ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΘΕΕ. ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΓΑΜΩΤΟ. Από τον Βασίλη Καρατζόγλου.

447 Views
ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΘΕΕ. ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΓΑΜΩΤΟ. Από τον Βασίλη Καρατζόγλου. ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΘΕΕ. ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΓΑΜΩΤΟ. Από τον Βασίλη Καρατζόγλου.

ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΘΕΕ. ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΓΑΜΩΤΟ. Από τον Βασίλη Καρατζόγλου.

Ώρα Ελλάδος 11:45. Ημέρα Κυριακή. Η σημερινή ημέρα είναι αρκετά περίεργη. Είναι μουντή και κρύα. Προσπαθώ να κλείσω το παράθυρο που άνοιξα για να αεριστεί το δωμάτιο μου, αλλά εκείνο αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τις οδηγίες μου. Μένει μισάνοιχτο.«Δεν γίνεται να μην κλείνει» μονολογώ, σχεδόν εκνευρισμένος, και κάνω άλλη μια προσπάθεια. Αποτέλεσμα μηδέν. Παρατάω για λίγο την προσπάθεια και βγάζω το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο. Παρατηρώ τον ουρανό. Είναι γεμάτος γκρίζα σύννεφα. Δεν υπάρχει καμία αχτίδα φως. Σαν να μην θέλει ο ήλιος να εμφανιστεί σήμερα. «Περίεργη ημέρα», σκέφτομαι, και παρατηρώ τις θέσεις που αλλάζουν τα σύννεφα. Είναι σαν να παίζουν κρυφτό. Σαν να προσπαθεί το ένα να κρυφτεί πίσω από το άλλο.
 
Ξαφνικά ένα σύννεφο μετακινείται σιγά-σιγά, ξεχωρίζει από τα άλλα, και αρχίζει να παίρνει ανθρώπινη μορφή. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα γίνεται ένας γέρος με άσπρη γενειάδα, με υψωμένο το δάχτυλο του να δείχνει προς το μέρος μου. Έχει αυστηρό ύφος και δείχνει εκνευρισμένος. Τον παρατηρώ και προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που βλέπω.
Ένας ξαφνικός αέρας ρίχνει κάτω την γλάστρα με τον βασιλικό. Δεν κρατήθηκε όρθιος αυτή την φορά. Βγαίνω στο μπαλκόνι να τον μαζέψω. Ευτυχώς δεν έσπασε η γλάστρα. Μόνο λίγα χώματα πέσανε. Τα μαζεύω άρον-άρον με την σκούπα, ενώ οι κουρτίνες στήνουν έναν χορό γύρω μου και δυσκολεύουν την δουλειά μου. Έχει δυναμώσει ο αέρας και έχουν βγει από το μισάνοιχτο παράθυρο της μπαλκονόπορτας που δεν κατάφερα να κλείσω. Σηκώνομαι και ρίχνω τα χώματα μέσα στην γλάστρα. Κοιτάζω πάλι προς τον ουρανό. Ο γέρος με το αυστηρό ύφος είναι ακόμα εκεί. Αλλάζει θέση και αρχίζει να κινείται στον ουρανό. Η μορφή του κάτι μου θυμίζει. Μήπως..…
 
Η  σκέψη μου διακόπτεται από  μία γνωστή μελωδία που ακούγεται από την κουζίνα. Ο Μπούμπη παίζει πάλι με τα κουμπιά του ραδιοφώνου. Του αρέσει να ανοίγει το ραδιόφωνο και να αλλάζει σταθμούς. Του αρέσουν όλα τα είδη μουσικής. Αυτή την φορά επέλεξε το τραγούδι: «Συννεφιασμένη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου».Πηγαίνω προς το μέρος του. Σήμερα δεν ακούστηκε καθόλου! Έχει κατεβάσει την μουσούδα του και στέκεται μπροστά στο ραδιόφωνο γρυλίζοντας. Με κοιτάει με ένα περίεργο βλέμμα, γεμάτο θλίψη και μελαγχολία. Σκέφτομαι ότι μπορεί να πεινάει αλλά πάλι αν πεινούσε θα ξεσήκωνε τον κόσμο. Κοντοστέκομαι και χάνομαι στους στίχους του τραγουδιού. Καιρό είχα να ακούσω το συγκεκριμένο τραγούδι. «Σου αρέσει ο Τσιτσάνης Μπούμπη;» ρωτάω αλλά δεν γυρίζει καν να με κοιτάξει. Δεν κάνει καμία κίνηση. Μόνο γρυλίζει. Αναρωτιέμαι αν αυτός ο γέρος στον ουρανό είναι ο…..
 
 Το τραγούδι τελειώνει και ο Μπούμπη κλείνει το ραδιόφωνο. Πηγαίνει προς την τηλεόραση και γαβγίζει. «Μπούμπη ήρεμα. Τι σε έπιασε σήμερα; Κάτσε καλά γιατί δεν έχει βόλτα το απόγευμα». Είναι η πρώτη φορά που δεν μου δίνει σημασία. Το γρύλισμα του γίνεται ακόμα πιο έντονο. Ανοίγω την τηλεόραση. Τηλεμάρκετινγκ με μαγικά καλσόν και σουτιέν που κάνουν θαύματα, μια ξεχασμένη τηλεοπτική σειρά που προβάλλεται σε επανάληψη, μια ξανθιά που χορεύει όλο σκέτσο και νάζι και οι καλεσμένοι χτυπάνε παλαμάκια, και μια εκπομπή από ένα χωριό των Γρεβενών με τραγούδια, φαγητά και αρκετό χορό. Ο Μπούμπη είναι καθηλωμένος και περιμένει. Δεν ξέρω τι! Του βάζω να δει παιδικά αλλά δεν δείχνει να συγκινείται. Κάνω να φύγω, όταν ξαφνικά ακούω: «Έκτακτη είδηση». «Διακόπτουμε το πρόγραμμα μας για να σας μεταδώσουμε μια δυσάρεστη είδηση που μας ήρθε μόλις τώρα. Νεκρός βρέθηκε λίγο μετά τις 8 το πρωί σε βαλτώδη περιοχή της Δημοτικής Επιχείρησης Λίμνης Ιωαννίνων, ο αγνοούμενος 20χρονος σπουδαστής της Γαλακτοκομικής Σχολής Ιωαννίνων, Βαγγέλης Γιακουμάκης. Υπενθυμίζεται ότι ο 20χρονος φοιτητής από το Ρέθυμνο είχε εξαφανιστεί από τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων το μεσημέρι της Παρασκευής, 6 Φεβρουαρίου. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, ο άτυχος νεαρός είχε πέσει θύμα ξυλοδαρμού, βασανιστηρίων, χλευασμού και άγριου bullying από συμφοιτητές του. Είχε στοχοποιηθεί από τέσσερις νεαρούς από την Κρήτη, οι οποίοι του έκαναν τη ζωή κόλαση στην εστία της Γαλακτοκομικής Σχολής. Το χειρότερο είναι ότι υπήρχαν πολιτικές παρεμβάσεις για την κάλυψη των δραστών».
 
Το γρύλισμα του Μπούμπη γίνεται ακόμα πιο δυνατό. Σχεδόν ετοιμάζεται να μου ορμήσει. Κατευθύνεται προς το μέρος μου δείχνοντας τα δόντια του! «Μπούμπη σε παρακαλώ ηρέμησε. Δεν το έκανα εγώ» του φωνάζω αλλά εκείνος αγριεύει ακόμα περισσότερο. Έχει οργή. Το νοιώθω. Έχει θυμό. Μεγάλο θυμό. Για όλους. Για την αδικία. Για τον θάνατο του νεαρού Βαγγέλη. Για την φύση του ανθρώπου. Για το τέρας που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Το γάβγισμα του γίνεται ακόμα πιο έντονο. Είναι κάτι ανάμεσα σε κλάμα και παράπονο.«Μπούμπη σε παρακαλώ δείξε ψυχραιμία». Ένα πονεμένο γουββββββββββββββββββ αντηχεί παντού. Ακούγεται σε όλη την πολυκατοικία. Δεν μπορώ να τον σταματήσω με τίποτα. Τον κοιτάω στα μάτια. Θέλω να του πω ότι έχει δίκαιο. Ότι στην πραγματικότητα τα ζώα είμαστε εμείς και όχι αυτός. Ότι η κοινωνία μας είναι σάπια. Ότι ο Θεός σήμερα με έδειχνε με το δάχτυλο του γιατί δεν αντέχει άλλη βλακεία. Έχει κουραστεί να βλέπει τους ανθρώπους να σαπίζουν μέρα με την μέρα και να κυριαρχεί παντού η αδικία. Να ζούμε χωρίς συνείδηση. Χωρίς καμία ντροπή για τις άδικες πράξεις μας. Ναι, Μπούμπη έχεις δίκαιο. Τον πιάνω από το κεφάλι και του δίνω ένα φιλί. Δάκρυα τρέχουν από τα μάτια του. Γρυλίζει  και με κοιτάει με ένα βλέμμα απορίας. Ξέρω τι σκέφτεται. Γιατί;;;;;; Δεν έχω απάντηση.
 
Τρέχω στο μπαλκόνι να δω που είναι ο Θεός. Η πόρτα αυτή την φορά ανοίγει, οι κουρτίνες έχουν σταματήσει τον χορό, ο βασιλικός είναι στην θέση του. Και Αυτός εκεί. Δείχνει με το δάχτυλο του! «Πόσο ακόμα θα κάθεσαι εκεί πάνω και θα βλέπεις να γίνονται αδικίες χωρίς να παίρνεις καμία θέση; Πόσο ακόμα θα επιτρέπεις να γίνονται τέτοια περιστατικά σαν τον θάνατο του Βαγγέλη; Κάνε κάτι! Πάρε θέση επιτέλους γαμώτο. Τι σόι Θεός είσαι; Δεν βλέπεις που η κοινωνία μας σαπίζει μέρα με την μέρα; Εσύ μας δημιούργησες. Εσύ ξέρεις τι σκατά κουβαλάμε μέσα στο μυαλό μας. Κάνε κάτι λοιπόν». Η φωνή μου έχει κλείσει από την ένταση. Το σύννεφο άρχισε να διαλύεται. «Μην φεύγεις….Μην φεύγεις. Θέλω να σου πω και άλλα. Πρέπει να τα ακούσεις». Η μορφή του γέρου-Θεού έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Έχει μείνει μόνο το δάχτυλο. Βάζω όλη την δύναμη μου να ακουστώ ακόμα πιο πολύ.
 
«Θεεεεεεεεε! Θέλω να σου πω και κάτι τελευταίο. Να προσέχεις τον Βαγγέλη εκεί πάνω που θα είναι μαζί σου. Να μην νιώσει άλλη αδικία και πόνο. Να τον προσέχεις σαν τα μάτια σου. Να ζήσει χαρούμενος όπως δεν έζησε εδώ στην γη. Να τον προσέχεις γαμώτο........». Ένα πονεμένο γουβββββββββ ακούγεται δίπλα μου. Είναι ο Μπούμπη που με δάκρυα στα μάτια γρυλίζει, σαν να συμφωνεί μαζί μου. Σαν να θέλει και αυτός να πει: «Να τον προσέχεις Θεέ. Να τον προσέχεις γαμώτο».
Συνεχίζεται..
 
Υγ. Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Βαγγέλη Γιακουμάκη που έφυγε τόσο άδικα από την ζωή. Εύχομαι να είναι καλά εκεί πάνω!

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Ο Αμπιγιέρ»: H παράσταση θρύλος με Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Νικήτα Τσακίρογλου online streaming
«Ο Αμπιγιέρ»: H παράσταση θρύλος με Δημήτρη Παπαμιχαήλ και Νικήτα Τσακίρογλου online streaming
με 0 Σχόλια 2298 Views

 «Ο Αμπιγιέρ», μια σπουδαία παράσταση με τους Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Ελένη Χατζηαργύρη και Νικήτα Τσακίρογλου, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, έρχεται σε online streaming


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή