Ξύπνησα το παιδί (μέσα μου) να χαρούμε τις γιορτές, αλλά…| Πίτσα Στασινοπούλου

4433 Views
Ξύπνησα το παιδί (μέσα μου) να χαρούμε τις γιορτές, αλλά…| Πίτσα Στασινοπούλου Ξύπνησα το παιδί (μέσα μου) να χαρούμε τις γιορτές, αλλά…| Πίτσα Στασινοπούλου

  

Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα.

 
 
Ποτέ δεν είχα  πρόβλημα με το πιτσιρίκι που παίζει κρυφτό εντός μου χρόνια ολόκληρα και του αρέσει να χώνεται στις πιο απόκρυφες γωνιές της καρδιάς, εγώ να «τα φυλάω» και μόλις πω «φτου και βγαίνω» να το ψάχνω δήθεν έκπληκτη  κι αυτό να μου κάνει «τζα» και να βγαίνει από την κρυψώνα, κι όποτε κουράζεται ή βαριέται να παίρνει έναν υπνάκο ελαφρύ και μετά ξανά το αγαπημένο του παιχνίδι… Τελευταία όμως είναι πολύ άκεφο, μου λέει ότι νιώθει κουρασμένο και τον περισσότερο καιρό κοιμάται αφύσικα βαριά! Να, όπως τώρα καλή ώρα που πλησιάζουν Χριστούγεννα κι εγώ πασχίζω από μέρες να το ξυπνήσω για να χαρούμε μαζί τις γιορτές όπως πάντα, αλλά δεν ανταποκρίνεται…το σκουντάω από δω, το σκουντάω από κει, το ζουπάω, το γαργαλάω, του χαϊδεύω τα μαλλιά, αλλά αυτό με αποδιώχνει και γυρνάει πλευρό χωρίς να ανοίγει τα μάτια… Σήμερα που κατέβασα τα στολίδια για το δένδρο κι αυτό ακόμα ναρκωμένο, δεν άντεξα στην ιδέα να στολίσω πρώτη φορά μόνη μου χωρίς τη συντροφιά του και το ταρακούνησα δυνατά βάζοντας τις φωνές..
- Σήκω επιτέλους βρε πουλάκι μου, σε χρειάζομαι, δεν το καταλαβαίνεις;
-  Μμμμμ… άσε με να κοιμηθώ… τί θέλεις πια;
-  Να παίξουμε, όπως παίζαμε πάντα! Έρχονται Χριστούγεννα σου λέω, σήκω!
- Δεν θέλω… και τα περσινά που με ξύπνησες δεν μου άρεσαν καθόλου!
- Οοοοοχι! Φέτος είναι διαφορετικά, θα δεις! Έλα, σε περιμένω να στολίσουμε, να φτιάξουμε το γλυκό με κάστανα που σου αρέσει, να πάμε βόλτα, να πάρουμε δώρα, να ανεβούμε στο τρενάκι… Δεν με άφησες ποτέ μόνη τέτοιες μέρες! Αφού ξέρεις ότι χωρίς εσένα δεν μπορώ να χαρώ τίποτα…
 
Με τα πολλά το έφερα στο φιλότιμο… τεντώθηκε, έτριψε τα μάτια, έριξε νερό στο πρόσωπο και κάθισε πλάι μου στο χαλί όπου είχα αραδιάσει τις πολύχρωμες γυαλιστερές μπάλες, τις χρυσαφένιες γιρλάντες, τα φωτάκια που αναβοσβήνουν και πιάσαμε να στολίζουμε το δένδρο, τραγουδώντας φάλτσα το ‘Χιόνια στο καμπαναριό» και γελώντας με τα παράφωνα «νταν –νταν- νταν» που αδύνατο να συγχρονιστούμε! Άσε που μόλις τελειώσαμε το στόλισμα διαπιστώσαμε ότι αφήσαμε μια πλευρά  άδεια και ψάχναμε να αλλάξουμε θέση στο δένδρο για να την κρύψουμε κι είχε μεγάλη πλάκα! Στο μεταξύ εγώ έψηνα τα μελομακάρονα κι έτσι όπως ήταν καυτά και μοσχοβολιστά έδωσα στο πιτσιρίκι να τα σιροπιάσει με μέλι περιμένοντας με λαχτάρα να δοκιμάσει το πρώτο, αφού βέβαια μου θύμισε «υποσχέθηκες και κορμό με κάστανο, έτσι;» «Λες να το ξέχασα;» Όσο εκείνο σιρόπιαζε, εγώ του διηγήθηκα μια αστεία Χριστουγεννιάτικη ιστορία που σκαρφίστηκα τις μέρες που περίμενα να ξυπνήσει και την φύλαγα σαν έκπληξη και το παιδί ξεκαρδίστηκε στα γέλια, ζητώντας να την παίξουμε μαζί αλλάζοντας ρόλους…
 

 
Τότε κάποιος μπήκε στο σπίτι χωρίς να τον πάρουμε χαμπάρικι άνοιξε τηλεόραση… μεμιάς τα γέλια μας σίγησαν και το κουτί άρχισε να ξερνάει  για επικίνδυνες μεταλλάξεις, βαριά άρρωστους, θανατικά, σκληρά μέτρα, μάχες στους δρόμους… ο αέρας του σπιτιού ξαφνικά εκεί που μοσχοβολούσε κανέλα, γαρύφαλλο και μέλι, έγινε πνιγηρός με μπόχα αντισηπτικού και «αρρωστίλα» νοσοκομείου, ενώ μια θανατερή παγωνιά θρονιάστηκε στο σαλόνι, που όσο κι αν δυνάμωσα το καλοριφέρ, αδύνατο να τη γλυκάνει… το παιδί άρχισε να τουρτουρίζει, κάθισε κουλουριασμένο κατάχαμα, το σκέπασα με  κουβέρτα κι είδα τα πελώρια μάτια του που πριν λίγα λεπτά έλαμπαν, θαμπά και υγρά από παράπονο…
- Γιατί με ξύπνησες; Γιατί μου είπες ψέματα πως φέτος είναι τάχα διαφορετικά;
- Όχι καρδιά μου, δεν σου είπα ψέματα… θα δεις… δεν είναι όπως πέρσι, είναι καλύτερα τα πράγματα…
- Ψέματα! Τα άκουσα όλα στην τηλεόραση κι εγώ κατάλαβα ότι είναι χειρότερα!
- Βρε πουλάκι μου δεν σου έχω πει να μην τους δίνεις σημασία; Αυτοί τρομάζουν τον κόσμο για να κάνουντη δουλειά τους!
- Δηλαδή οι άνθρωποι που λένε ότι υποφέρουν στα νοσοκομεία και πεθαίνουν δεν είναι αλήθεια;
- Αλήθεια είναι, αλλά πάντα υπήρχαν άρρωστοι στα νοσοκομεία και πάντα  πέθαιναν άνθρωποι κάθε μέρα, όμως δεν το μαθαίναμε στις ειδήσεις αναλυτικά όπως τώρα…
- Και τώρα γιατί το κάνουν;
- Γιατί φοβούνται… γιατί τους το ζητάνε… γιατί νομίζουν ότι μας προστατεύουν… δεν ξέρω γιατί…
- Άρα καλά κατάλαβα ότι φέτος είναι χειρότερα!
- Λάθος κατάλαβες! Αν θυμάσαι πέρσι ήταν όλα κλειστά κι οι άνθρωποι απομονωμένοι κι αβοήθητοι… φέτος υπάρχει το εμβόλιο, οι περισσότεροι έχουν προστατευθεί, όλα είναι ανοιχτά και κυκλοφορούμε ελεύθεροι!
- Τότε γιατί εγώ τους άκουσα στην τηλεόραση πιο τρομαγμένους από πέρσι; Γιατί αρρωσταίνουν και πεθαίνουν πιο πολλοί;
- Ε γιατί αυτός ο ιός είναι πολύ «ζαβολιάρης» και ξεφεύγει από το εμβόλιο… έγιναν και πολλά λάθη… πού να σου εξηγώ τώρα, δεν θα καταλάβεις εσύ μικρό παιδί… και για να σου αποδείξω ότι δεν σου είπα ψέματα και ότι φέτος είναι διαφορετικά, σήκω ντύσου και θα πάμε βόλτα στην αγορά! Θα σου πάρω δώρο, θα χαζέψουμε τις βιτρίνες και τη στολισμένη πλατεία, θα ανεβούμε στο τρενάκι, θα πιούμε ζεστή σοκολάτα… Έλα, βιάσου!
 


Είδα τη λάμψη στα θλιμμένα μάτια του να επιστρέφει φευγαλέα και μου εμπιστεύτηκε το μικρό του χέρι να περπατήσουμε παρέα στον ανοιχτό καθαρό αέρα, που δεν έφταναν οι μολυσμένες κραυγές… Η πρώτη μας στάση ήταν στο φαρμακείο της γειτονιάς και με κοίταξε όλο απορία…
- Γιατί σταματήσαμε εδώ, χρειάζεσαι φάρμακα;
- Όχι, αλλά για να μπούμε σε κάποιο μαγαζί, πρέπει προηγουμένως να κάνουμε ένα τεστ για τον ιό κι αν είναι αρνητικό θα το δείχνουμε για να μας αφήσουν να μπούμε… και πρέπει να σου πάρω και μια παιδική μάσκα γιατί αλλιώς δεν επιτρέπεται η είσοδος…
- Αυτό είναι το «καλύτερα» που μου έλεγες;
- Έλα, μη γκρινιάζεις! Τίποτα δεν είναι, δέκα λεπτά θα καθυστερήσουμε και είναι για το καλό το δικό μας και των άλλων..
- Θα πονέσει το τεστ;
-  Όχι βρε χαζό, καθόλου!
 
Πόνεσε λίγο βέβαια το αμάθητο πιτσιρίκι, πιο πολύ από τρομάρα, αλλά το ξέχασε γρήγορα- αυτό το θαύμα που σώζει πάντα τα παιδιά- και κινήσαμε για τη βόλτα μας στα μαγαζιά να διαλέξει δώρο… μόνο που χρειαζόταν να περιμένουμε αρκετή ώρα στις ουρές μέσα στο κρύο για τον έλεγχο των χαρτιών και του φαινόταν πολύ παράξενο και πρωτόγνωρο όλο αυτό που έκαναν οι «ελεγκτές» με το κινητό τους και κάποιους που περίμεναν τόση ώρα τους έδιωχναν κι εκείνοι φώναζαν κι έβριζαν… στην ουρά του τρίτου μαγαζιού που ήταν και η μεγαλύτερη,- ενώ στο μεταξύ παραπονιόταν συνεχώς για τη μάσκα που δεν μπορούσε να συνηθίσει-  η υπομονή του εξαντλήθηκε, κουράστηκε, ξύλιασε από το κρύο κι απογοητευμένο μου λέει:
- Πάμε να φύγουμε σε παρακαλώ, δεν θέλω κανένα δώρο… μου κόπηκε η διάθεση, δεν το χαίρομαι πια…
- Σε καταλαβαίνω, αλλά δεν το περίμενα έτσι… απάντησα μαγκωμένη με ενοχές. Πάμε σε κείνο το ωραίο καφέ να πιούμε σοκολάτα να ζεσταθούμε!
 


Δεν μας άφησαν να μπούμε μέσα, τα χαρτιά μας δεν ήταν τα κατάλληλα και μας έβαλαν έξω που είχε σομπίτσα και κάπως ζέσταινε, αλλά ενώ το κεφάλι καιγόταν, τα πόδια μας ξεπάγιαζαν…ήπιαμε βιαστικά το ρόφημα κι εγώ πάσχιζα να απαλύνω το βαρύθυμο κλίμα με δήθεν αστεία για να ξεχαστεί το πιτσιρίκι που έμενε βουβό κοιτώντας τη υπαίθρια σόμπα με κενό βλέμμα…
-Νιώθω, μου λέει ξαφνικά, σαν να μας έχουν τιμωρία για κάτι… εσύ δεν νιώθεις έτσι;
-Καμιά φορά το νιώθω… αλλά πάλι σκέφτομαι ότι δεν γίνεται αλλιώς, είναι για την προστασία μας λένε… Ας μην αφήσουμε όλα αυτά να καταστρέψουν τη χαρά, σε παρακαλώ!
-Ποια χαρά, μου κάνει με πικρό χαμόγελο… με κοροϊδεύεις;
- Αυτήν που έχουμε όταν παίζουμε μαζί, οι δυο μας και περνάμε τόσο όμορφα όπως πριν ανοίξει η τηλεόραση!
-Εγώ όμως με όλα αυτά δεν έχω πια όρεξη για παιχνίδι.. μετάνιωσα που σε πίστεψα ότι δήθεν φέτος είναι καλύτερα… και νυστάζω, θέλω να κοιμηθώ…
- Μη μ’ εγκαταλείπεις σε παρακαλώ! Είσαι το μοναδικό μου στήριγμα, δεν βρίσκω αλλού χαρά!
-Τότε έλα να με βρεις εσύ στα όνειρά σου… θα σε περιμένω να παίξουμε στον δικό μου όμορφο κόσμο, όχι σε τούτον εδώ… μέχρι να φύγει η ασχήμια μη με ξυπνήσεις, εντάξει;;; Και χάθηκε πάλι στα βάθη της καρδιάς, καλώντας με εκεί για «Καλύτερα Χριστούγεννα»…

 
  

 
Πίτσα Στασινοπούλου
.
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media
 ..
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Όταν η κοινωνική ή πολιτική επικαιρότητα ερεθίζουν τον εγκέφαλο στα «κόκκινα»… όταν ο Άνθρωπος και τα πάθη του έρχονται στο προσκήνιο… όταν ένα βίωμα έχει ευρύτερη κοινωνική αναφορά… το χέρι πάει μόνο του στο πληκτρολόγιο. Και καταγράφει σκέψεις/ συναισθήματα εν θερμώ ή εν ψυχρώ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να τα επικοινωνούμε… που μπορεί να επεκταθεί και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Κερδίστε προσκλήσεις για να δείτε την συναυλία των Γιάννη Κότσιρα & Γιώτας Νέγκα στο θέατρο Δάσους.
Κερδίστε προσκλήσεις για να δείτε την συναυλία των Γιάννη Κότσιρα & Γιώτας Νέγκα στο θέατρο Δάσους.
με 9 Σχόλια 1339 Views

Λάβετε μέρος στο διαγωνισμό του Kulturosupa.gr διεκδικώντας διπλές προσκλήσεις για να δείτε την συναυλία Γιάννη Κότσιρα & Γιώτας Νέγκα στο θέατρο Δάσους 1 Ιουνίου

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή