Νόμιζα ότι η καθύβριση νεκρού αποτελεί «κόκκινη γραμμή». Λάθος! (με αφορμή την πληθώρα χυδαίων αντιδράσεων για τον θάνατο του Θ. Αναστασιάδη)

4256 Views
Νόμιζα ότι η καθύβριση νεκρού αποτελεί «κόκκινη γραμμή». Λάθος! (με αφορμή την πληθώρα χυδαίων αντιδράσεων για τον θάνατο του Θ. Αναστασιάδη) Νόμιζα ότι η καθύβριση νεκρού αποτελεί «κόκκινη γραμμή». Λάθος! (με αφορμή την πληθώρα χυδαίων αντιδράσεων για τον θάνατο του Θ. Αναστασιάδη)

                                       
 Από την Π. Στασινοπούλου

Είναι κοινά αποδεκτό ότι το να θέτεις όρια σε ένα μικρό παιδί δεν θεωρείται περιορισμός της ελευθερίας του αλλά  παροχή ασφάλειας. «Μέχρι εδώ μπορείς χωρίς κίνδυνο, από εδώ και πέρα όχι!» Όταν αυτό το παιδί γίνει ενήλικας με συνείδηση πλέον των ορίων, έχει μάθει να τα θέτει μόνος στον εαυτό του, ως πρότυπο  ανθρώπου που αγνοεί την έννοια της ανασφάλειας, καθώς ξέρει πολύ καλά, πότε, πού, πώς και γιατί θα βάλει τις δικές του «κόκκινες γραμμές», αυτές που οριοθετούν τα πιστεύω και τις αξίες του και μεταφράζονται σε «μέχρι εδώ το επιτρέπω στον εαυτό μου, από εδώ και πέρα όχι!» Έχοντας πλήρη επίγνωση όχι μόνο των δυνατοτήτων του, αλλά και των συμβιβασμών που μπορεί να ανεχθεί, των παραχωρήσεων που αντέχει, του βαθμού προσωπικής έκθεσης, των περιορισμών ως κοινωνικό όν, των κανόνων αρμονικής συνύπαρξης κλπ.
 
Το μείζον πρόβλημα ξεκινά από αυτούς, που μη έχοντας εξοικειωθεί παιδιόθεν με την έννοια των ορίων, δεν είναι σε θέση να εκτιμήσουν τη σπουδαιότητα των κόκκινων γραμμών, τις οποίες είτε εξορίζουν από τον ορίζοντά τους είτε βάφουν με αχνό ροζάκι… Η έλλειψη ασφάλειας εδώ, εκδηλώνεται με αδυναμία αξιολόγησης όσον αφορά στην οριοθέτηση και το ερώτημα «πού να βάλω όριο και γιατί;» δεν βρίσκει απάντηση. Κι εφόσον δεν έχουν ιδέα τί σημαίνει «βάζω οικειοθελώς φραγμό» πέραν του οποίου το ατομικό και κοινωνικό ρίσκο είναι αυξημένο, κινδυνεύοντας να εκτεθώ ανεπανόρθωτα ή να προκαλέσω ζημιά, επιλέγουν το βολικό ισοπέδωμα των πάντων χωρίς φρένο πουθενά! Που δεν απαιτεί ξόδεμα σκέψης για αξιολογήσεις και «στάσεις», άσε που η ταχύτητα της τρελής κούρσας έχει τη δική της σκοτεινή γοητεία και  «φαν» βεβαίως, ασχέτως των θυμάτων που παρασύρει στο διάβα της… Και κάπως έτσι τα πάντα όλα γίνονται «επιτρεπτά» και συνάμα αποτρόπαια.
 
Σκέψεις που μου γεννήθηκαν με άπειρες αφορμές, καθώς η ισοπέδωση και ασυδοσία αποτελούν προσφιλή χόμπι της συντριπτικής πλειοψηφίας, ωστόσο πρόσφατα πυροδοτήθηκαν εντονότατα με αφορμή την πληθώρα διαδικτυακών αντιδράσεων για τον θάνατο του Θέμου Αναστασιάδη. Των οποίων η χυδαιότητα ανατριχιάζει και είναι αδύνατο να αναπαραχθούν από φυσιολογικό άνθρωπο που πιστεύει ότι διαθέτει μια στοιχειώδη ψυχική υγεία. Όχι, δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο μόνος, που έχοντας αποχωρήσει από τα εγκόσμια κι ενώ ακόμα η ψυχή βρίσκεται σε «μετάβαση» ξεκινώντας για το τελευταίο ταξίδι, δέχεται σκαιότατες υβριστικές επιθέσεις. Το υφίστανται κατά κόρον όλα τα αμφιλεγόμενα εν ζωή πρόσωπα και η ένταση του υβρεολογίου ακολουθεί αναλογικά τον βαθμό αμφισβήτησης ή κατακραυγής για τα πεπραγμένα τους. Απλά η περίπτωση Θέμου είναι η πλέον πρόσφατη και άκρως ενδεικτική του φαινομένου, αντίστοιχη με την προηγηθείσα του μακαρίτη Κουρή, την παλιότερη του μακαρίτη Μητσοτάκη και πάει λέγοντας…
 
Δεν ανήκω σε αυτούς που ασπάζονται το «ο θανών δεδικαίωται», το οποίο παρεμπιπτόντως στην πλήρη αυθεντική εκδοχή του είναι «ο αποθανών δεδικαίωται της αμαρτίας», όπου εν προκειμένω το ρήμα μεταφράζεται σε «απαλλάσσεται» ή «ελευθερώνεται» και σημαίνει ότι ο νεκρός δεν είναι πια σε θέση να αμαρτήσει. Καμία σχέση με συγχώρεση αμαρτιών που διέπραξε στη ζωή του, τουλάχιστον στην παρούσα ρήση, άσχετα αν για λόγους παρηγορίας- ημών των ιδίων κατά βάθος, θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο ελεήμων θεός έχει συγχωρέσει τα κρίματά του και τον αποκαλούμε «συγχωρεμένο». Ωστόσο τα όποια αδικήματα, μικρά ή μεγάλα, σημάδεψαν την πορεία του κι άφησαν πίσω τους μελανά στίγματα, είναι αδύνατο να παραγραφούν με το θάνατό του. Θα αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του βιογραφικού του και θα τίθεται μόνιμα στην κρίση των επερχόμενων, με τη διακριτική ευχέρεια να αξιολογούν τη βαρύτητά τους και να προβαίνουν σε «ετυμηγορίες».
 
Ο Θέμος Αναστασιάδης ανήκε αναμφίβολα στην κατηγορία των (επιεικώς) αμφιλεγόμενων, καθώς διέθετε ταυτόχρονα, θαυμαστές για το μυαλό, το χιούμορ, την πέννα του, αλλά και πολέμιους για τον κοινωνικό - πολιτικό του ρόλο ως δημοσιογράφος, έχοντας επίσημα κατηγορηθεί ως διαπλεκόμενος με σκοτεινές διασυνδέσεις ή ως φοροφυγάς με ύποπτες πηγές εισοδημάτων, πέραν των κατηγοριών για σεξισμό, ομοφοβία, ρατσισμό, φασισμό και τα συναφή. Οι δικοί του άνθρωποι, οι συνεργάτες και ένα μέρος της κοινής γνώμης εκφράζει από συμπάθεια έως θαυμασμό για τον εκλιπόντα, ενώ αντίθετα ένα μεγάλο μέρος του κοινού τον στηλιτεύει με τον σκληρότερο τρόπο, δεδομένου ότι εξέφραζε δημόσια κάποιες όντως προκλητικές θέσεις, είτε αρθρογραφώντας είτε μέσω της μακροβιότατης εκπομπής του. Όσο για τις υπόλοιπες σοβαρότατες κατηγορίες και το σκοτεινό παρασκήνιο, ως είθισται, δεν θα μάθουμε ποτέ την πλήρη αλήθεια, παρά τις ισχυρές ενδείξεις…
 
Με τον θάνατό του, όπως και με τον θάνατο οποιουδήποτε αντίστοιχου, το φυσικό πρόσωπο παύει να υπάρχει και βέβαια οι πράξεις του μένουν πίσω, να καταγραφούν στο βιογραφικό του,  να διερευνηθούν ίσως περαιτέρω, να αποτιμηθούν με ασφαλή χρονική απόσταση και πάντως σε καμιά περίπτωση να εξαγνιστούν, συγχωρεθούν ή λησμονηθούν, είναι το ανεξίτηλο αποτύπωμα του καθένα. Κι αναρωτιέμαι για όσους βρίσκουν τη στιγμή του θανάτου ως την πλέον κατάλληλη για να απαγγείλουν σκληρές κατηγορίες, να χλευάσουν, να καταδικάσουν έναν ζεστό ακόμα νεκρό με έντονο τον πόνο της απώλειας για τους οικείους, πού βρίσκουν τη δύναμη και το κάνουν;;; Πώς νιώθουν, τί σκέφτονται, τί νομίζουν ότι πετυχαίνουν τη στιγμή που πληκτρολογούν χυδαιότητες πάνω από ανοιχτό φέρετρο;;; Πώς είναι δυνατόν το μυστήριο και το δέος του θανάτου, που αντικειμενικά συγκλονίζει τον άνθρωπο, αυτούς τους αφήνει ανέγγιχτους;;; Είναι άραγε φτιαγμένοι από ανθρώπινο υλικό, αυτό που αντιδρά σε ερεθίσματα με συναίσθημα;;;
 
Σε όλες τις παραδόσεις των λαών παγκόσμια, ο νεκρός, περισσότερο από οτιδήποτε, είναι κάτι ιερό και ο απόλυτος σεβασμός απέναντί του αυτονόητος. Δεν νοείται προσβολή νεκρού να μείνει ατιμώρητη ως ύψιστη Ύβρις και οι αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, πέραν της χριστιανικής θρησκείας, το έκαναν κτήμα της συλλογικής μας μνήμης, επεκτείνοντας τον σεβασμό μέχρι τον νεκρό εχθρό, καθώς  στο μυστήριο του θανάτου τα πάντα εξισώνονται κι απομένουν σκέτοι, γυμνοί Άνθρωποι. Για όσους τιμούν αυτόν τον τίτλο, η καθύβριση νεκρού δεν αποτελεί απλά μια κορυφαία, απαραβίαστη «κόκκινη γραμμή», αλλά στην ουσία ένα κακούργημα κατά της ανθρώπινης φύσης με την θεϊκή διάσταση- ψυχή που εμπεριέχει! Αντίθετα γι αυτούς που οι κόκκινες γραμμές δεν είναι παρά ανούσιο σχήμα λόγου ή σχέδια μαρκαδόρου σε χαρτί, το να βρίζουν χυδαία έναν νεκρό- όποιος κι αν είναι αυτός, αποτελεί ένα είδος χαλαρωτικής εκτόνωσης, ίσως και ευχάριστης διασκέδασης για να περνούν «δημιουργικά» οι άπειρες χαμένες ώρες πάνω από το πληκτρολόγιο, αδυνατώντας να εκτιμήσουν έστω την αξία της σιωπής… Μην ενοχλείστε, συνεχίστε το θεάρεστο έργο σας- εσείς οι άμεμπτοι απονεμητές διαδικτυακής δικαιοσύνης ως εξαίρετο δείγμα πολιτισμού, και συγγνώμη για την παρέμβαση, απλά έκανα λάθος εκτίμηση η αφελής.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Όταν η κοινωνική ή πολιτική επικαιρότητα ερεθίζουν τον εγκέφαλο στα «κόκκινα»… όταν ο Άνθρωπος και τα πάθη του έρχονται στο προσκήνιο… όταν ένα βίωμα έχει ευρύτερη κοινωνική αναφορά… το χέρι πάει μόνο του στο πληκτρολόγιο. Και καταγράφει σκέψεις/ συναισθήματα εν θερμώ ή εν ψυχρώ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να τα επικοινωνούμε… που μπορεί να επεκταθεί και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Οι μάρτυρες των Αθηνών» στο Θέατρο Σταθμός
«Οι μάρτυρες των Αθηνών» στο Θέατρο Σταθμός
339 Views

 Με κύριους άξονες την ατομικότητα και την ενσυναίσθηση οι «Μάρτυρες των Αθηνών» αφηγούνται την προσωπική και τη συλλογική ιστορία ενός ολόκληρου λαού, εβδομηνταπέντε χρόνια μετά την Απελευθέρωση της Αθήνας.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή