωση, απορείς με το πως μπόρεσε να δώσει στο σώμα τέτοιες οδηγίες ώστε να κινείται σαν να ήταν γυναικείο, προσωπικά πιστεύω ότι η "τριβή" του στη ροκ μουσική τα τελευταία χρόνια, τον βοήθησε να λευτερώσει τα κινητικά του μέσα αλλά δεν μένει εδώ, διότι υπάρχει κι η σκηνή με τον πατέρα, όπου είναι ντυμένος "αντρικά" κι εκεί βλέπουμε λευτέρωμα και των εκφραστικών μέσων.
Ο Καναδός σκηνοθέτης Ζαν Μαρκ Βαλέ επέλεξε να στηριχτεί στους ηθοποιούς και μέσω αυτών να λειτουργήσει η ιστορία. Υπάρχει κι ένα μοντάζ από εκείνα που έχω ξαναπεί και που χωρίς αυτά δεν υπάρχουν ταινίες.
Είναι από τις ταινίες που την δεύτερη φορά μου άρεσαν περισσότερο (ενώ, δυστυχώς, ο "Οδηγός διαπλοκής", που με είχε σχεδόν ενθουσιάσει στην πρώτη επαφή, κατά τη δεύτερη μου φάνηκε πιο υποτονικός)
ΤΑ ΑΛΛΑ ΔΥΟ

Μια Χειμωνιάτικη Ιστορία

του Ακίβα Γκόλντσμαν

με τους Κόλιν Φαρέλ, Γουίλ Σμιθ, Τζένιφερ Κόνελι, Ράσελ Κρόου, Κέβιν Ντουράντ, Ματ Μπόμερ, Γουίλιαμ Χαρτ, Κέβιν Κόριγκαν, Εύα Μαρί Σεντ

 

 Είναι καλύτερο από το "μνημείων άνδρες". Εχει ωραίο γράψιμο, υποστηρίζεται το στοιχείο του ρομαντικού παραμυθιού από τον Ακίβα Γκόλντσμαν, σεναριογράφο (από τους καλύτερους διασκευαστές που διαθέτει το σημερινό Χόλυγουντ) και δεν έχει σχέση με τις διάφορες βλακείες που γυρίζουν για τον "Αγιο Βαλεντίνο". Αυτό, διαφημίστηκε ως κάτι τέτοιο αλλά ήταν λάθος και μπορεί να του κάνει και ζημιά. Πιό πολύ τείνει προς "μεγάλες προσδοκίες" παρά προς "αγιο-βαλεντινιάτικα". Μια χαρά είναι ο Κόλιν Φάρελ, τι να πεις για το εκτόπισμα του Ράσελ Κρόου, η Τζένιφερ Κόνελι, η βετεράνα Εύα Μαρί Σαιντ, μα κυρίως η διαχείριση της σύμβασης περι ρομαντικού παραμυθιού. Ταινία δίωρης ψυχαγωγίας. Δεν είναι για κάτι παραπάνω.

Μνημείων Άνδρες

του Τζορτζ Κλούνεϊ
με τους Ματ Ντέιμον, Κέιτ Μπλάνσετ, Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπιλ Μάρεϊ, Τζον Γκούντμαν, Ζαν Ντιζαρντέν
 

Ο Τζορτζ Κλούνει ήθελε ίσως να κάνει μια ταινία σαν "Το τραίνο" του Τζον Φρακεχνάιμερ (οι νεώτεροι που δεν το έχετε δεί, ψάξτε το να το βρείτε) με ύφος αλά "Ήρωες με βρώμικα χέρια" (να έχουμε και θέμα, να το κάνουμε και λίγο σατιρικό, να σκηνοθετήσουμε και μια ταινία στις παραδόσεις του κλασικού Χόλυγουντ και του πολεμικού είδους) αλλά του προέκυψε η πιο αδύναμη από όσες ταινίες σκηνοθέτησε ως τώρα.
Διότι έχει μεν θέμα (τη διάσωση των έργων Τέχνης από την αρπάγη των Γερμανών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) αλλά δεν διαθέτει κανενός τύπου επεξεργασία. Θέμα χωρίς story υποχρεώνει να καταφεύγεις σε "δηλώσεις", είτε εντός ταινίας (κάθε τόσο διακόπτεται το έργο για να ονοματιστεί το ζήτημα "αξίζει περισσότερο η διάσωση των έργων ή των ανθρωπίνων ζωών;- μας το λέει μια, μας το λέει δυό, μας το λέει τρεις αλλά δεν το μετατρέπει σε δράση κι απορώ πως την πάτησε ένας άνθρωπος που ξέρει) είτε εκτός (βλ. δηλώσεις στο junket στο Βερολίνο).
Τυχερός, όμως, συνδέθηκε με τα Γλυπτά του Παρθενώνα χάρη σε μια ερώτηση που του ήρθε ουρανοκατέβατη, οπότε αφήνουμε την ταινία για την οποία δεν αξίζει ο κόπος (όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί είναι αναξιοποίητοι ενώ ρόλοι μπαίνουν, ρόλοι βγαίνουν, ωστόσο υπάρχει το σκηνογραφικό μέρος κι η ανάλογη φωτογραφία που υποδηλώνουν καλό κινηματογράφο αλλά μόνο αυτά τα δύο) και τελικώς, ο Κλουνει κοιτά να επωφεληθεί από τον Παρθενώνα κι εμείς να επωφεληθούμε από αυτόν....


Φωτογραφικό υλικό




Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος νέος διευθυντής στη ΔΕΠΘΕ (TV100, FM100, FM100,6)
Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος νέος διευθυντής στη ΔΕΠΘΕ (TV100, FM100, FM100,6)
622 Views

Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος είναι ο νέος Γενικός Διευθυντής  της Δημοτικής Εταιρείας Θεάματος, Πληροφόρησης και Επικοινωνίας (ΔΕΠΘΕ – TV100, FM100, FM100,6)  μετά την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή