ΜΕΤΑΤΡΕΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΣΕ ΕΛΠΙΔΑ… ΜΠΟΡΕΙΤΕ! ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΕΥΖΩ[Ι]ΑΣ! ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ.

1535 Views
ΜΕΤΑΤΡΕΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΣΕ ΕΛΠΙΔΑ… ΜΠΟΡΕΙΤΕ! ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΕΥΖΩ[Ι]ΑΣ! ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ. ΜΕΤΑΤΡΕΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΣΕ ΕΛΠΙΔΑ… ΜΠΟΡΕΙΤΕ! ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΕΥΖΩ[Ι]ΑΣ! ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ.

ΜΕΤΑΤΡΕΨΤΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ ΣΕ ΕΛΠΙΔΑ… ΜΠΟΡΕΙΤΕ! ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΕΥΖΩ[Ι]ΑΣ! ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ.

Προβληματίστηκα αρκετά για το σημερινό μας θέμα γιατί ένα γλυκό Kulturosupaki, μου έστειλε ένα mail και μου ζήτησε να μιλήσουμε για κάτι που το απασχολεί. Δυστυχώς όμως δεν είμαι ακόμα κατάλληλα προετοιμασμένη για να το αναλύσουμε. Σου υπόσχομαι όμως Αντρέα ενώπιον όλων πως μόλις κάνω την έρευνα που πρέπει θα συζητήσουμε και θα αναλύσουμε το θέμα που μου ζήτησες.
 
Σήμερα γλυκό μου αναγνωστόπουλο σκέφτηκα να κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στον Μπουσκάλια. Το σημερινό κείμενο θα είναι μια μικρή ‘’Μπουσκαλιάδα’’.
 
Το θέμα της ζωής και του θανάτου, που μας απασχολεί όλους, δοσμένο μέσα από τα ‘’μάτια’’ του Λέο.
 
‘’Φοβόμαστε να ζήσουμε τη ζωή και γι' αυτό δε βιώνουμε, δε βλέπουμε. Δεν αισθανόμαστε. Δεν τολμάμε! Δε νοιαζόμαστε! Και κατά συνέπεια δε ζούμε, γιατί ζωή σημαίνει ενεργή συμμετοχή. Ζωή σημαίνει να βρωμίζεις τα χέρια σου, σημαίνει να πηδάς στη μέση της γιορτής, σημαίνει να πέφτεις με τα μούτρα. Ζωή σημαίνει να πηγαίνεις πέρα από τον εαυτό σου - προς τα αστέρια! Η ίδια η ζωή όμως έχει ένα θαυμάσιο τρόπο να λύνει αυτό το πρόβλημα. Είναι κάτι πουμε συναρπάζει πάντα γιατί, όταν η ζωή δε βιώνεται, δημιουργεί έκρηξη μέσα μας. Είναι σαν να προσπαθείς να κρατήσεις το καπάκι, όταν ο ατμός είναι έτοιμος να τιναχτεί. Κάτι θα συμβεί, είμαι σίγουρος γι' αυτό. Θα βρεθείτε σε κάποια ακραία κατάσταση φόβου, πόνου, μοναξιάς, παράνοιας ή απάθειας. Σημάδια όλα αυτά ότι δεν είσαστε ζωντανοί, ότι δε ζείτε! Γι' αυτό λοιπόν, αν νιώθετε κάποια απ' αυτά τα πράγματα, ανασκουμπωθείτε και πείτε: «Τώρα θα ζήσω». Μόλις αρχίσετε να μπαίνετε ξανά στη ζωή, η πίεση του ατμού πέφτει και ο κίνδυνος απομακρύνεται. Δεν είναι εύκολο πράγμα, όμως η ζωή μάς υπενθυμίζει πως πρέπει να την ζήσουμε. Τι θαυμάσιο πράγμα!’’

Μην φοβάσαι να ζήσεις καλό μου. Άρπαξε τη ζωή από τα μαλλιά και ζήσε την κάθε στιγμή.

’Μ’ αρέσει η σκέψη πως την ημέρα που γεννιέται κανείς, του χαρίζουν τον κόσμο σαν δώρο γενεθλίων. Ένα υπέροχο κουτί με εξαίσιες κορδέλες! Μερικοί δεν κάνουν τον κόπο ούτε τις κορδέλες να λύσουν, όχι να ανοίξουν το κουτί. Κι όσοι το ανοίγουν, περιμένουν να βρουν μόνο το θαύμα, την ομορφιά, την έκσταση. Ξαφνιάζονται που υπάρχει στη ζωή και ο πόνος και η απελπισία, η μοναξιά και η σύγχυση.
 
Κι όμως είναι όλα μέρος της ζωής. Δεν ξέρω για σας, όμως εγώ δεν θέλω να χάσω τη ζωή. Θέλω να μάθω το κάθε πραγματάκι που έχει μέσα το κουτί.
 
Αυτό το μικρό κουτί λέγεται πόνος. Τι να κάνουμε, δικό μου είναι κι αυτό, θ’ ανοίξω λοιπόν τον πόνο και θα γνωρίσω τον πόνο. Κι αυτό το μικρό πακετάκι λέγεται μοναξιά. Ξέρετε τι συμβαίνει όταν ανοίγω το πακετάκι που λέγεται μοναξιά; Γνωρίζω  τη Μοναξιά. Κι όταν μου λες «Νιώθω μοναξιά», μπορώ να καταλάβω λιγάκι τη μοναξιά σου και μπορούμε να καθίσουμε μαζί και να κρατήσουμε ο ένας το μοναχικό χέρι του άλλου.
 
Θέλω να τα γνωρίσω όλα τα πράγματα μέσα στο κουτί. Γιατί ξέρω ότι έτσι θα γνωρίσω και την έκσταση. Βρίσκεται εκεί και θα τη βρω. Ξέρω ότι μπόρεσα να μετατρέψω τον πόνο σε χαρά. Κι εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό.
 
Μπόρεσα να πάρω την αγωνία και να την κάνω αλήθεια. Κι εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορώ να το κάνω εγώ και να μην μπορείς να το κάνεις εσύ. Δεν είμαι υπεράνθρωπος.
 
Ό,τι μπορώ εγώ, το μπορείς κι εσύ. Και πολλά πράγματα μπορείς να τα κάνεις καλύτερα. Αν δεν τα έχεις, δεν είναι γιατί δεν τα έχεις. Είναι γιατί δεν προσπαθείς γι’ αυτά. Βρίσκονται εδώ και είναι δικά σου.
 
Έχουμε την μαγική ικανότητα να μετατρέψουμε την απελπισία σε ελπίδα. Μπορούμε να σκουπίσουμε τα δάκρυα και να τα αντικαταστήσουμε με χαμόγελα.’’
 
Ναι αναγνωστόπουλο μου, μην φοβάσαι τον πόνο, ζήσε τον. Νιώσε την κάθε του στιγμή και να θυμάσαι ότι μπορείς να κάνεις τον πόνο χαρά, αν το θελήσεις.
 
Ακόμα και τις στιγμές που νιώθεις χαμένος και αβοήθητος μπορείς να βρεις τον εαυτό σου μέσα από τους άλλους. Κοίταξε γύρω σου, νιώσε, άκουσε τους ανθρώπους γύρω σου και πρόσφερε τη βοήθεια σου και να είσαι σίγουρος ότι θα βρεις ξανά τον εαυτό σου.
 
‘’Συχνά προτρέπω τους φοιτητές μου να κάνει ο καθένας κάτι για κάποιον άλλο. Μερικές φορές με ρωτάνε: «Τι εννοείς να κάνω κάτι για κάποιον; Τι να κάνω;» Έτσι, λοιπόν, ένας νεαρός ήρθε κάποτε να με δει - τον έλεγαν Τζόελ - και με ρώτησε: «Τι μπορώ να κάνω;» Λίγο μακρύτερα από το Πανεπιστήμιο ήταν ένας οίκος ευγηρίας. Τον πήγα εκεί. Όλοι θα 'πρεπε να πάτε μια φορά να δείτε - αν θέλετε να ξέρετε το μέλλον σας. Τον έμπασα μέσα και είδαμε ένα σωρό ηλικιωμένους ανθρώπους, ξαπλωμένους στα κρεβάτια με παλιές βαμβακερές ρόμπες, να κοιτάζουν το ταβάνι. Ο Τζόελ κοίταξε γύρω του και είπε: «Τι θέλεις να κάνω εδώ μέσα; Έχω μεσάνυχτα από γεροντολογία». «Δεν πειράζει», του είπα εγώ. «Τη βλέπεις αυτή την κυρία εκεί κάτω; Θα πας και θα της πεις καλημέρα». «Αυτό μόνο;» «Ναι, αυτό». Ούτε ο Θεός να την είχε στείλει. Ο Τζόελ την πλησίασε και της είπε: «Ε, καλημέρα». Εκείνη τον κοίταξε καχύποπτα για ένα λεπτό και τον ρώτησε: «Είσαι συγγενής;» «Όχι, δεν είμαι», είπε ο Τζόελ. «Πολύ καλά!», είπε η ηλικιωμένη κυρία. «Τους σιχαίνομαι τους συγγενείς μου. Κάθησε, παιδί μου». Ο Τζόελ κάθισε κι άρχισαν να μιλούν. Δε φανταζόσαστε τι πράγματα του είπε! Αυτή η γυναίκα ήξερε τόσα, υπέροχα πράγματα για τη ζωή,την αγάπη, τον πόνο. Κανείς όμως δεν ήθελε να την ακούσει! Ο Τζόελ άρχισε να πηγαίνει να την βλέπει μια φορά την εβδομάδα κι η μέρα αυτή γρήγορα χαρακτηρίστηκε «Ημέρα του Τζόελ». Έμπαινε μέσα και μαζεύονταν γύρω του όλοι οι ηλικιωμένοι! Ξέρετε τι έκανε αυτή η υπέροχη γυναίκα; Ζήτησε από την κόρη της να της φέρει ένα ωραίο φόρεμα. Και μια μέρα περίμενε τον Τζόελ καθισμένη στο κρεβάτι της, φορώντας αυτό το ωραίο σατινένιο φόρεμα! Είχε φορμάρει και τα μαλλιά της, ένα πράγμα που είχε χρόνια να το κάνει. Γιατί να φτιάξεις τα μαλλιά σου, αφού δε θα σε δει κανείς; Οι άνθρωποι στο γηροκομείο δε σε βλέπουν, σε εξυπηρετούν... Υπέροχα πράγματα άρχισαν να γίνονται στην Ημέρα του Τζόελ. Και ίσως η πιο θριαμβευτική στιγμή σ' όλη την εκπαιδευτική μου καριέρα ήταν μια μέρα όταν, εντελώς απροειδοποίητα, εκεί που περπατούσα στο πανεπιστημιακό πάρκο, είδα τον Τζόελ σαν το Μαγικό Φλογεροπαίχτη να προχωρεί μαζί με τριάντα γεροντάκια και να πηγαίνουν όλοι μαζί σ' ένα ποδοσφαιρικό ματς! Να λοιπόν τι μπορείς να κάνεις. Ρίξε μια ματιά γύρω σου... Τι μπορείς να κάνεις; Δίπλα σου βρίσκεται ένας μοναχικός άνθρωπος που έχει ανάγκη την παρέα σου. Δίπλα σου βρίσκεται μια ταλαιπωρημένη πωλήτρια που έχει ανάγκη να της πεις μπράβο. Τι μπορείς να κάνεις; Άπειρα πράγματα. Αυτά τα μικρά πράγματα έχουν σημασία. Μικρά πράγματα το ένα δίπλα στο άλλο...’’

Η δική σου,
Ζωούλα


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Τι παίζουν τα Θερινά Σινεμά της Θεσσαλονίκης τώρα. Πρόγραμμα Ταινιών – Προβολών 09 - 15/07/2020
Τι παίζουν τα Θερινά Σινεμά της Θεσσαλονίκης τώρα. Πρόγραμμα Ταινιών – Προβολών 09 - 15/07/2020
με 0 Σχόλια 570 Views

Κράζαμε την προηγούμενη εβδομάδα Μέγαρο και Φεστιβάλ Κιν/φου και τσουπ… επανέρχεται από βδομάδα αλλά μόνο Δευτερότριτα. Αχ αυτοί οι Οργανισμοί… για να μην πω τίποτα χειρότερο. Δείτε τι θα δείτε στις θερινές αίθουσες από Πέμπτη 9  έως Τετάρτη 15  Ιουλίου  2020.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή