ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΦΥΛΑΚΙΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΩ… Από τον ΜΑΚΗ ΣΕΝΗ

124 Views
 ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΦΥΛΑΚΙΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΩ… Από τον ΜΑΚΗ ΣΕΝΗ ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΦΥΛΑΚΙΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΩ… Από τον ΜΑΚΗ ΣΕΝΗ

 ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΑΛΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΦΥΛΑΚΙΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΩ… Από τον ΜΑΚΗ ΣΕΝΗ

  Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τα τρομοκρατικά χτυπήματα στο Παρίσι. Σαν να μην άλλαξε και τίποτα ουσιαστικό από τότε. Ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται, άμαχοι πεθαίνουν εκεί, αθώοι πεθαίνουν στην Ευρώπη, χιλιάδες πρόσφυγες στο δρόμο για μια Ευρώπη που δεν τους θέλει. Με ασφάλεια από το διαμέρισμα μας, κάνουμε τα σχόλια μας στο διαδίκτυο, στον καφέ μας, κράζουμε ο ένας τον άλλο και δε βαριέσαι, θα ξεχαστεί κι αυτό! Μήπως εμάς βαράνε; Αυτοβριζόμαστε κάνοντας την δήθεν κριτική μας, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως είμαστε όλοι ανάξιοι και πάμε για ύπνο ήσυχοι: Πάλι καλά τίποτα δεν άλλαξε ακόμα για εμάς.
.
Κι όμως αλλάξαν τόσο πολλά. Άλλαξε από τότε, πως αρχίσαμε και ζούμε με αυτά τα δεδομένα, τα συνηθίσαμε κιόλας! Πλέον ακόμα και δεκάδες νεκρών από τρομοκρατικά χτυπήματα στο κέντρο της Ευρώπης δεν μας κάνουν έκπληξη. Άλλαξε, πως όλο και περισσότερος κόσμος είναι υποψιασμένος πως ο πόλεμος στη Συρία και σχεδόν οπουδήποτε αλλού γίνεται για το πετρέλαιο και για τους αγωγούς, για συμφέροντα εταιριών, για τα ντόλαρς βρε αδερφέ! Και το μίσος; Ο θρησκευτικός φανατισμός; Όλο και λιγότεροι τρώνε το παραμύθι για τους διαφορετικούς θεούς και τα διαφορετικά πιστεύω. Αυτοί οι λίγοι που το τρώνε, χρησιμοποιούνται, φανατίζονται και παίζουν σαν καλά πιόνια το παιχνίδι των μεγάλων. Στρατιωτάκια στην  πρώτη γραμμή που λέμε και στο σκάκι. Όσα και να χάσεις, το θέμα είναι ο Βασιλιάς. Γιατί ο Βασιλιάς ξέρει, δεν θα πολεμήσει: Ντόλαρς μπέιμπι, αυτός είναι ο θεός που στο όνομα του χύνεται το αίμα ποτάμι.
 
  Είδα τον Ομπάμα να δηλώνει πως πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι μπροστά στον κίνδυνο της τρομοκρατίας, πως πρέπει να νικήσουμε και θα νικήσουμε. Εντάξει λέω, δεν άλλαξε και τίποτα. Και όμως, αυτές οι δηλώσεις όταν έχουν πίσω τους την αμερικάνικη σημαία δίπλα σε αυτή της Κούβας δείχνουν πως πολλά άλλαξαν. Οι αιώνιες διαφορές, η μεγαλή αντίσταση στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και καπιταλισμό, καταρρέουν για το καλό(;) όλων μας. Αντίθετα, στη δική μας πλευρά του Ατλαντικού τα τείχη υψώνονται ξανά, τα σύνορα κλείνουν. Κάτι μου λέει πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα έρθουν οι καλοί Αμερικάνοι να μας σώσουν και να μας δώσουν μαθήματα ειρήνης. Τα τείχη υψόνονται για να έχουμε ένα λόγο να δοξάσουμε αυτόν που θα τα γκρεμίσει. Μήπως πρώτη φορά είναι;
 
  Αυτό που ζούμε τώρα είναι φόβος. Πέρα από το τώρα, κάπου στο μακρινό ή στο όχι τόσο μακρινό μέλλον, ακραίων αντιλήψεων στρατιωτάκια θα ξεφαντώσουν εκμεταλλευόμενοι αυτόν το φόβο μέχρι που ο απλός άνθρωπος θα αηδιάσει και από αυτούς και θα ζητήσει έναν συντηρητικό ασφαλή κόσμο για να ζήσει. Για να γλιτώσουμε από την βία (και αλήθεια πως να ζήσεις με τόσο βία), θα απαιτήσουμε από τις απανταχού ηγεσίες να μας σώσουν! Κι αφού οι δικοί μας ηγέτες τα έκαναν σαν τα μούτρα τους, φέρτε μας όποιον να ΄ναι να τον κάνουμε θεό!  Ο άνθρωπος που δεν έχει δουλειά, τα χρήματα δεν του φτάνουν για να βάλει ένα τούβλο πάνω από το κεφάλι του,  δεν του φτάνουν να χορτάσει την πείνα του, δεν μπορεί να κάνει οικογένεια, δεν μπορεί να κοιμηθεί από το άγχος του, δε μπορεί να βγει έξω μήπως τον πυροβολήσει κάποιος που ούτε καν τον γνωρίζει, αυτός ο άνθρωπος θα επαναστατήσει. «Δε με βλέπετε;» θα πει, «είμαι έτοιμος να δεχτώ τα πάντα, αφήσετε με να κρατήσω ανοιχτό το φέισμπουκ και κάντε ότι θέλετε». Θα παρακαλέσουμε να φτιάξουν οι ηγέτες μας μια δυστοπία σαν κι αυτή του Όργουελ και του Χάξλεϋ για να μπούμε μέσα. Γιατί όχι; Ίσως και να το απαιτήσουμε.
 
  Όταν διάβαζα λοιπόν το Θαυμαστό καινούριο κόσμο, το 1984 και το Εμείς δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως άραγε να είχε καταντήσει ο κόσμος πριν αποδεχτεί να γίνει όπως έγινε σε εκείνες τις δυστοπίες. Φανταζόμουν πως οι κακοί ηγέτες εξανάγκασαν τους πολίτες να ζήσουν φυλακισμένοι σε πόλεις που τα πάντα γίνονταν  σύμφωνα με τους νόμους του κράτους-παραδείσου και του ηγέτη-θεού. Δεν είμαι πια τόσο σίγουρος, ίσως εκείνοι οι πολίτες να εξαναγκάστηκαν να «αποφασίσουν ελεύθερα» πως ήθελαν να ζήσουν φυλακισμένοι. Φοβάμαι πως αυτό που ζούμε τώρα είναι το πριν της καλής μας δυστοπίας, το λίγο πριν ενός αποστειρωμένου κόσμου. Όλοι μας ρομπότ, σπίτι δουλειά, όχι οικογένεια, όταν δεν αισθάνεσαι καλά πάρε το νόμιμο ναρκωτικό – ηρεμιστικό του κράτους... Τι σκατά; Αυτό μοιάζει με το σήμερα! Φουλ φάρμακα για ψυχοπάθειες, αλκοόλ, διαλυμένες οικογένειες... Μα οι δυστοπίες δεν είχαν άνεργους, άστεγους, άρρωστους, πεινασμένους, νεκρούς από πολέμους... Αν τώρα, αυτό το λεπτό, με ένα μαγικό τρόπο μας μετέφεραν στο Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο του Χάξλεϋ θα είμασταν ευτυχισμένοι! Θα δοξάζαμε τον Ηγέτη που μας γλίτωσε από όλη τη θλίψη και τον πόνο της σημερινής ζωής μας!
 
Έγραφε ο Καζαντζάκης στις Αδερφοφάδες: «Θέλει λέει να ζήσει ελεύθερος, σκοτώστε τον»! Πού να ΄ξερε; Ήρθε ο καιρός που θα πούμε «Δεν θέλω να ζω άλλο ελεύθερος, φυλακίστε με στη δυστοπία να γλιτώσω»!

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή