ΣΥΝ + ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΤΕ!!! Μην κρίνεις κάποιον, πριν περπατήσεις για δυο φεγγάρια με τα παπούτσια του...

1304 Views
ΣΥΝ + ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΤΕ!!! Μην κρίνεις κάποιον, πριν περπατήσεις για δυο φεγγάρια με τα παπούτσια του... ΣΥΝ + ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΤΕ!!! Μην κρίνεις κάποιον, πριν περπατήσεις για δυο φεγγάρια με τα παπούτσια του...

ΣΥΝ + ΑΙΣΘΑΝΘΕΙΤΕ!!!!! Μην κρίνεις κάποιον, πριν περπατήσεις για δυο φεγγάρια με τα παπούτσια του...

 Από τη Ζωή Οικονόμου.
‘’Ο ρατσισμός δεν υπάρχει όσο ο άλλος είναι Άλλος, όσο ο Ξένος παραμένει ξένος. Αρχίζει να υπάρχει όταν ο άλλος γίνεται διαφορετικός, δηλαδή επικίνδυνα κοντινός. Στο σημείο αυτό αρχίζει η εγρήγορση να τον κρατήσουμε σε απόσταση’’ Baudrillard
Ο ξένος γεννιέται τη στιγμή που το άτομο διαπιστώνει τη διαφορετικότητα του και ολοκληρώνεται όταν ο καθένας αναγνωρίσει ότι όλοι μας είμαστε ξένοι (J. Kristeva 2004). Ο Φρόιντ είχε υποστηρίξει ότι ο μοναδικός τρόπος για να μην καταδιώκουμε τον ξένο είναι να τον ανακαλύψουμε μέσα μας.
Με άλλα λόγια , η κατανόηση της ετερότητας του ‘’άλλου’’ είναι αναγκαία για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε και να αποδεχτούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Kulturosupaki μου , όπως κατάλαβες παρα πολύ καλά συνεχίζουμε το κεφάλαιο ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ..
Η ενσυναίσθηση φέρνει τους ανθρώπους κοντά, τους βοηθά να καταλάβουν ο ένας τον άλλον. Με αυτό τον τρόπο αναπτύσσεται αμοιβαίος σεβασμός. Όταν κάποιος ακούει με ενσυναίσθηση δεν ακούει απλά το συνομιλητή του. Κάνει κάτι περισσότερο: αντιδρά σε αυτόν με τρόπο με τον οποίο αναπτύσσει αμοιβαία κατανόηση και εμπιστοσύνη.
Μόνο μέσα από την κατανόηση και αποδοχή του ‘’Άλλου’’ γλυκό μου αναγνωστόπουλο θα μπορέσεις να μάθεις τον εαυτό σου και τα όρια του και να αποκτήσεις Ευζωία!!!
Σήμερα θα δούμε τι μας λέει η επιστήμη για την Ενσυναίσθηση.
«Η ενσυναίσθηση είναι η  ικανότητα ενός ατόμου να κατανοεί και να συμμερίζεται τα συναισθήματα, τις σκέψεις, και τις ανησυχίες ενός άλλου ανθρώπου "σαν να" ήταν αυτός ο άλλος, διατηρώντας όμως την ακεραιότητά του» (βλ. Λεξικό Ψυχολογίας, εκδ. Τόπος, 2008).
Τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον εγκέφαλό μας όταν βλέπουμε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο να σφαδάζει από τον πόνο ή ένα παιδάκι να κλαίει απαρηγόρητο;
Η νευροεπιστήμη καταφέρνει να μας δώσει την απάντηση για να αρχίσουμε να κατανοούμε τους εγκεφαλικούς μηχανισμούς που επιτρέπουν την ανάδυση αυτών των αξιοπερίεργων «ψυχολογικών» μας ικανοτήτων.
Οι πρωτοποριακές έρευνες πάνω στους «νευρώνες - καθρέπτες» μας αποκαλύπτουν πως η θέα και μόνο του πόνου των άλλων ενεργοποιεί  τα νευρωνικά κυκλώματα που μας επιτρέπουν να βιώνουμε τις συναισθηματικές συνέπειες του πόνου των άλλων μολονότι δεν ασκούνται πάνω στο σώμα μας τα «πραγματικά» αίτια του πόνου.
Ο Jeremy Rifkin  υποστηρίζει : Όταν εγώ παρατηρώ κάποιον να πονάει, να υποφέρει ή να είναι πανευτυχής, τα ίδια σημεία του εγκεφάλου που ενεργοποιούνται σε αυτόν και τον κάνουν να νιώσει τα παραπάνω συναισθήματα, ενεργοποιούνται και σε μένα. Είναι σα να βιώνουμε την ίδια εμπειρία.
Χάρη σε πιο πρόσφατες νευροψυχολογικές αναλύσεις των αισθημάτων του πόνου, μεταξύ των οποίων και οι μελέτες της Frederique de Vignemont, αποσαφηνίστηκαν οι διαφορές μεταξύ της ενσυναίσθησης, της συμπάθειας και της μολυσματικής δράσης των αλγογόνων αισθημάτων..
Η συμπάθεια είναι μια συναισθηματική αντίδραση, άμεση και μη ελεγχόμενη η αποία κατακλύζει το άτομο όταν αυτό φαντάζεται τον εαυτό του στη θέση στην οποία βρίσκεται κάποιος άλλος. Για το λόγο αυτό, μπορεί να οδηγήσει σε αναστολή της παροχής φροντίδας ή να αμβλύνει ηθικές δράσεις. Η ενσυναίσθηση, από την άλλη πλευρά, αποτελεί μια ικανότητα που μαθαίνεται ή μια στάση ζωής, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην προσπάθεια να έρθει κανείς σε επαφή, να επικοινωνήσει και να κατανοήσει τους άλλους αναφορικά με καταστάσεις τις οποίες βιώνει το άτομο καθώς και τις εμπειρίες ή τα συναισθήματα που έχει. Αντίθετα στη μολυσματική δράση του πόνου, αντιδρούμε στον πόνο του άλλου εγωκεντρικά και σχεδόν αυτιστικά .Ενώ η ενσυναίσθηση και η συμπάθεια αποτελούν ένα άνοιγμα στα συναισθήματα των άλλων, η μολυσματική δράση του πόνου είναι εσωστρεφής· αφού ως ψυχολογική αντίδραση επικεντρωνόμαστε στον ίδιο μας τον εαυτό όταν βρισκόμαστε απέναντι στον πόνο ενός τρίτου προσώπου.
Τελικά η ενσυναίσθηση είναι αποτέλεσμα φύσης ή ανατροφής;  Η απάντηση είναι και τα δυο.
Όλοι οι άνθρωποι είναι ικανοί να τη νιώσουν.  Είναι προγραμματισμένη στον εγκέφαλό μας, όπως το ένστικτο να αποφύγουμε ένα ενδεχομένως δηλητηριώδες φίδι. «Η ενσυναίσθηση μάλλον εμφανίστηκε στις μητέρες ως απαραίτητος μηχανισμός επιβίωσης για να προστατεύσουν τα μικρά τους» αναφέρει ο Frans de Waal, Ph.D, ζωολόγος πρωτεύοντων θηλαστικών και συγγραφέας του The Age of Empathy. Σε αντίθεση με τα ζώα, ωστόσο, οι άνθρωποι μπορούν να στρέψουν την ενσυναίσθησή τους όχι μόνο προς τα μικρά τους, αλλά και προς όσους βρίσκονται εκτός του κύκλου τους: φίλους, συναδέλφους και γενικότερα τον κόσμο. Το DNA ευθύνεται εν μέρει γι’ αυτή τη συμπεριφορά – μελέτες δείχνουν ότι το χαρακτηριστικό αυτό είναι κληρονομικό. Όμως, επηρεάζεται και από το περιβάλλον. Όταν σε ενθαρρύνουν να δείχνεις ενσυναίσθηση σε μικρή ηλικία, είναι πιο πιθανό να έχεις περισσότερη ως ενήλικος. 
Η ενσυναίσθηση, επομένως, δεν είναι μια υπόθεση << όλα ή τίποτε>> και υπάρχει σε κάθε άτομο. Επιπλέον, ένα άτομο μπορεί να θεωρείται ότι έχει περισσότερο ή λιγότερο αναπτυγμένη ενσυναίσθηση και να έχει την τάση να χρησιμοποιεί την ικανότητα του αυτή ανάλογα, για παράδειγμα , με το αν αισθάνεται ευθύνη έναντι των άλλων ατόμων Kulturosupakia μου κλείνοντας θα σας πω ένα ινδιάνικο ρητό:
Μην κρίνεις κάποιον, πριν περπατήσεις για δυο φεγγάρια με τα παπούτσια του.
Η δική σας, Ζωούλα

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερη Παράξενη ζωή