«Είμαστε στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, δικηγόρου.

571 Views
«Είμαστε στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, δικηγόρου. «Είμαστε στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, δικηγόρου.

«Είμαστε στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου;». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, δικηγόρου.

Προχθές το βράδυ είδα στην τηλεόραση μια συνέντευξη του συγγραφέα Βαγγέλη Ραπτόπουλου, στην οποία εξέφραζε την αγωνία του για το ενδεχόμενο ενός εμφυλίου πολέμου εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Στην αρχή η αγωνία του μου φάνηκε υπερβολική. Μετά όμως συλλογιζόμενος την κοινωνική κατάσταση σκέφθηκα ότι δυστυχώς μπορεί και να μην έχει άδικο.

Σε μια βαθιά οικονομική και κατ’ επέκταση κοινωνική κρίση τα μέλη της κοινωνίας, που βιώνουν τις συνέπειες της κρίσης, μπορούν να ενεργήσουν είτε συνεκτικά αναπτύσσοντας μεταξύ τους μηχανισμούς αλληλοβοήθειας και γενικότερα δεσμούς αλληλεγγύης είτε διασπαστικά για το κοινωνικό σύνολο κοιτάζοντας ο καθένας πως θα σωθεί ο ίδιος αδιαφορώντας για την υπόλοιπη κοινωνία.

Δυστυχώς στην ελληνική κοινωνία, εν μέσω της πρωτόγνωρης κοινωνικοοικονομικής κρίσης, για τα μεταπολιτευτικά τουλάχιστον δεδομένα, αποκαλύφθηκε η ανθρωπιστική ένδειά της. Αποκαλύφθηκε το σκληρό, σχεδόν κυνικό πρόσωπό της που χρόνια τώρα από την μεταπολίτευση και μετά κρυβόταν κάτω από τα φτιασιδώματα της επίπλαστης ευημερίας μας.

Ας μην εθελοτυφλούμε. Ας κοιτάξουμε επιτέλους τα βασικά χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας κατάματα. Η ελληνική κοινωνία, από την μεταπολίτευση τουλάχιστον και μετά, ήταν μια κοινωνία που βασικό γνώρισμά της ήταν ο ατομικισμός και αυτοσκοπός ο εύκολος πλουτισμός. Ο καθένας τον ενδιέφερε απλά πώς θα εξυπηρετήσει τις δικές του ανάγκες είτε στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορώντας πλήρως για την υπόλοιπη κοινωνία, είτε όποτε μπορούσε χρησιμοποιώντας τους άλλους συνανθρώπους του εργαλειακά, απλά δηλαδή ως μέσα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του και να υλοποιήσει τους στόχους του, σχεδόν πάντα οικονομικούς.

Αυτός εξάλλου ο άκρατος ατομικισμός με την συνακόλουθη κοινωνική ανηθικότητά του, ήταν ένας από τους κύριους λόγους της ελληνικής οικονομικής και κατ’ επέκταση κοινωνικής κρίσης. Απλώς, την εποχή των παχιών αγελάδων σχεδόν όλοι τα παραβλέπαμε αυτά. Οι περισσότεροι από εμάς είχαμε παρασυρθεί  στο κυνήγι του εύκολου πλουτισμού και της φθηνής επίδειξης. Το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας στροβιλιζόταν στη δίνη του νεοπλουτισμού και του εντυπωσιασμού. Βαυκαλιζόμασταν από την παραισθησιογόνα δύναμη του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού και ας ήταν σαθρά τα θεμέλιά του και ως εκ τούτου επιζήμια μεσοπρόθεσμα για την κοινωνία. Απλά δεν μας ένοιαζε.

Όταν όμως ήρθε η οικονομική κρίση και στην πόρτα μας και μάλιστα με πιο άγριο τρόπο από ότι σε άλλες χώρες εξαιτίας των ελληνικών παθογενειών, φανερώθηκε ποιοι πραγματικά είμαστε. Ό,τι κρύβαμε κάτω από το χαλάκι όλα αυτά τα χρόνια παραδιδόμενοι στην ζάλη της ευημερίας φανερώθηκε με τον πιο απότομο και σκληρό τρόπο. Φανερώθηκε η πραγματική φύση των πραγμάτων. Φανερώθηκε η παντελής έλλειψη της ανθρώπινης πλευράς της ελληνικής κοινωνίας. Αποκαλύφθηκε μπροστά στα μάτια μας ότι δεν ήμασταν μια κοινωνία, με την πραγματική του όρου έννοια, κοινωνοί - συμμέτοχοι δηλαδή μιας ευρύτερης ομάδας, αλλά μονάδες με αντικρουόμενα ως επί το πλείστον συμφέροντα συναθροιζόμενες στον ίδιο απλά χώρο. Απλά όλα αυτά μετριάζονταν και φαίνονταν ανώδυνα και άνευ σημασίας γιατί υπήρχε η αίσθηση της ευημερίας.

Από τότε όμως που ξέσπασε η κρίση αυτός ο ατομικισμός που μέχρι τότε έβρισκε διέξοδο παγιδεύτηκε. Η βάναυση ματαίωση προσδοκιών και στόχων τον κατέστησε έναν επιθετικό, βίαιο ατομικισμό. Η εκ των νέων κοινωνικών συνθηκών, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, μη ικανοποίηση του ατόμου και του εγώ, τον ανάγκασαν να στραφεί εναντίον αλλήλων, είτε συνειδητά και υπολογιστικά για να υφαρπάξει με βίαιο τρόπο ό,τι νιώθει ό,τι του στέρησε η κρίση είτε ασυναίσθητα απλά για να εκτονώσει την οργή που νιώθει εξαιτίας της ματαίωσής του.

Όπως και να έχει έχουμε οδηγηθεί σε μια κατάσταση που όλοι φαίνεται να στρέφονται κατά όλων, απεκδυόμενοι το κοινωνικό μας πρόσωπο – προσωπείο και οδεύοντας σε μια φυσική κατάσταση χομπσιανή. Φυσικά, μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο υπάρχουν και άνθρωποι αλληλέγγυοι προς τον συνάνθρωπό τους, άνθρωποι πραγματικά φιλάνθρωποι και αλτρουιστές αλλά δυστυχώς συνιστούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα και δεν δείχνουν αρκετοί για να αλλάξουν το τοπίο.

Ας μην τρέφουμε αυταπάτες, η κοινωνική συνοχή απειλείται πλέον ευθέως, το κοινωνικό οικοδόμημα ήδη κλυδωνίζεται και όσο βαθαίνει η κρίση και θα πυκνώνει ο κοινωνικός ζόφος τόσο θα βαθαίνει και θα γίνεται πιο επικίνδυνο το κοινωνικό ρήγμα. Ας ελπίσουμε, ότι οι φόβοι του Ραπτόπουλου δεν θα επιβεβαιωθούν και δεν θα εκπέσουμε σε μια προ –κοινωνική, φυσική κατάσταση που το μόνο δικαίωμα θα είναι το φυσικό δικαίωμα.


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
 Απόπειρα αυτοκτονίας στις Άγριες Μέλισσες: Όλες οι εξελίξεις στα νέα επεισόδια της εβδομάδας 06 – 09/12/2021
Απόπειρα αυτοκτονίας στις Άγριες Μέλισσες: Όλες οι εξελίξεις στα νέα επεισόδια της εβδομάδας 06 – 09/12/2021
με 0 Σχόλια 1410 Views

Πάρτε μια γεύση από όσα θα δούμε στην συνέχεια της αγαπημένης σειράς εποχής, από Δευτέρα 06 έως και Πέμπτη 09/12, στις 22:00, στον ΑΝΤ1.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή