«Η Αυτοεξάρτηση στα χρόνια του χιονιά» ή «Oδηγός επιβίωσης» για ψυχρά κλίματα. Από τον Οδηγό ΕυΖωή(ι)ας! της Ζωής Οικονόμου.

146 Views
«Η Αυτοεξάρτηση στα χρόνια του χιονιά»  ή «Oδηγός επιβίωσης» για ψυχρά κλίματα. Από τον Οδηγό ΕυΖωή(ι)ας! της Ζωής Οικονόμου. «Η Αυτοεξάρτηση στα χρόνια του χιονιά» ή «Oδηγός επιβίωσης» για ψυχρά κλίματα. Από τον Οδηγό ΕυΖωή(ι)ας! της Ζωής Οικονόμου.

«Η Αυτοεξάρτηση στα χρόνια του χιονιά»  ή «Oδηγός επιβίωσης» για ψυχρά κλίματα. Από τον Οδηγό ΕυΖωή(ι)ας! της Ζωής Οικονόμου.

Και χιονάκι άσπρο και παχύ, της μάνας του καμάρι, είδαμε. Και  το νερό νεράκι είπαμε. Και τα γέλια τα ακούσαμε. Και τη θέρμανση τη χάσαμε.
.
Και την καλλιτεχνική μας πλευρά την καλλιεργήσαμε  κάνοντας πιστολάκι και ΄περμανάντ’’ στους σωλήνες μας. Και τα αστικά και τους υδραυλικούς από το οπτικό πεδίο μας τους χάσαμε και με τα κυάλια τους ψάχναμε. Και χιονάνθρωπους κάναμε και σαν παιδάκια παίξαμε. Και μαγικά γινήκανε καθώς οι τοπικές αρχές εξαφανίστηκαν, σαν τον λαγό που κρύβεται μες στον καπέλο του Χουντίνι. Και στο σχολείο δεν πήγαμε. Και πατινάζ κάναμε. Και ποδαράκια και χεράκια σπάσαμε. Και αγγέλους στο χιόνι κάναμε.Και στη δουλειά δεν πήγαμε οι τυχεροί. Και καμιά ενημέρωση για προληπτικά μέτρα δεν είχαμε. Και τις πόλεις μας τις είδαμε να παραλύουν. Και σκί στο κέντρο της Θεσσαλονίκης κάναμε.Και το βηχαλάκι το αποκτήσαμε. Και όλη η πλάση έγινε αστραφτερή και καθαρή από το άσπρο πέπλο της ‘’Αριάδνης’’. Και οι ελεύθεροι επαγγελματίες μπήκανε μέσα. Και τις βλάβες μας τις ‘’χαρήκαμε’’. Και τη φυσική του λυκείου ξεσκονίσαμε για να θυμηθούμε στους πόσους βαθμούς παγώνει ρε παιδί μου το αλάτι.
 
Και  την μεμψιμοιρία και την μίρλα για την απουσία της βολής μας, την ακούσαμε...
Και για την ψήφο μας και τα βύσματα, που μας ‘’βολεύουν’’ , αναφορά δεν κάναμε.
Και τους ανθρώπους όμως που δεν είχαν ένα τούβλο πάνω από το κεφάλι τους, ΔΕΝ τους μεριμνήσαμε και  προσπαθήσαμε να τους χώσουμε, αφού εμείς πρώτα τακτοποιηθήκαμε καλά καλά μέσα στο σπιτάκι μας,  σαν τους ποντικούς σε κάτι ‘’υπερπολυτελή’’ πλοία της αγάπης, με παγωμένες τζιμινιέρες και ‘’άπειρες’’ τουαλέτες.
Και τους αστέγους τους διώξαμε από τα κέντρα στέγασης γιατι έπρεπε να πάμε σπίτι μας να κάνουμε τους αρρώστους.
Και γενικά ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα.
Και μόλις βγήκε ο ήλιος και έλιωσε το χιονάκι το όμορφο, βγήκαμε σαν τα σαλιγκάρια και ξεχυθήκαμε στις καφετέρειες και στα μαγαζιά (και την Κυριακή.αρχίσανε και εκπτώσεις βλέπεις, μην τις χάσουμε...) να ξοδέψουμε το βασικό μισθό που παίρνουμε, όσοι τυχεροί , τον παίρνουμε (αυτό κάπως διαβάστηκε) και η γκρίνια έφυγε.
 
Και είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, να’χαμε να λέγαμε.
 
Σε ζάλισα αναγνωστόπουλο μου αλλά τόσες μέρες έσκασα η γυναίκα. Έπρεπε να τα βγάλω από μέσα μου να ηρεμήσω.
 
Καλή χρονιά όμως είπαμε; Δεν είπαμε με κείνα και με τ’άλλα. Καλή χρονιά, καλά μυαλά και πολλά χαμόγελα  Kulturosupakia μου..
 
Σήμερα θα μιλήσουμε για την αυτοεξάρτηση, ναι ναι σωστά διάβασες ΑΥΤΟΕΞΑΡΤΗΣΗ. Με τη βοήθεια του Χόρχε Μπουκάι θα μάθουμε πως να βασιζόμαστε στον εαυτό μας.
Παρακάτω ακολουθεί μια ιστορία από το βιβλίο του ‘’Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης. Φύλλα πορείαςΙ’’.
 
Ένας άνθρωπος προχωράει απελπισμένος στην έρημο. Μόλις έχει πιει την τελευταία σταγόνα νερό από το παγούρι του.
 
Ο ήλιος που καίει πάνω από το κεφάλι του και οι γύπες που τον περιτριγυρίζουν, προμηνύουν το επικείμενο τέλος του.
 
“Νερό!” φωνάζει. “Νερό! Λίγο νερό!“
Βλέπει από δεξιά να έρχεται προς το μέρος του ένας βεδουίνος πάνω σε μια καμήλα.
 
“Δόξα τω Θεώ!” λέει. “Νερό σε παρακαλώ…νερό!“
 
“Δεν μπορώ να σου δώσω νερό” του λέει ο βεδουίνος. “Είμαι έμπορος, και το νερό είναι απαραίτητο για να ταξιδεύει κανείς στην έρημο.“
 
“Πούλησέ μου λίγο νερό” τον εκλιπαρεί εκείνος. “Θα σε πληρώσω…“
 
“Αδύνατον “εφέντη”. Δεν πουλάω νερό, πουλάω γραβάτες.“
 
Γραβάτες;;;;
Ναι, κοίτα τι ωραίες γραβάτες…Αυτές εδώ είναι ιταλικές και είναι προσφορά, οι τρεις δέκα δολάρια…Κι αυτές εδώ, από ινδικό μετάξι, αθάνατες…Κι αυτές εδώ…
Όχι…Όχι…Δεν θέλω γραβάτες, νερό θέλω…Φύγε! Φύγεεεε!
Ο έμπορος συνεχίζει το δρόμο του, και ο διψασμένος εξερευνητής προχωράει σταθερά μέσα στην έρημο.
Σκαρφαλώνει σ’ ένα αμμόλοφο και βλέπει να έρχεται από αριστερά άλλος έμπορος.
Οπότε, τρέχει προς το μέρος του και του λέει: “Πούλησέ μου λίγο νερό, σε παρακαλώ…
Νερό δεν γίνεται” του απαντάει ο έμπορος, “έχω όμως να σου προσφέρω τις καλύτερες γραβάτες της Αραβίας…
Γραβάτες!!! Δεν θέλω γραβάτες! Θέλω νερό!” φωνάζει ο άνθρωπος απελπισμένος.
Έχουμε προσφορά” επιμένει ό άλλος. “Αγοράζοντας δέκα γραβάτες, παίρνεις ακόμη μία δωρεάν…
Δεν θέλω γραβάτες!!!
Μπορείς να πληρώσεις σε τρεις άτοκες δόσεις και με πιστωτική κάρτα. Έχεις πιστωτική κάρτα;
Φωνάζοντας έξαλλος, ο διψασμένος συνεχίζει το δρόμο του προς το πουθενά.
Λίγες ώρες αργότερα κι ενώ σέρνεται πια, ο ταξιδιώτης σκαρφαλώνει σ΄έναν ψηλό αμμόλοφο κι από ΄κει ατενίζει τον ορίζοντα.
Δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που βλέπουν τα μάτια του. Μπροστά, στα χίλια μέτρα, βλέπει καθαρά μια όαση. Μερικούς φοίνικες και μια απίστευτη βλάστηση γύρω από τη γαλάζια αντανάκλαση του νερού.

Ο άντρας τρέχει προς τα εκεί φοβούμενος μήπως είναι οφθαλμαπάτη. Δεν είναι όμως, η όαση είναι αληθινή. Το μέρος φυλάσσεται. Το προστατεύει ένας φράκτης με μία μόνο είσοδο που τη φυλάει ένας φρουρός.
 
“Σας παρακαλώ, αφήστε με να περάσω. Χρειάζομαι νερό…νερό. Σας παρακαλώ…“
 
“Αδύνατον, κύριε. Απαγορεύεται αυστηρά η είσοδος χωρίς γραβάτα.“
 
(…) Στην καθημερινή μας ζωή αποφασίζουμε σχεδόν για καθετί που κάνουμε και καθετί που σταματάμε να κάνουμε. Η συμμετοχή στη ζωή μας είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά και αναπόφευκτη.
Είμαστε αναγκαστικά συνένοχοι για όλα όσα μας συμβαίνουν, γιατί με τον άλφα ή βήτα τρόπο έχουμε επιλέξει να μας συμβούν.
 
“Ε, καλά…εγώ όμως πρέπει κάθε μέρα να πάω στη δουλειά…. δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’ αυτό…ακόμη κι αν δεν θέλω και δεν το επιλέγω, πάλι πρέπει να πάω. Δεν μπορώ να δώσω στον εαυτό μου την άδεια να μην πάω αύριο στη δουλειά.” Αν είμαι διατεθειμένος να πληρώσω το τίμημα, μπορώ. Είτε το ξέρεις προκαταβολικά είτε όχι, πάντα υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσεις. “Α, έτσι…Αν όμως πληρώσω το τίμημα, αύριο τα παιδιά μου δεν θα έχουν να φάνε.” Ωραία, αυτό θα είναι το τίμημα. Οπότε, επιλέγω να πάω στη δουλειά. Και επιλέγω να συνεχίσω να δουλεύω, να κρατήσω τη δουλειά μου. Επιλέγω να μπορώ να θρέψω τα παιδιά μου. Και μου φαίνεται σωστό που κάνω αυτή την επιλογή. Όμως, εγώ το επιλέγω, έτσι; Εγώ είμαι αυτός που αποφασίζει. Σύμφωνα με τις αρχές μου, είναι πιο σημαντικό να μπορώ να θρέψω τα παιδιά μου από το να ικανοποιήσω την επιθυμία μου να χουζουρεύω μέχρι αργά στο κρεβάτι. Αυτό μου φαίνεται σωστό. Είναι δική μου απόφαση. Και ακριβώς επειδή είναι δική μου απόφαση, έχει αξία.
 
 Ένας από τους όρους της αυτοεξάρτησης, είναι ότι μέσω της άδειας που έχω δώσει στον εαυτό μου να είμαι αυθεντικός, συνειδητοποιώ αυτομάτως ότι μου αξίζει οποιαδήποτε ανταμοιβή παρουσιάζεται, για τις σωστές αποφάσεις που παίρνω. Γιατί, ό,τι έκανα δεν ήταν υποχρέωσή μου, αλλά δική μου απόφαση. Μπορούσα να πάρω αυτήν ή την άλλη απόφαση, συνεπώς, μου ανήκει ο έπαινος για την επιτυχία.
 
Ο δρόμος της αυτοεξάρτησης είναι ο δρόμος της ανάληψης της ευθύνης για τον εαυτό μας. Για να βαδίσεις αυτόν τον δρόμο χρειάζεται: Να είσαι σε θέση να το κάνεις, να έχεις τα κατάλληλα εφόδια και να πάρεις την απόφαση. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο μέρος για να προετοιμαστεί κανείς για τον δρόμο. Θα ανακαλύπτουμε τους όρους και τις συνθήκες στη διαδρομή. Θα βελτιώνουμε τα εφόδιά μας όσο προχωράμε. Θα παγιώνεται η απόφασή μας όσο περισσότερο δρόμο αφήνουμε πίσω μας.
 
Η δική σας,
Ζωούλα

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

#ΧόρχεΜπουκάι #Αυτοεξάρτηση #Χιόνια #Κακοκαιρία #Αριάδνη #Αρνιακός 

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Βρήκαμε τον Έλληνα Dan Brown και σας τον παρουσιάζουμε: «Ο Γολγοθάς της Εύας» του Γιώργου Ζορμπά.
Βρήκαμε τον Έλληνα Dan Brown και σας τον παρουσιάζουμε: «Ο Γολγοθάς της Εύας» του Γιώργου Ζορμπά.
με 0 Σχόλια 183 Views

Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του Κώδικα της Δημιουργίας, έρχεται να ταράξει τα ελληνικά συγγραφικά νερά και να βάλει το συγγραφέα στο κλαμπ των μεγάλων του είδους. « Ο Γολγοθάς της Εύας» τελικά φέρνει την …ανάσταση!   Βρήκαμε τον Έλληνα Dan Brown και σας τον παρουσιάζουμε: «Ο Γολγοθάς της Εύας» του Γιώργου Ζορμπά. Διάβασε και σχολιάζει η Μαρία Διαμαντοπούλου. 

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή