«Κάνε ότι κοιμάσαι» - ψυχογραφώντας τον Μάκη και τον Στάθη του «Πέρα από αυτό που βλέπεις» | Νέλη Βυζαντιάδου.

6911 Views
«Κάνε ότι κοιμάσαι» - ψυχογραφώντας τον Μάκη και τον Στάθη του «Πέρα από αυτό που βλέπεις» | Νέλη Βυζαντιάδου. «Κάνε ότι κοιμάσαι» - ψυχογραφώντας τον Μάκη και τον Στάθη του «Πέρα από αυτό που βλέπεις» | Νέλη Βυζαντιάδου.

 

ΝΕΑ ΣΤΗΛΗ

(Κάθε Δευτέρα, Τετάρτη & Παρασκευή στην «Κ»)
 
Το ζέσταμα
Αυτή τη φορά ήμουν πολύ πιο ζεσταμένη και έτοιμη να παρακολουθήσω τη ροή της υπόθεσης και να παρατηρήσω ακόμα καλύτερα τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών. Ήθελα να μάθω τι ακριβώς εννοεί ο σεναριογράφος όταν προτρέπει το θεατή να κάνει ότι κοιμάται. Είχα ήδη κάνει τις υποθέσεις μου αλλά χρειαζόμουν οπωσδήποτε περισσότερο υλικό για να τις επαληθεύσω ή να τις διαψεύσω. Είχα επίσης μείνει με κάποια αναπάντητα ερωτήματα και με την πεποίθηση ότι θα προέκυπταν στην πορεία των επόμενων επεισοδίων καινούργιες απορίες.



Η δράση
Στο αποψινό διπλό επεισόδιο την προσοχή μου τράβηξαν κατά κύριο λόγο δύο χαρακτήρες. Ο Μάκης και ο Στάθης. Δύο συμμαθητές που έχουν μια εχθρική σχέση. Δύο συμμαθητές που δεν υπάρχουν ο ένας χωρίς τον άλλον έτσι όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε θύμα και το θύτη του. Δύο συμμαθητές που κουβαλούν τους δικούς τους ανοιχτούς λογαριασμούς με τις οικογένειες καταγωγής τους και εκδραματίζουν τις συναισθηματικές δυσκολίες τους σε ένα άλλο πλαίσιο, αυτό του σχολείου. Δύο συμμαθητές που μπορούν κάλλιστα να είναι τα δικά σας παιδιά. Κι είναι σημαντικό να το έχετε στο νου σας αυτό καθώς διαβάζετε το παρόν άρθρο. Τόσο τα θύματα όσο και οι θύτες είναι τα παιδιά κάποιων γονιών. Όχι κατ’ ανάγκη κακών γονιών. Ούτε είναι απαραίτητο να προέρχονται όλα αυτά τα παιδιά από δυσλειτουργικές οικογένειες. Είναι πάντως σίγουρο πως οτιδήποτε συμβαίνει στην οικογένεια καταγωγής μας, συμβάλλει στο ποιοι είμαστε, πώς διαμορφώνεται η προσωπικότητά μας και τι επιλογές κάνουμε.Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό για να εξηγήσει τις λανθασμένες επιλογές μας.

‘Τόσα χρόνια μιλάω και είμαι αδιάφορος. Μόνος αυτός με πρόσεξε’, λέει ο Μάκης για τον καθηγητή του, που θα μπορούσε κάλλιστα να λειτουργεί ως υποκατάστατο γονιού. Δεν έχει μόνο αυτό σημασία. Σημασία έχει ότι ο Μάκης είναι ένα ακόμα, όπως τόσα πολλά άλλα, χαμένο παιδί, σύμφωνα με την Οικογενειακή Θεραπεία. Ένα χαμένο παιδί που είναι αόρατο και ξεχασμένο από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ένα παιδί που δυσκολεύεται να πατήσει στα πόδια του και αδυνατεί να πιστέψει στον εαυτό του. Γιατί πώς να πιστέψει κανείς στον εαυτό του όταν δεν πιστεύουν οι σημαντικοί άλλοι σε αυτόν; Ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχει μάθει να μη στηρίζεται σε κανέναν και να μην περιμένει τίποτε από κανέναν.



‘Άμα ξέρεις ποιος είσαι, δεν αφήνεις την ασχήμια των άλλων να σε ακουμπάει’, λέει συνεχίζοντας την προσωπική του εξομολόγηση ο Μάκης κι εγώ σκέφτομαι πόσο δίκιο έχει. Μα πώς μπορεί να μάθει τον εαυτό του, αν δεν έχει την πολύτιμη εμπειρία του θετικού καθρεφτίσματος μέσα από τα μάτια των άλλων; Πώς να γνωρίσει τον εαυτό του αν δεν καταφέρει να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη, σταθερή και ρεαλιστική εικόνα εαυτού; Και σίγουρα δεν είναι τέτοια η εικόνα που έχει για τον εαυτό του όταν επικεντρώνεται μόνο στις αδυναμίες και τα λάθη του. Ο Μάκης είναι καθηλωμένος στη θέση του θύματος και από αυτή τη θέση δυσκολεύεται να πιστέψει ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να ενδιαφέρονται για αυτόν παρά το ότι η συμμαθήτριά του τον διαβεβαιώνει για το αντίθετο λέγοντας του ότι έλειψε σε συμμαθητές του κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του. Πώς να εσωτερικεύσει αυτά τα λόγια; Του είναι τόσο ξένα και τόσο αντίθετα από τα βιώματα που έχει. Τελικά πού βρίσκεται η αλήθεια και πού το ψέμα; Πώς να αποφασίσει τι ισχύει και τι όχι; Από τη μια νιώθει ο ίδιος αδιάφορος και αόρατος και από την άλλη ακούει με τα ίδια του τα αυτιά ότι για κάποιους ανθρώπους έχει υπόσταση και αξία. Αυτό κι αν δεν είναι σοκ.

Κι όσο το αποψινό διπλό επεισόδιο εξακολουθεί να προβάλλεται, τόσο συνεχίζω να σκέφτομαι την περίεργη σχέση εξάρτησης του θύματος από το θύτη. Κι όσο πιο κοντινή είναι η σχέση που μοιράζονται αυτοί οι δύο ρόλοι, τόσο μεγαλύτερη η εξάρτηση που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Κάτι τέτοιο συμβαίνει ανάμεσα στο Στάθη, τον άλλο μαθητή, και τον πατέρα του. Κανείς δε μπορεί χωρίς τον άλλον κι ας μη ξέρουν πώς να είναι ο ένας με τον άλλον. Κορυφαία στιγμή της επικοινωνίας τους όταν ο πατέρας παραδέχεται πως μπορεί να μην κάνει για πατέρας αλλά αυτός είναι ο γιος του. ‘Όσα λάθη κι αν κάναμε με τη μητέρα σου, ένα σωστό το καταφέραμε κι αυτό το σωστό είσαι εσύ. Και δε με νοιάζει αν δεν το καταλαβαίνεις’ λέει ο πατέρας αγνοώντας προφανώς την ανάγκη του γιού του να εισπράξει εμπράκτως την αποδοχή και την αγάπη του και όχι να ακούει μόνο λόγια. Έτσι είναι πολλοί γονείς. Αδιάφοροι απέναντι στις πραγματικές ανάγκες των παιδιών τους. Απόμακροι, αυστηροί, επικριτικοί. Εν τέλει ακατάλληλοι. Κι είναι φορές που και οι ίδιοι το συνειδητοποιούν όπως ο πατέρας του Στάθη που του λέει πως δε θα γίνει ποτέ ο πατέρας που ήθελε. Κι όσο ο Στάθης παλεύει να ορίσει τη σχέση με τον πατέρα του, τόσο εγώ φέρνω στο μυαλό μου θεραπευόμενους που δίνουν το δικό τους αγώνα στην προσωπική θεραπεία τους. Είναι κι αυτοί παιδιά των γονιών τους και προσπαθούν να αποβάλλουν μνήμες και εμπειρίες που τους έφεραν στο σημείο που έχουν φτάσει. Είναι κι αυτοί παιδιά των γονιών τους που δεν πήραν αυτό που χρειαζόντουσαν στα παιδικά τους χρόνια με αποτέλεσμα να έχουν γίνει θύτες που υποτιμούν, εκφοβίζουν και προσβάλλουν τους ανθρώπους που γίνονται θύματά τους.



Τι γίνεται όμως όταν το θύμα σταματά να φοβάται και περνά στην απέναντι πλευρά; Τι γίνεται όταν το θύμα βρίσκει τη φωνή του και ορθώνει το ανάστημά του απέναντι σε αυτόν που φοβόταν; Μήπως έχει αρχίσει η διαδικασία της αποθυματοποίησής του ή μήπως κινδυνεύει να επαναλάβει κι αυτός με τη σειρά του τη βία με το πρόσχημα της απονομής δικαιοσύνης; ‘Θα με παρακαλάς να σε λυπηθώ’, λέει προς το τέλος του επεισοδίου ο Μάκης στο Στάθη κι είναι τότε που το βλέμμα του έφηβου, που ως εκείνη τη στιγμή ήταν ο θύτης, δείχνει φοβισμένο και ξαφνιασμένο. Κι αμέσως σκέφτομαι όλες εκείνες τις περιπτώσεις ανθρώπων που υπήρξαν θύματα βίας στη ζωή τους και πέρασαν στη θέση του θύτη προκειμένου να εκδικηθούν για τις ταλαιπωρίες που βίωσαν στη ζωή τους. Κι είναι τότε που ο δρόμος δεν έχει γυρισμόεκτός κι αν το θύμα αποφασίσει να συγχωρήσει το θύτη του ή να αποδεχθεί αυτά που πέρασε χωρίς όμως να επιτρέπει άλλο πια στη ρουφήχτρα του τραύματος να τον τραβάει.
 


Το κλείσιμο
Επέλεξα για το κλείσιμο αυτού του άρθρου τα λόγια του διευθυντή του σχολείου προς τους μαθητές του: ‘Προτού να γίνει η έκρηξη του ηφαιστείου της Πομπηίας οι κάτοικοι έβλεπαν τις ενδείξεις αλλά δεν έδιναν την απαραίτητη σημασία. Κι όταν έγινε η έκρηξη, ήταν πια αργά. Κι ήταν αργά όχι μόνο γιατί η καταστροφή είχε συμβεί αλλά γιατί οι ίδιοι είχαν εξοικειωθεί με το κακό και είχαν συνηθίσει τον κίνδυνο’. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και σε κάθε σχέση βίας, σκέφτηκα. Το θύμα αναγνωρίζει από την αρχή όλα τα προειδοποιητικά σημάδια αλλά επιλέγει να τα ερμηνεύσει αλλιώς ή να τα βάλει στην άκρη. Κι όταν η βία εκδηλωθεί, αναπτύσσει μια ανοχή απέναντί της που ενισχύει τη διατήρηση της βίας και αποκλείει οποιαδήποτε προοπτική εξόδου από τον κύκλο της. ‘Κάνουμε ότι κοιμόμαστε’, καταλήγει ο διευθυντής και με αφήνει αυτή του η δήλωση με μια μεγάλη ανησυχία. Πόσες φορές άραγε το έχουμε κάνει κι όλοι εμείς είτε στην προσωπική μας ζωή είτε ως μέλη ενός κοινωνικού συνόλου; Πόσες φορές κλείσαμε τα μάτια μας ή εξακολουθούμε να τα κλείνουμε κάνοντας ότι κοιμόμαστε;

Οι προβληματισμοί συνεχίζονται… μείνετε συντονισμένοι σε αυτή τη στήλη για να βλέπουμε μαζί πέρα από αυτό που βλέπουμε… 

"Μαθήματα στη γλώσσα της αγάπης": 
Διαβάστε το βιβλίο μου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις iWrite 
(πληροφορίες και online αγορά, εδώ
.
-Bίντεο, συνεντεύξεις, ομιλίες επισκεφτείτε το κανάλι μου στο You Tube
 
 ..
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media
 ..
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Νέλη Βυζαντιάδου
Νέλη Βυζαντιάδου
Αλήθεια τι υπάρχει πίσω από ένα ρόλο; Και τι γίνεται με τις δυναμικές μεταξύ διαφορετικών ρόλων; Σας περιμένω κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή για να αποκωδικοποιούμε συμπεριφορές, να διαβάζουμε διαφορετικά τα σενάρια και να βλέπουμε πέρα από αυτό που βλέπουμε. ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: Γεννήθηκα, μεγάλωσα και ζω στην πόλη που τόσο αγαπώ, τη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Ψυχολογία στο Φ.Π.Ψ του Α.Π.Θ και πέρασα πολλά ακόμη χρόνια της ζωής μου ως εκπαιδευόμενη στην Ψυχομετρία, τη Συμβουλευτική και την Ψυχοθεραπεία. Μετά από μια ενδιαφέρουσα επταετία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ως αρχισυντάκτρια - παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών αφιερώθηκα στο ελεύθερο επάγγελμα της ψυχοθεραπεύτριας ενηλίκων προσθέτοντας στο βιογραφικό μου τους τίτλους της εκπαιδεύτριας και επόπτριας επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Αργότερα εξειδικεύτηκα στη Συμβουλευτική Ζεύγους και υπέκυψα στον έρωτά μου για τη συγγραφή, έναν έρωτα που δεν πρόδωσα ποτέ στη ζωή μου... Αν με ρωτήσετε ποια ιδιότητα μου αρέσει πιο πολύ από όλες όσες έχω ως τώρα θα σας πω χωρίς δεύτερη σκέψη: οποιαδήποτε από τις παραπάνω αρκεί να επικοινωνώ με τους ανθρώπους και να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί τους. E-MAIL nelibyzantiadou@gmail.com TΗΛ: 6934 509311 - Facebook Neli Byzantiadou, Instagram neli_byzantiadou

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο