Με πήρε από το χέρι, με έβαλε στο πυροσβεστικό και πήγαμε στο Ποτάμι. Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ.

627 Views
Με πήρε από το χέρι, με έβαλε στο πυροσβεστικό και πήγαμε στο Ποτάμι. Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ. Με πήρε από το χέρι, με έβαλε στο πυροσβεστικό και πήγαμε στο Ποτάμι. Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ.

Με πήρε από το χέρι, με έβαλε στο πυροσβεστικό και πήγαμε στο Ποτάμι...

Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΕΣΤΗ.

Προσοχή παρακαλώ. Το κείμενο που ακολουθεί είναι -ντιπ για ντιπ- χιουμοριστικό και είναι  «αφιερωμένο» στην πρώτη φορά. Είναι κατάλληλο για όλους και ειδικά για όσους ψήφισαν το Ποτάμι.
Ελένη 50 ετών. «Την πρώτη μου φορά την θυμάμαι με συγκίνηση. Ήμουν κοριτσάκι σεμνό και άβγαλτο. Σχεδόν δεκαοχτώ. Μέχρι τότε το μόνο πράγμα που είχα πιάσει στα χέρια μου με περίεργο σχήμα ήταν κάτι μπάμιες που μου έδινε η μάνα μου η κυρά- Σουλτάνα, να καθαρίσω.
-«Τέλειωνε μαρή Ελενίτσα με αυτές τις ρημαδιασμένες μπάμιες. Άντε τις κάτσιασες», μου έλεγε κάθε φορά που με έβαζε να τις καθαρίσω. «Τέλειωνε, θα έρθει ο πατέρας σου για φαγητό και ακόμα δεν του έχω ετοιμάσω τίποτα. Άντε τελείωνε δέκα ώρες με αυτές τις μπάμιες». Η αλήθεια είναι ότι έκανα ώρες  να τις καθαρίσω. Τις έπιανα στα χέρια μου, τις χαίδευα, τις έτριβα και στο τέλος μου έφευγε ένας και βαθύς αναστεναγμός. Αυτή ήταν όμως η μόνη μου διασκέδαση. Η μόνη μου παρηγοριά. Αφού να φανταστείτε από τον καημό μου, είχα φτιάξει ότι φαγητό είχε σχέση με μπάμιες. Μπάμιες με κοτόπουλο, μπάμιες με μοσχάρι, μέχρι πίτσα με μπάμιες και μπάμιες ογκρατέν.
Όλα όμως άλλαξαν από την ημέρα που γνώρισα τον μεγάλο μου έρωτα. Τον Σταύρο η Ανέστη. Τότε ήταν που ένιωσα την πρώτη μου μεγάλη-πραγματική “ανατροπή”.
 Ήταν τέλη Ιουλίου στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία (μεγάλη η χάρη του). Είχα φορέσει ένα μακρύ κόκκινο φόρεμα και είχα πιάσει τα μαλλιά μου κότσο. Τα ανυποψίαστα-πεντακάθαρα μαύρα μου λουστρίνια, δεν φανταζόταν ότι σε λίγη ώρα θα ήταν λασπωμένα και βρώμικα. Καθόμουνα με τις δύο συμμαθήτριες μου την Σούλα του Νινίκα και την Μαρίτσα του Κατή. Η ορχήστρα έπαιζε χορευτικά-λαϊκά τραγούδια. Συγκεκριμένα το σουξέ: «Είσαι νινί ακόμα δεν ξέρεις πως χαϊδεύουν και πως φιλούν στο στόμα». Ο κόσμος έδειχνε να διασκεδάζει. Πίνανε, χορεύανε, τραγουδούσανε και γενικά ήταν μέσα στο τσακίρ κέφι. Γιατί όχι; Μόνο εγώ ήμουν σκεφτική και σκεφτόμουν μέχρι πότε θα είμαι «νινί». Μέχρι πότε δεν θα ξέρω «πως χαϊδεύουν και πως φιλούν στο στόμα». Ώσπου εμφανίστηκε εκείνος. Τα ‘χασα μόλις τον είδα. Ψηλός, μελαχρινός, γκριζομάλλης και πάνω από όλα Πυροσβέστης. «Βρε, μελαχρινάκι με πότισες φαρμάκι», έλεγε τώρα ο τραγουδιστής και ο κόσμος χόρευε εκστασιασμένος. Τα βλέμμα μου δεν έλεγε να φύγει από πάνω του! Στο μυαλό μου, δε, στριφογύριζαν οι μπάμιες, τα κολοκυθάκια, τα φασολάκια και τα αγγουράκια. Ειδικά τα αγγουράκια. Προς μεγάλη μου έκπληξη, μου έκλεισε  το μάτι και ήρθε προς το μέρος μας. Έπαθα (Πα)σοκ. Έβγαλε το σακίδιο από την πλάτη, μου έδωσε το χέρι του και με ένα πλατύ χαμόγελο, μου είπε: «Καλησπέρα, καλησπέρα. Μου χαρίζεις αυτό το χορό;». Δεν πρόλαβα να απαντήσω και με αρπάζει από το χέρι. Η ορχήστρα τώρα έπαιζε την Ιτιά. Ιτιά, Ιτιά λουλουδιασμένη. Αχ, έτσι ήθελα να ανθίσω και εγώ. Σαν την Ιτιά, που είναι στο ρέμα.
-Πώς σε λένε;με ρωτά, ενώ χτυπά το πόδι του και κάνει μια στροφή.
-Ελένη, του απαντώ. Εσένα;
-Σταύρο αλλά μπορείς να με φωνάζεις και Ανέστη.
-Από πού βγαίνει το Ανέστης, τον ρώτησα αθώα-αθώα.
-Από το Πυροσβέστης.
Αυτό ήταν. Τα ‘χασα. Άκου εκεί Ανέστης από το Πυροσβέστης. Θα με τρελάνει ο παλιάνθρωπος. Τα ζαρζαβατικά στριφογύριζαν πάλι στο μυαλό μου! Κολοκυθάκια, φασολάκια, μπάμιες, αγγουράκια, όλα πάλι ήταν εκεί και οργίαζαν. Η ορχήστρα τώρα έπαιζε ένα άλλο τραγούδι. «Στην αγκαλιά σου να με σφίξεις πήρε το κέφι μας φωτιά, θέλω ξανά να με φιλήσεις και ας έρθουν Πυροσβεστικά». «Θεέ και Κύριε. Έρχεται η μεγάλη ανατροπή», σκέφτηκα , ενώ άρχισα να λικνίζομαι στους ρυθμούς του τραγουδιού. «Πάμε στο Ποτάμι να γεμίζω με την μάνικα το πυροσβεστικό;» μου είπε με αποφασιστικό βλέμα. Εκεί κατάλαβα ότι ήρθε η ώρα να τα αλλάξω όλα. Ήρθε η ώρα να χαράξω μια νέα πορεία.
Δεν πρόλαβα καν να του απαντήσω. Με πήρε από το χέρι, με έβαλε στο πυροσβεστικό και πήγαμε στο Ποτάμι. Μόλις φτάσαμε άρχισε να βγάζει από το όχημα του την μάνικα και να την ξεδιπλώνει με αργό, βασανιστικό τρόπο. Την ξεδίπλωνε, την ξεδίπλωνε, ενώ μου έλεγε διαρκώς για τα μελλοντικά του σχέδια, τις φιλοδοξίες του και τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Περίμενα να μου πει και για ποιο λόγο με πήγε στο Ποτάμι.
Τι πονηρό σκοπό είχε.
Αλλά τζίφος.
Κάποια στιγμή δεν άντεξα. «Φτάνει πια με αυτή την μάνικα. Φτάνει. Δεν με λυπάσαι καθόλου;
Θέλω επιτέλους να κάνεις την μεγάλη ανατροπή.
Θέλω μαζί σου να είναι η πρώτη μου φορά.
Δεν θέλω να είναι με τον οποιοδήποτε.
Θέλω να είναι μοναδική.
Θέλω να είναι με κάποιον που τον εμπιστεύομαι.
Που δεν θα με προδώσει την επόμενη ημέρα.
Που με νοιάζεται και με καταλαβαίνει.
Που δεν θα με καπελώσει.
Που δεν θα με προσβάλει.
Που να θέλει αυτά που θέλω και εγώ.
Που να σέβεται τις επιλογές μου.
Τι κάθεσαι λοιπόν;
Πιάσε επιτέλους την άλλη μάνικα. Την καλή. Ήρθε η ώρα να μπεις στο παραβάν μου».
Τότε εκείνος τίναξε τα γκρίζα ατίθασα μαλλιά του, και με ένα πλατύ χαμόγελο μου είπε: «Ήρθε η ώρα που από κορίτσι θα γίνεις γυναίκα. Ήρθε η ώρα να μπω στην Ευρωβουλή σου. Τράβα το παραβάν και έρχομαι. Έρχομαι…Έρχομαι….».
Το Ποτάμι εκείνη την ημέρα γνώρισε μεγάλες δόξες. Για τις επόμενες ημέρες δεν ξέρω και δεν παίρνω όρκο.
Αυτό που ξέρω ότι στις 17 του μηνός θα έχω νέο, φρέσκο κείμενο.
Φιλιά αναγνώστη μου.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Περσέας και Ανδρομέδα»: Η πιο παραμυθένια ιστορία της μυθολογίας ταξιδεύει σ' όλη την Ελλάδα από την Κάρμεν Ρουγγέρη
«Περσέας και Ανδρομέδα»: Η πιο παραμυθένια ιστορία της μυθολογίας ταξιδεύει σ' όλη την Ελλάδα από την Κάρμεν Ρουγγέρη
με 0 Σχόλια 1382 Views
«Περσέας και Ανδρομέδα»:  Η πιο παραμυθένια ιστορία της Μυθολογίας μας ταξιδεύει σ' όλη την Ελλάδα από την παιδική σκηνή της Κάρμεν Ρουγγέρη
Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή