Όταν τα έλλογα όντα ζωγραφίζουν τα άλογα! Από την Π. Στασινοπούλου

2727 Views
 Όταν τα  έλλογα όντα ζωγραφίζουν τα  άλογα! Από την Π. Στασινοπούλου Όταν τα έλλογα όντα ζωγραφίζουν τα άλογα! Από την Π. Στασινοπούλου

Από την Π. Στασινοπούλου

Είναι απίστευτο το τί μπορείς να ανακαλύψεις βολτάροντας στα «σοκάκια» του διαδικτυακού χωριού! Μπορεί να του καταμαρτυρώ τα μύρια όσα, ωστόσο τη δυνατότητα άμεσης ενημέρωσης για τα πάντα, δεν μπορώ να του την αρνηθώ, έστω κι αν τα μισά τουλάχιστον από τα «πάντα» αφορούν σε σκουπιδαριό με προορισμό τη χωματερή του μυαλού. Το παρόν, που όλως τυχαίως αλίευσα, ειλικρινά δεν ξέρω πού να το κατατάξω, αλλά με έκανε να τρίβω τα μάτια για να βεβαιωθώ ότι είμαι ξύπνια και όντως βλέπω το θέαμα! Όσο για τις αντιδράσεις και τον σάλο που διαπίστωσα ότι ξεσήκωσε εν ριπή οφθαλμού στην «πλατεία του χωριού», καμία έκπληξη, ήταν αναμενόμενο…
 
Για όσους (ελάχιστους φαντάζομαι) αγνοούν το περιστατικό, πρόκειται για δράση πολύ γνωστού παιδικού σταθμού της Θεσσαλονίκης, όπου τα παιδάκια, στα πλαίσια εκπαιδευτικού- φυσιολατρικού προγράμματος,  επισκέπτονται τον ιππικό όμιλο για γνωριμία με τα άλογα και στη συγκεκριμένη εξόρμηση οι εκπαιδευτές πρότειναν στα παιδιά να ζωγραφίσουν πάνω σε άλογο! Με το σκεπτικό – όπως κατόπιν των αντιδράσεων αναφέρουν- να προσεγγίσουν τα παιδιά το ζώο, να ξεπεράσουν τον όποιο φόβο, να αποκτήσουν μια σωματική επαφή μαζί του, «να το χαϊδέψουν με ένα πινέλο, άλλωστε στα άλογα αρέσουν τα χάδια και το ξύσιμο και οι μπογιές φυσικά ήταν μη τοξικές, σαν αυτές που βάφονται τα παιδιά»… Επιπλέον, ο διευθυντής του εν λόγω νηπιαγωγείου το οποίο δέχθηκε σφοδρή επίθεση για το περιστατικό, ενημερώνει ότι το «Κοπερτί» δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην καλλιέργεια φιλοζωικών αισθημάτων  με μηνιαίες σχεδόν επισκέψεις στον ιππικό όμιλο, όπου τα παιδιά ταίζουν, καθαρίζουν, βουρτσίζουν, παίζουν με τα άλογα κλπ.
 
Όταν όμως μεταξύ των άλλων φωτογραφιών που απεικόνιζαν δραστηριότητες με τα άλογα, ανέβασαν και την επίμαχη  όπου τα παιδιά ζωγραφίζουν την κοιλιά ενός λευκού αλόγου… σείστηκε το διαδίκτυο, με τον γνωστό «κομψό» τρόπο. Ήτοι χοντρές βρισιές με ελαφρύτερο όλων το «αίσχος», καταγγελίες για κακοποίηση ζώου, απειλές απανωτών μηνύσεων, τις απαραίτητες κατάρες και λοιπά γνωστά και μη εξαιρετέα. Κάπου – κάπου και καμιά αδύναμη φωνή «ισορροπίας», χαμένη εκ προοιμίου μέσα στον ορυμαγδό των φανατισμένων, που απορείς πώς είναι δυνατόν να συνδυάζουν από τη μια (υποτιθέμενη) αγάπη για τα ζώα και από την άλλη τυφλό μίσος για τους ανθρώπους! Πώς συνυπάρχουν στο ίδιο πρόσωπο ο φιλόζωος και ο μισάνθρωπος άραγε;  Σίγουρα  κάτι πάει πολύ στραβά…
 
Φυσικά υπήρξε και αντίλογος απέναντι στους αντιδρώντες με διαδικτυακούς διαλόγους απείρου κάλλους, καθώς κάποιοι λίγοι ισχυρίζονταν ότι οι καταγγελίες περί κακοποίησης είναι μεγάλες «μαλακίες», διότι στην προκειμένη περίπτωση είναι ανυπόστατες βάσει νόμου… ότι αν το άλογο δυσανασχετούσε με όλο αυτό θα αντιδρούσε και θα κλωτσούσε… ότι σε ταινίες συμβαίνει να βάφουν άλογα για να φαίνονται πχ ματωμένα και ουδείς διανοείται να μιλήσει για  «κακοποίηση»… ότι είναι κάτι αντίστοιχο με το αβλαβές βάψιμο- μακιγιαζ παιδιών ή ενηλίκων, χωρίς φυσικά να συνοδεύεται από «καταγγελία»… ότι κακοποίηση είναι να σαμαρώνεις, να περνάς χαλινάρι, να καβαλάς και να βιτσίζεις το άλογο για να καλπάσει, όπως στην ιππασία… ότι η ζωγραφική για τα παιδιά είναι αυθόρμητη «πράξη αγάπης» που εδώ εκδηλώθηκε σε ένα ζώο, το οποίο πιθανόν πριν προκαλούσε φόβο με τον όγκο του και «χαίδεύοντάς το με το πινέλο» ήταν ένας τρόπος προσέγγισης, εγκεκριμένος  από ειδικό εκπαιδευτή…
 
Μάλιστα. Διάβασα και τις δυο πλευρές προσεχτικά, είδα και ξαναείδα την εικόνα, και κατέληξα πως όσα επιχειρήματα κι αν επικαλεστείτε κύριοι του σταθμού, κανένα – μα κανένα, ΔΕΝ θα με κάνει να χωνέψω το θέαμα! Όπως άλλωστε και τη συντριπτική πλειοψηφία των θεατών, άσχετα αν πολλές ακραίες αντιδράσεις, όχι μόνο δεν  τιμούν κανένα, όχι μόνο δεν πείθουν περί φιλοζωίας με το μίσος που εκτοξεύουν, αλλά μέσα στον παραλογισμό ή χυδαιότητα, προφανώς χάνεται το δίκιο της άποψης. Η οποία άποψη λέει ότι ναι, δεν επρόκειτο προφανώς για σωματική κακοποίηση με τη συμβατική έννοια, επρόκειτο όμως για ηθική, συναισθηματική, αισθητική κακοποίηση και μάλιστα ως μήνυμα προς παιδιά.
 
Το να «προσφέρεις» ένα ζώο στο παιδί ως υποκατάστατο καμβά ζωγραφικής, χαρτιού ακουαρέλας, τοίχου για γκράφιτι, με το πρόσχημα να το «προσεγγίσει», είναι τουλάχιστον ανεγκέφαλο και επιπλέον ανήθικο έως χυδαίο! Δεν είναι «πράξη αγάπης» κατά ΚΑΜΙΑ έννοια, αντίθετα είναι πράξη βιασμού και μια στρεβλή οπτική για την αντιμετώπιση του φυσικού κόσμου. Διότι χειρίζεσαι το ζώο ως άψυχη ύλη, σαν τον καμβά, το χαρτί, το ντουβάρι, που αδιαμαρτύρητα δέχονται οποιαδήποτε παρέμβαση, και το παιδί δεν διαθέτει κριτική ικανότητα για να αποκωδικοποιεί σύνθετα μεταφορικά μηνύματα, προσλαμβάνει το πρωτογενές ερέθισμα. Που σημαίνει ότι ταυτίζει υποσυνείδητα τη ράχη του αλόγου με το μπλοκ ζωγραφικής και με ποιο επιχείρημα να του αρνηθείς μετά την εμπειρία, να το επαναλάβει όταν συναντά ένα ζώο; Ήταν τόσο διασκεδαστικό και πρωτόγνωρο!
 
Από τη μια λοιπόν η απαράδεκτη υποτίμηση του ζώου- και δη του περήφανου αλόγου!- σε φτηνή ύλη ή άψυχο παιχνίδι, υποταγμένο στον πιο παράλογο χειρισμό του χρήστη. Και στο άλλο άκρο οι υπεραπιστές του ζωντανού που το εξισώνουν με τον άνθρωπο και παραλληλίζουν το πάθημά του με τις διασκεδαστικές βαφές στα πρόσωπα των παιδιών, με τα καρναβάλια, με το body painting και δεν ξέρω τί άλλο, ξεχνώντας τη βασική ειδοποιό διαφορά: Ότι το ζώο ναι μεν έχει βούληση, αισθήματα, δική του λογική, όμως ΔΕΝ μπορεί δυστυχώς να τα εκφράσει λεκτικά όπως ο άνθρωπος! ΔΕΝ μπορεί να μιλήσει στην ανθρώπινη γλώσσα για να δώσει ή όχι τη συγκατάθεσή του για κάτι, να δείξει αν συμφωνεί ή διαφωνεί, να εκφράσει τα «θέλω» και «δεν θέλω» του. Όταν λοιπόν κάποιος ζωγραφίζει πάνω στο σώμα ενός ανθρώπου, προφανώς έχει τη συγκατάθεσή του και δεν νοείται να το κάνει αν ο αποδέκτης- παιδί ή ενήλικος- αρνηθεί. Όταν το εφαρμόζει στο σώμα ενός ζώου με οποιοδήποτε κίνητρο, δεν μπορεί να έχει τη σύμφωνη γνώμη του και έμμεσα παραβιάζει τα δικαιώματά του με παρα φύσιν, εξαναγκαστική για το ζώο ενέργεια. Όπως άλλωστε κάνει και με την μετατροπή του σε υποζύγιο, σε άλογο κούρσας, σε πρωταγωνιστή ταινίας και λοιπές καθημερινές κακοποιήσεις, μικρότερες ή μεγαλύτερες.
 

Το γεγονός ότι ένα ζώο προορισμένο να ζει ελεύθερα στη φύση, ήδη «ζορίζεται» με τον περιορισμό του σε κατοικίδιο και ήδη υφίσταται άπειρους καταναγκασμούς χωρίς να μπορεί να εκφράσει τον «πόνο» του, δεν σημαίνει ότι κάποιοι δικαιούνται να του προσθέσουν ακόμη έναν γελοίο χωρίς νόημα, έναν εξευτελισμό υποτιμητικό, ως διασκέδαση και… μήνυμα σε παιδιά. Που αφού εξάντλησαν τη ζωγραφική σε παντός είδους αντικείμενα, ήρθε η σειρά των ζώων να πάρουν τη θέση τους και να προσφέρουν άκρως αντιαισθητικό θέαμα κυκλοφορώντας ως παρδαλές παιδικές ζωγραφιές! Και όλο αυτό, αν είναι δυνατόν.  με την προτροπή παιδαγωγών, που  πρέπει οπωσδήποτε  να ξανακαθίσουν στα θρανία για τα στοιχειώδη!  Όσο για τον παιδικό σταθμό-νηπιαγωγείο που απολογείται ψάχνοντας απεγνωσμένα επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, μια απλή συγγνώμη για το εξώφθαλμο ατόπημα είναι αρκετή, αρκεί να είναι ειλικρινής. Όλα τα υπόλοιπα, ας τα απευθύνει στο παθόν άλογο… ίσως αποδειχθεί πιο έλλογο από τα έλλογα δίποδα.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Όταν η κοινωνική ή πολιτική επικαιρότητα ερεθίζουν τον εγκέφαλο στα «κόκκινα»… όταν ο Άνθρωπος και τα πάθη του έρχονται στο προσκήνιο… όταν ένα βίωμα έχει ευρύτερη κοινωνική αναφορά… το χέρι πάει μόνο του στο πληκτρολόγιο. Και καταγράφει σκέψεις/ συναισθήματα εν θερμώ ή εν ψυχρώ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να τα επικοινωνούμε… που μπορεί να επεκταθεί και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή