ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ ΜΑΛΑΚΕΣ. Από τον Μάκη Σενή.

1606 Views
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ ΜΑΛΑΚΕΣ. Από τον Μάκη Σενή. ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ ΜΑΛΑΚΕΣ. Από τον Μάκη Σενή.

 ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΙΑΣΤΗΚΑΝ ΜΑΛΑΚΕΣ. Από τη στήλη «Φτύσ΄ το αγκίστρι!» του Μάκη Σενή.

 Το σίριαλ της διαπραγμάτευσης καλά κρατεί. Αν κάναμε ένα ταξίδι στο παρελθόν και παρακολουθούσαμε τα δελτία ειδήσεων της τελευταίας πενταετίας δεν θα καταλαβαίναμε καμία διαφορά. Καμία ουσιαστική πρόοδος και καμία ελπίδα για να αρχίσει και πάλι η αγορά να κινείται. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Δανείζομαι μια φράση: «Θέλουμε τους πελάτες μας πλούσιους και τους υπαλλήλους μας φτωχούς». Ε δεν γίνεται! Όσο φτωχαίνουμε, όσο μειώνεται ο μισθός του υπάλληλου, τόσο θα κλείνουν τα μαγαζιά. Αφού φτωχαίνουν οι πελάτες τους! Οι μόνοι κερδισμένοι από αυτή την κατάσταση είναι οι εταιρείες που έχουν εκατοντάδες υπαλλήλους και όταν κλείνουν τα μικρά μαγαζιά μεγαλώνει το ποσοστό που παίρνουν από την πίτα της αγοράς. Η ατομική επιχείρηση όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, τώρα και στην Ελλάδα, πεθαίνει. Με την φορολογία και το νέο ασφαλιστικό θα μπορούσε να πει κάποιος πως το επιχειρείν είναι έγκλημα και διώκεται ποινικά.
  Είχα δει κάπου γραμμένο πως όταν πυροβολείς τον εργοδότη, σκοτώνεις τον εργαζόμενο. Τα τελευταία χρόνια μπήκαν 400.000 λουκέτα σε επιχειρήσεις και έμειναν 2.000.000 άνθρωποι άνεργοι. Συμφωνώ, οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους. Έχοντας περάσει και από τα δύο πόστα όμως, αυτά του εργοδότη και του εργαζόμενου παρατηρώ ότι βρισκόμαστε ακόμα σε νηπιακό στάδιο κατανόησης της κατάστασης. Η πλειοψηφία των εργοδοτών κυριολεκτικά αδιαφορεί για τις ανάγκες του προσωπικού της. Τα περισσότερα καταστήματα πουλάνε εμπόρευμα ή υπηρεσίες που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τους δεν μπορούν να αγοράσουν με τον μισθό που πληρώνονται. Δεν μιλάω για κάποιον που δουλεύει σε χρυσοχοείο, μιλάω για κάποιον που δουλεύει σε εστιατόριο και για να φάει μια μπριζόλα πρέπει να δουλεύει μισή μέρα! Σαν εργαζόμενος στον κλάδο της εστίασης έχω ζήσει τι σημαίνει ότι το «αφεντικό» δεν κολλάει ένσημα, δεν πληρώνει υπερωρίες, δεν πληρώνει δώρα, δεν έχει να πληρώσει το μεροκάματο σου, σε πληρώνει όποτε θέλει. Το «αφεντικό» δεν σε αφήνει να κάνεις το διάλειμμα που δικαιούσαι, δεν σε αφήνει να φας, σε βρίζει, σε εκμεταλλεύεται, σε κλέβει μπροστά στα μάτια σου και διώχνει έχοντας υπογράψει την παραίτηση σου. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος και οι περισσότεροι από εσάς καταλαβαίνετε ακριβώς για τι μιλάω. Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως όταν πυροβολείς τον εργαζόμενο σκοτώνεις τον εργοδότη; Μήπως οι πρώτοι που πυροβόλησαν τον εργαζόμενο είναι οι ίδιοι οι εργοδότες του;
 
  Στον χώρο της εστίασης, εκεί όπου τα φουλ ένσημα αποτελούν είδος πολυτελείας υπάρχει ένα κώδικας ηθικής,ή καλύτερα «κώδικας ανηθικής» όπως με το φτωχό μου μυαλό πιστεύω ότι ταιριάζει καλύτερα. Ενώ ο εργοδότης δεν σου κολλάει ένσημα, όποτε είσαι και ανασφάλιστος και αν πάθεις κάτι θα πας σαν το σκυλί στο αμπέλι, δεν είναι σωστό να τον καταγγείλεις στην επιθεώρηση εργασίας. Γιατί; Γιατί όπως μου είχε πει κάποιος επιχειρηματίας, «προσέξτε ρε, δεν παίζουνε με αυτά, αυτά μαθαίνονται. Αν κάνεις καταγγελία σε έναν, μετά δε θα μπορείς να βρεις δουλειά πουθενά»! Ο ίδιος εργοδότης έκλεβε ώρες από τους εργαζόμενους του, πριν τελειώσει το οχτάωρο τους έδιωχνε για να γλιτώσει τη χασούρα, αν πλάκωνε δουλειά τους έπαιρνε τηλέφωνο να γυρίσουν πίσω στη δουλειά. Κάποιος άλλος έλεγε στους υπαλλήλους του «σας δίνω λίγα λεφτά αλλά βγάζετε πολλά πουρμπουάρ»! Άλλες φορές ήταν δίπλα στο ψυγείο και αντί να ανοίξει την πόρτα και να πάρει αυτό που ήθελε, φώναζε έναν υπάλληλο και του έλεγε δώσε μου ένα μπουκάλι νερό! Οι καλύτεροι είναι αυτοί που σου λένε από την αρχή πως δεν θα πάρεις φράγκο... Έλα για πρακτική, ή για να αποκτήσεις εμπειρία, να βάλεις προϋπηρεσία στο βιογραφικό σου, έλα δοκιμαστικά και θα δούμε! Τι λέτε ρε; Όταν περιέγραφα σε έναν συνταξιούχο την κατάσταση που ζουν οι εργαζόμενοι στα περισσότερα τέτοια καταστήματα μου είπε « ρε ποια καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας, εγώ ένα χέρι ξύλο θα του έριχνα να βάλει μυαλό»! Α τον αγροίκο, εδώ είμαστε πολιτισμένη κοινωνία! Μη μιλάς και δούλευε, ξέρεις πόσοι περιμένουν να πάρουν τη θέση σου σε αυτή τη σκατοδουλειά;
Θα κάνω μια παρένθεση, για να εισάγω και έναν άλλο παράγοντα ακόμα στις σκέψεις μου. Το ένσημο ενός εργαζόμενου στην εστίαση μπορεί να ξεπερνά και τα 20 ευρώ τη μέρα. Φαντάζομαι πως είναι ένα ποσό απαγορευτικό για τις περισσότερες επιχειρήσεις, όπως απαγορευτικό είναι και το πρόστιμο που ξεπερνάει τα δέκα χιλιάρικα. Εδώ έχουμε μια καταφανή αδικία, καθώς δεν γίνεται οι κρατήσεις ενός εργαζόμενου να είναι 500 ευρώ τον μήνα για σαράντα χρόνια ενώ όπως πάμε δεν θα πάρει σύνταξη ποτέ και δεν του παρέχεται και καμία ουσιαστική νοσοκομειακή κάλυψη. Ο λόγος που πληρώνει ο εργοδότης το τεράστιο αυτό κόστος είναι για να κλείσουν οι τρύπες στα ταμεία και κανένας άλλος. Σε αυτό το σημείο έχει δίκιο ο επιχειρηματίας, αδικείται μαζί με τον εργαζόμενο. Και γιατί αδικείται; Μα φυσικά γιατί έχει να κάνει με έναν μεγαλύτερο κλέφτη, το κράτος. Ακολουθώντας τον ανήφορο προς τα πάνω, το κράτος αδικείται από έναν μεγαλύτερο κλέφτη, τους δανειστές του, και πάει λέγοντας. Γενικά ζούμε σε έναν κόσμο που ο κλέφτης επιβραβεύεται οικονομικά και ο νοικοκύρης τιμωρείται. Ακόμα χειρότερα, αυτοί που αδικούνται αντί να συνεννοηθούν μεταξύ τους και να διεκδικήσουν αυτά που αξίζουν, αδικούνται μεταξύ τους.
 
 Έχοντας δουλέψει στο εξωτερικό για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, μπορώ να κάνω τη σύγκριση με τα ελληνικά δεδομένα. Δύο πράγματα έχουν μείνει στο μυαλό μου. Πρώτον, μετά από δέκα χρόνια εργασίας στην Ελλάδα η πρώτη φορά που πήρα άδεια και πληρώθηκα για αυτό ήταν όταν δούλευα στην Αγγλία. Δεύτερον στην Αγγλία είχα έναν μάνατζερ που έδειχνε τόσο ενδιαφέρον για το αν είναι χαρούμενοι οι υπάλληλοι του, που στην αρχή ειλικρινά νόμιζα ότι μου την έπεφτε. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως εκείνος ο άνθρωπος ήθελε να είμαι χαρούμενος για να είμαι πιο αποδοτικός. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως σαν άνθρωπος δεν έδινε μία για το αν εμένα μου έλειπε η πατρίδα μου, ή αν είχα φίλους. Σαν μάνατζερ όμως ήταν φίλος, αδερφός, πατέρας και ότι περνούσε από το χέρι του για να μπορώ εγώ να γουστάρω που ήμουν στον εργασιακό μου χώρο και να βγάζω περισσότερη δουλειά. Αυτή την συμπεριφορά, που εκείνος ο μανατζαράκος ασφαλώς την σπούδασε, θα έπρεπε να την υιοθετήσουν πολλοί διευθυντάδες στην Ψωροκώσταινα. Εδώ όμως, δεν έχουμε εργοδότες που θέλουν να βγάλουν περισσότερα χρήματα, έχουμε αφεντικά που θέλουν να το παίζουν ανώτεροι από τους άλλους και να φτιάχνονται με την απαίσια συμπεριφορά τους.
 
Υ.Γ. Αυτό το άρθρο είναι εμπνευσμένο από συναδέλφους μου που όταν ο εργοδότης δεν τους πλήρωνε υπερωρίες, έκλεβαν μπύρες και τις έπιναν μαζί όταν έκλεινε το μαγαζί. Σε αυτούς που όταν το «αφεντικό» τους απαγόρευε να φάνε ένα τοστ για ήταν μεγάλο το κόστος(!), κατέβαζαν αμάσητα  στα γρήγορα και στα κρυφά τόσο πολλά ζαμπονοτύρια, που το μόνο που έμενε να πουλήσουν ήταν σκέτο ψωμί του τοστ. Αλλά περισσότερο είναι εμπνευσμένο από αυτούς που έσκυψαν το κεφάλι, έμειναν απλήρωτοι, άκουσαν τα καντήλια της ζωής τους, δεν έκαναν καταγγελία ποτέ με το φόβο πως δεν θα βρούνε αλλού δουλειά, και τώρα είναι έτσι κι αλλιώς άνεργοι. Από όλα αυτά τα καλά παιδιά, που έβαλαν πλάτη για την επιχείρηση και πιάστηκαν μαλάκες...

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Πέρσες» του Αισχύλου από την Ομάδα Σημείο Μηδέν σε καλοκαιρινή περιοδεία.
«Πέρσες» του Αισχύλου από την Ομάδα Σημείο Μηδέν σε καλοκαιρινή περιοδεία.
με 0 Σχόλια 2160 Views

H Ομάδα Σημείο Μηδέν συνεχίζει την έρευνά της στα θεμελιώδη κείμενα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας παρουσιάζοντας αυτή τη φορά τους «Πέρσες» του Αισχύλου.

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερη Παράξενη ζωή