«ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ». Από τoν Μάκη Σενή.

462 Views
 «ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ». Από τoν Μάκη Σενή. «ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ». Από τoν Μάκη Σενή.

«ΤΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ» Από τη στήλη «Φτύσ΄ το αγκίστρι!» του Μάκη Σενή. 

  Στην τηλεόραση ένας λαϊκός τραγουδιστής έλεγε τραγούδια του Καζαντζίδη. «Χάθηκε πρωί πρωί να βάζανε κάτι πιο χαρούμενο; Πως να ξεκινήσει η μέρα μιλώντας για τον πόνο; Θέλει το ξημέρωμα αγάπη μωρέ, χαμόγελο, χορό! Ήλιος βγαίνει, δε βγαίνει Χάρος»!
 
   Πέταξα την κουβέρτα και τεντώθηκα, με είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ. Πρέπει να κοιμόμουν από τις εννιά. Χαμογέλασα. Πιο παλιά τις Παρασκευές τέτοια ώρα ακόμα δεν θα είχα γυρίσει στο σπίτι. Άλλαξανε οι εποχές, αλλάζουνε οι άνθρωποι. Ή μήπως το αντίθετο;
 
  Προσπάθησα να θυμηθώ τι παρακολουθούσα στην τηλεόραση όταν αποκοιμήθηκα, δεν τα κατάφερα. Ποιος ξέρει τι προγράμματα έπαιξαν όσο κοιμόμουν. Τι λέξεις άκουσαν τα αυτιά μου, και κρύφτηκαν μέσα στο κεφάλι μου χωρίς εγώ να τους δώσω άδεια. Πόσες κουβέντες μπήκαν μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια που δεν τις ήθελα, δεν ήτανε δικές μου... Των γονιών, της γειτονιάς και των δασκάλων, των φίλων, των αφεντικών και των αγνώστων...
 
  Δυνάμωσα λίγο την ένταση, κατάλοιπο μιας άγριας παρατεταμένης εφηβείας που έπαιρνε σβάρνα τα σκυλάδικα, ο ήχος του μπουζουκιού ακόμα ηχούσε ευχάριστα στα αυτιά μου ανεξάρτητα από το που το πότε και το πως.
 
  Έχει δίκιο ο άνθρωπος που τραγουδάει τον πόνο πιο πολύ από τη χαρά. Η χαρά είναι φτερούγισμα, άναμα, φουντώνει και χάνεται. Μέχρι να βρεις λόγια να την καλουπώσεις, έφυγε πήγε σε άλλον. Γι αυτό όποιος ξέρει, την αφήνει στην ησυχία της, τη ζει όσο προλαβαίνει και δε λέει πολλά.
 
  Η λύπη όμως είναι άλλο πράγμα. Έρχεται και δεν ξέρεις πότε θα φύγει. Άμα σου αρρωστήσει το μυαλό καμιά φορά, νομίζεις δε θα φύγει ποτέ. Γι αυτό την τραγουδάει ο άνθρωπος, να τηνε μαλακώσει. Την κάνει λέξεις που ταιριάζουν όμορφα αναμεταξύ τους, πιάνονται αγκαλιά και πλέκονται ρούχο μάλλινο, να ζεστάνουν τις καρδιές. Πιάνει το μπουζούκι ο έρμος και υψώνει τη φωνή, βγάζει τα εσώψυχα του γιατί αν μείνουνε μέσα του πάει, χάθηκε. Μαζεύονται και οι άλλοι, τραγουδάνε όλοι μαζί τον πόνο και τον μοιράζουνε. Πάρε εσύ ένα, να πάρω εγώ δύο. Εσύ έχεις πολύ, τραγούδα πρώτα να ξεθυμάνεις και θα τα μοιραστούμε στο ρεφρέν.
 
 Σηκώθηκα και έψαξα να βρω τις παντόφλες μου, να κάτσω δίπλα στο τζάκι να κάνω ένα τσιγάρο. Βρήκα τη μία κάτω από το τραπέζι, ή άλλη δεν ήθελε να φανερωθεί. Δεν έκατσα να σκάσω, να καπνίσω ήθελα όχι να ζεστάνω τα πόδια μου. Έκατσα στο μάρμαρο δίπλα στο τζάκι κι έβγαλα τα στριφτά. Στύλωσα κάτω το ένα πόδι που φορούσε την παντόφλα και το άλλο τό ΄βαλα σταυροπόδι να μην κρυώνει. Να ‘τανε έτσι η ζωή... Όταν θέλαμε κάτι να πηγαίναμε ευθεία εκεί, και να μη μας ένοιαζαν οι ανέσεις και οι λεπτομέρειες. Να λέγαμε «θα πάω να τη βρω κι ότι θέλει ας γίνει»! Και μόλις κάναμε το γούστο μας, θα καθόμασταν σταυροπόδι και θα λύνονταν όλα τα επακόλουθα. «Είδες; Δεν ήταν τόσο δύσκολο όσο φαινόταν στην αρχή».
 
  Άναψα το τσιγάρο και φύσηξα κατά τα μισοκαμένα ξύλα, να φύγει ο καπνός προς τα πάνω. Πήρα με το άλλο χέρι την τσιμπίδα και σκάλισα τα αποκαΐδια. Εμφανίστηκαν τα κάρβουνα που κρύβονταν μέσα στις ίδιες τους τις στάχτες και περίμεναν να γίνουν στάχτη και αυτά. Τα σκόρπισα και φώτισε το τζάκι, ζεστάθηκε ο αέρας. Είναι οι όμορφες αναμνήσεις σκέφτηκα, κρύβονται εκεί μέσα μας ανάμεσα σε όλη τη μαυρίλα και τα καμμένα όνειρα μας. Όταν κρυώνεις, σκαλίζεις λίγο και ζεσταίνεται το μέσα σου. Άμα το λέει η καρδιά σου φορτώνεις απάνω καινούρια όνειρα και φυσάς. Φύσα, φύσα ποτέ δεν ξέρεις: Μπορεί να αρπάξει φουντώσει πάλι η φωτιά!
 
  Όποιος έχει κάτσει το χάραμα δίπλα σε τζάκι σβηστό, ξέρει πως όλοι οι ήχοι μαζεύονται στην ταράτσα και τους ρουφάει η καμινάδα να τους κάνει δικούς της. Κάθεσαι εκεί κάτω και ακούς ότι συμβαίνει έξω, ένα σκυλί που γαβγίζει, ένα μηχανάκι που κάπου πηγαίνει, το μωρό του γείτονα που κλαίει γιατί πείνασε. Είναι σαν να είσαι σε υποβρύχιο και σήκωσες μέσα από τη θάλασσα το περισκόπιο και παρακολουθείς τον κόσμο έξω. Με το  περισκόπιο βλέπεις και δεν ακούς, στην καμινάδα ακούς και δε βλέπεις. Το ίδιο πράγμα δηλαδή.
 
  Ένα σκουπιδιάρικο περνούσε σε κάποιον δρόμο κοντά. Άκουγα τη μηχανή του και τους κάδους να τραντάζονται στο πίσω μέρος του. Έξω καλά καλά δεν είχε ξημερώσει. Δεν άκουγα ομιλίες. Φαντάστηκα έναν οδηγό στο κάθισμα και δυο άλλους να μαζεύουν τα σκουπίδια αμίλητοι, ανασκουμπωμένοι στα ρούχα τους, να μην τους πάρει η πρωινή η ψύχρα. Βλέπεις, λίγο πριν βγει ο ήλιος είναι που κάνει το κρύο το πιο τσουχτερό. Μετά την πιο σκοτεινή νύχτα, έρχεται το πιο φωτεινό ξημέρωμα. Ποιος ξέρει, ίσως γι αυτό να βγαίνει ο ήλιος, ίσως αλλιώς να μην έβγαινε.
 
  Τι να σκέφτονται αυτοί που δουλεύουν όσο οι άλλοι κοιμούνται; Τριγυρνάνε στα σκοτάδια και  τους περνάνε τα σκυλιά για κλέφτες. Είναι σκληρό να δουλεύεις με το φεγγάρι, την ώρα που οι άλλοι βρίσκονται χιλιάδες έτη φωτός μακρυά, στον κόσμο των ονείρων. Θα πρέπει να νοιώθουν μοναξιά. «Να, εδώ είμαι κι εγώ όμως, κάτω από την καμινάδα! Με ακούτε;» Πως να μ’ ακούσουν; Δε μίλησα. Και άλλοι πόσοι θα ξαγρυπνούσανε εκείνο το χάραμα και ήτανε κρυμμένοι, και δεν το είπαν πουθενά. Βγήκε ο ήλιος, αντάμωσαν τους άλλους ανθρώπους που ξύπνησαν μετά, μα κανείς τους δεν υποψιάστηκε τίποτα.
 
  «Μη σε παίρνει το παράπονο άνθρωπε, εδώ είμαστε κι εμείς και νιώθουμε μέσα μας όπως κι εσύ. Κι ας μη φαίνεται, και ας μη το υποψιάζεται κανείς».
 
«Πέτα τα περισκόπια κι έλα να βγούμε στην επιφάνεια, να πάρουμε ανάσα! Έλα ν΄ανοίξουμε τις καρδιές μας, να βάλουμε τη μοναξιά στη μέση και να γελάσουμε μαζί της. Φτωχά είναι τα λόγια άμα τα λέει ένας μόνος του! Πιάσε ένα τραγούδι να το τραγουδήσουμε μαζί, να τους ξυπνήσουμε όλους! Πιάσε όποιο να ΄ναι, τι σημασία έχει;»

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Σαλμάν Ρούσντι: Ο συγγραφέας που έβαλε φωτιά στο μουσουλμανικό κόσμο και έγινε σύμβολο της ελευθερίας της έκφρασης
Σαλμάν Ρούσντι: Ο συγγραφέας που έβαλε φωτιά στο μουσουλμανικό κόσμο και έγινε σύμβολο της ελευθερίας της έκφρασης
με 0 Σχόλια 2173 Views

Ο Σαλμάν Ρούσντι, συγγραφέας του παγκόσμιου μπεστ-σέλερ «Οι σατανικοί στίχοι» ο οποίος τραυματίσθηκε σοβαρά σε επίθεση με μαχαίρι χθες, έβαλε φωτιά στο μουσουλμανικό κόσμο.


Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή