Ο σπουδαίος Θ. Μικρούτσικος, όπως «μου» αποκαλύφθηκε μέσα από μια υπέροχη συνέντευξη…

2506 Views
Ο σπουδαίος Θ. Μικρούτσικος,  όπως «μου» αποκαλύφθηκε μέσα από μια υπέροχη συνέντευξη… Ο σπουδαίος Θ. Μικρούτσικος, όπως «μου» αποκαλύφθηκε μέσα από μια υπέροχη συνέντευξη…

 

Από την Πίτσα Στασινοπούλου

.

Έμελλε το 2019 να πάρει πολλούς σπουδαίους από κοντά μας.. έμελλε να αποχαιρετήσουμε και να ευχηθούμε «καλό ταξίδι» με πόνο ψυχής σε καλλιτέχνες από τη χορεία των αυθεντικών «μεγάλων», με απώλειες που αφήνουν δυσαναπλήρωτα κενά και βαθαίνουν την πνευματική μας φτώχεια… Σαν την τελευταία του Θάνου Μικρούτσικου, ενός συνθέτη με έργο σπουδαίο, μεγάλο, πολυσχιδές, ενός πνευματικού ανθρώπου με έντονο προσωπικό στίγμα, με ουσιαστική παρέμβαση στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας, με ξεχωριστές συνεργασίες, με λόγο καταλυτικό, χειμαρρώδη, στέρεα δομημένο, με ευαισθησίες ανάλογες ενός Καλλιτέχνη με Κ κεφαλαίο Είναι αυτός που έφερε την αλμύρα του θαλασσινού Καββαδία στο στόμα των στεριανών, έβαλε τον Μπρεχτ να καθίσει δίπλα μας, συνομίλησε άξια με συμφωνικές μουσικές, έφτιαξε απρόβλεπτες «πίστες από φώσφορο», μας σύστησε μια λυρική και συνάμα ηρωική «Ρόζα», μας ταξίδεψε με μια «πιρόγα»…
.
Με μουσικές εξαίσιες, δικαιωμένες στη ψυχή και στο χρόνο… Με παρουσία δυναμική και άποψη για την «κοινωνία της ουτοπίας»…
 
Που έβαλε τα χέρια στο πιάνο και την ποίηση στην καρδιά από τα 4 χρόνια του κι έκτοτε πορεύτηκε δημιουργικά πάνω σε φόρμες πολυσύνθετες ή λυτρωτικά γυμνές από «περιττά στολίδια». Κι όσο για τη «στρατευμένη τέχνη» του, δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να γράφει για ό,τι τον «έκαιγε» βαθιά: από τον έρωτα μια γυναίκας μέχρι την κοινωνική αδικία. Και που ονειρεύτηκε να δει κάποτε «τον ψαρά να γράφει ποίηση και τον ποιητή να ψαρεύει»… Δεν θα το δει. Ούτε κι εμείς. Μένει η γοητεία μιας υπέροχης ουτοπίας, από μια ψυχή που τώρα ταξιδεύει στο άπειρο και το μόνο σίγουρο είναι όταν θα περνά από τον «Σταυρό του Νότου» ο ουρανός θα δακρύσει... όπως τα μάτια άπειρων θαυμαστών του στο τελευταίο κατευόδιο, ακούγοντας μελωδίες με το δικό του αθάνατο αποτύπωμα…
 .
.
Είχα τη σπάνια ευλογία πριν πέντε χρόνια να του πάρω μια συνέντευξη- πρότυπο, ίσως την πιο μεστή, ουσιαστική, εύστοχη που αξιώθηκα ποτέ, απολαμβάνοντας κάθε λέξη από τον χειμαρρώδη «ποταμό» της σκέψης του, θαυμάζοντας την ακρίβεια, διαύγεια, ειλικρίνεια, άψογη διατύπωση και εμβάθυνση των απαντήσεων, σημειώνοντας επιπλέον ότι ήταν ο μόνος που έστειλε γραπτές ευχαριστίες, ενδεικτικό ενός σπάνιου ήθους… Ως ελάχιστο αφιέρωμα- φόρο τιμής στη μνήμη του, σταχυολογώ μικρά «διαμαντάκια» από εκείνη την εκ βαθέων συνέντευξη που αποκαλύπτουν όλο το πνευματικό εύρος και τη λάμψη της προσωπικότητας ενός μεγάλου δημιουργού…
«Σε ό,τι αφορά την πολιτική στράτευση, θα έλεγα ότι αυτό το αποδέχομαι υπό την έννοια ότι έγραψα κατά καιρούς για πράγματα που με καίγανε. Κι αυτό θα μπορούσε να είναι η μελαγχολία μου, η ερωτική απογοήτευση, ο έρωτας μου για μια γυναίκα, η κοινωνική καταπίεση και όταν ήμουνα νέος και στην περίοδο της δικτατορίας υφιστάμην και εγώ, όσα κι η πλειοψηφία του λαού. Πολιτικά ήμουνα στρατευμένος σε επίπεδο ιδεών, αλλά καλλιτεχνικά έγραφα πάντοτε για ό,τι με έκαιγε. Σε κάποιες περιπτώσεις λοιπόν, ειδικά στη δεκαετία του 70, με έκαιγαν κάποια πράγματα έντονα λόγω και της  δικτατορίας και για αυτό αν θέλετε πήρα και το προσωνύμιο του πολιτικού συνθέτη για τη δουλειά μου εκείνης της εποχής».
 
«Ο πατέρας μου ήταν μαθηματικός και θυμάμαι , όντας μαθητής, ότι μου ζητούσε να λύσω κάποιες ασκήσεις. Κατέληγα στη σωστή λύση, αλλά τον θυμάμαι να μου λέει : «δεν μου άρεσε αυτή η λύση διότι ήταν να πας από την Πάτρα στην Αθήνα και πήγες μέσω… Θεσσαλονίκης». Με δίδαξε λοιπόν ότι στα μαθηματικά γενικά, η έννοια της λιτής έκφρασης, χωρίς περιττά στολίδια είναι ουσιαστική. Κατάλαβα μετά από πολλά χρόνια ότι το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και στο τραγούδι.»
 
«Ο όρος στρατευμένη τέχνη δεν μου λέει τίποτα, απεναντίας μου λέει και θα το επαναλάβω «ότι γράφεις για ό,τι σε καίει». Εάν σε καίει αυτό που υφίστασαι ως μέλος της κοινωνίας σήμερα, αν σε καίει για παράδειγμα, ότι αύριο το πρωί 200.000 παιδιά στο λεκανοπέδιο δεν θα έχουν γάλα, μπορεί για αυτό το πράγμα να γράψεις. Δεν σημαίνει όμως ότι, επειδή αυτό σε καίει, την άλλη μέρα έκανες ένα τραγούδι… αυτά είναι αφελή πράγματα. Απλά αποθηκεύονται και κάποια στιγμή μετουσιώνονται σε έργο.»
 
«Δεν σημαίνει ότι αν είσαι φασίστας το έργο σου θα είναι βάρβαρο και αντιδραστικό, αν είσαι κομμουνιστής θα είναι καταπληκτικό. Αν με ρωτήσετε τί προτιμώ, θα προτιμούσα ένας σπουδαίος καλλιτέχνης να είναι ταυτόχρονα και πολιτικά προοδευτικός, να θέλει δηλαδή μία κοινωνία δικαίου. Όμως το καλλιτεχνικό έργο είναι αυτόνομο. Αποκόπτεται από την πολιτική και ιδεολογική άποψη του δημιουργού.»
 

«…αγάπησα την ποίηση περίπου την ίδια εποχή με την μουσική, δηλαδή από 4 χρονών, όταν ο πατέρας μου πολλά βράδια, μου απήγγειλε ποιητές, κυρίως  Έλληνες του μεσοπολέμου και μπορώ να σας πω ότι ορισμένους, για παράδειγμα τον Καρυωτάκη, τον θυμάμαι απ’ έξω από εκείνη την εποχή. Έτσι χωρίς να το θέλω με μάγεψε, λειτουργούσε σαν παραμύθι και το κουβαλάω. Το κουβαλάω και από την ώρα που 4 χρονών έβαλα τα χέρια μου στο πιάνο και άρα μέσα μου μεγάλωσα με δύο κολώνες, την μουσική και την ποίηση»

 

«Δεν ξεκινάς με τα δεδομένα της μουσικής σου και με τις δεδομένες εμμονές σου. Έχεις το κείμενο που «απαιτεί» και σε σπρώχνει να το αποκαλύψεις. Αν είσαι λοιπόν καλά προπονημένος και ασκημένος, αν έχεις μία γενικότερη παιδεία πάνω σε αυτά τα θέματα και βεβαίως αν έχεις ταλέντο μουσικό, τότε θα βρεις εκείνους τους ήχους  που θα αποκαλύψουν τις κρυμμένες πλευρές. Γιατί η μελοποίηση μόνο τότε αξίζει, όταν αποκαλύπτει τα κρυμμένα, αυτά που δεν φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού, γιατί αν όλα φαίνονταν τότε δεν θα χρειαζόταν η μελοποίηση.»
 

«Με πολύ σοβαρή δουλειά χωρίς ταλέντο θα γεμίζεις σελίδες χαρτί χωρίς ή με λίγο νόημα. Το έμφυτο ταλέντο θα πυροβολήσει 4 φορές αλλά μετά θα σιγήσει.»

 

«Χωρίζω βιαστικά σε δύο περιόδους την εποχή του Υπουργείου. Την πρώτη περίοδο δεν την εύχομαι ούτε στον εχθρό μου, η τρικλοποδιά πήγαινε σύννεφο από το πρωί μέχρι το βράδυ από το σύστημα των πολιτικών, ανεξαρτήτως κομμάτων… Στη δεύτερη όμως περίοδο, επειδή ο Ανδρέας Παπανδρέου με πίστεψε και με στήριξε και κατάλαβαν όλοι ότι «στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα», με άφησαν ήσυχο και πραγματικά είμαι υπερήφανος για τις κινήσεις που έγιναν μεθοδικά τότε στο Υπουργείο.»
 
 «… δεν θα διστάσω να πω, για τα μεγάλα προβλήματα που έχει η αριστερά και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, γιατί ένα κομμάτι ήταν προσηλωμένο σε πολύ παλαιότερες εποχές και το λέω με όλο τον σεβασμό που αισθάνομαι, και ένα άλλο δεν έχει ακόμα κατορθώσει να καταλάβει τον ρόλο του.»
 
«Η κρίση είναι νομοτελειακό συμβάν του Καπιταλισμού διεθνώς. Και να ήθελε ο Καπιταλισμός δεν μπορούσε να το αποφύγει. Αυτά είναι λυμένα στην πολιτική οικονομία. Παλιότερα οι κρίσεις αφορούσαν κάποιες χώρες. Τώρα με την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, βήχει κάποιος στην Γουώλ Στρητ και παθαίνει πνευμονία στην Μαλαισία και πέφτει το αεροπλάνο. Συνεπώς η κρίση στο παγκόσμιο σύστημα δεν αποφεύγεται. Αυτό που κάνουν όμως οι έχοντες τα πράγματα στα χέρια τους, είναι ότι βρίσκουν την ευκαιρία να την μετακυλήσουν σε βάρος των λαών.» 
 
«Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι χρειαζόμαστε 100-150 χρόνια για να πάμε στην κοινωνία της ουτοπίας. Αντιλαμβάνεστε ότι ούτε εγώ, ούτε και εσείς θα το ζήσουμε. Μακάρι όμως να ζήσουμε ένα σύνθημα που έγραψαν κάποιοι πιτσιρικάδες έξω από το σπίτι μου τις προάλλες: «μόνος σου μπορείς να τρέξεις γρήγορα, μαζί όμως μπορούμε να πάμε μακριά». Ας πάμε λοιπόν μαζί για να έχουμε την δυνατότητα να πάμε μακριά.»
 
«Αλήθεια, εδώ και 35 χρόνια αυτή η ιστορία με τον Καββαδία, επειδή έχει ξεπεράσει τα όρια 3 γενεών και έχει κάνει κάποια νούμερα – τα χρησιμοποιώ μόνο για να γίνει κατανοητό γιατί μιλάμε, καθώς τα νούμερα των δίσκων ή οτιδήποτε δεν με αφορούν- το ότι έχει κάνει 2.000.000 αντίτυπα σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού οριστικά έχει θεωρήσει  ότι αυτό το έργο είναι η αιχμή του δόρατος της τραγουδοποιείας μου.»
 

«Το «πείραγμα» στα τραγούδια μου που έκαναν ας πούμε τα Υπόγεια Ρεύματα, προς την κατεύθυνση του ροκ ύφους ήταν κατά την άποψή μου πολύ πετυχημένο. Άλλα πειράγματα που έχω υπόψη μου, είναι λιγότερο πετυχημένα, αλλά καλύτερα να τα πειράζουν παρά να τα αγνοούν.»

 

«Η τέχνη αυτό που ξέρω ότι κάνει, είναι επί της ουσίας να παρακολουθεί το χνάρι του ανθρώπου πάνω στη γη. Το άλλο που κάνει, ειδικά στον 20Ο αιώνα, είναι τους ανθρώπους πιο κριτικούς έτσι ώστε να μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, γιατί αν δεν έχουν κριτική σκέψη δεν μπορούν να το καταφέρουν. Το τρίτο, σε εποχές κρίσεις μπορεί και εμψυχώνει. Τώρα αν αυτά σημαίνουν ότι κάνει τον αποδέκτη «καλύτερο άνθρωπο», έχετε την απάντηση.»
 
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ αγαπημένε με τεράστια ευγνωμοσύνη για τα σπουδαία δώρα σου…
.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Όταν η κοινωνική ή πολιτική επικαιρότητα ερεθίζουν τον εγκέφαλο στα «κόκκινα»… όταν ο Άνθρωπος και τα πάθη του έρχονται στο προσκήνιο… όταν ένα βίωμα έχει ευρύτερη κοινωνική αναφορά… το χέρι πάει μόνο του στο πληκτρολόγιο. Και καταγράφει σκέψεις/ συναισθήματα εν θερμώ ή εν ψυχρώ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να τα επικοινωνούμε… που μπορεί να επεκταθεί και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή