Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 28 Νοεμβρίου – 4 Δεκεμβρίου 2013

438 Views
Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας  28 Νοεμβρίου – 4 Δεκεμβρίου 2013 Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας 28 Νοεμβρίου – 4 Δεκεμβρίου 2013

Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας  28 Νοεμβρίου – 4 Δεκεμβρίου 2013
Χωρίς εισαγωγικά και πολλά - πολλά λόγια, ο κριτικός κινηματογράφου Παναγιώτης Τιμογιαννάκης αξιολογεί τις νέες ταινίες της εβδομάδας  28 Νοεμβρίου – 4 Δεκεμβρίου 2013.

 
Η ΤΕΛΕΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ
 (La grande bellezza)
Η ομορφιά της Ρώμης, η ομορφιά του ιταλικού σινεμά, η πνευματική ομορφιά και των δύο, η κινηματογραφική ομορφιά όλων. Η διαφορά του Πάολο Σορεντίνο από τον Φεντερίκο Φελίνι, όπως και της "Τέλειας ομορφιάς" από την "Ντόλτσε Βίτα" είναι πως το δεύτερο σκέλος εισηγήθηκε, το πρώτο σκέλος εξέλιξε. Η Ρώμη της εποχής Μπερλουσκόνι ως προέκταση της Ρώμης του boom economico κι ενδιάμεσα η ποίηση, το καλό γούστο, η κληρονομιά της Αναγέννησης, όλα αυτά που δικαιώνουν όσους επαναλαμβάνουν τη φράση "όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη" καθώς και το χαρακτηρισμό της ως "Αιώνια Πόλη". Ευτυχώς το έφεραν στην Ελλάδα διότι απέναντι στο ιταλικό σινεμά νιώθουμε πιά σαν επαρχία.

ΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ
 (The broken circle breakdown)
Του Φλαμανδού Φέλιξ Βαν Γκρόνιγκεν. Ευτυχώς που το έβλεπα στο σπίτι μιά και μου το είχε στείλει η Ακαδημία σε dvd αφού έχει υποβληθεί για το Οσκαρ επισήμως από το Βέλγιο. Ευτυχώς λοιπόν διότι έτσι στο πρώτο 45λεπτο καθώς δεν άντεχα να βλέπω τη διάγνωση καρκίνου σε ένα κοριτσάκι έξη χρονών και την εξέλιξη της αρρώστιας και να βλέπω μπροστά στα μάτια μου το παιδί να αργοπεθαίνει και τους γονείς να σηκώνουν το Σταυρό του Μαρτυρίου, μπορούσα και σηκωνόμουν, πήγαινα κι έπινα νερό, επισκεπτόμουν το μπάνιο, καθόμουν στην καρέκλα, άναβα τσιγάρο.. Κι αναρωτιόμουν τί είδους σινεμά είναι αυτό. Κι έλεγα, έλος πιά με αυτό τον δήθεν ρεαλισμό που κάνει το θεατή να αισθάνεται σαν να πήγε να συλλυπηθεί συγγενείς. Ευτυχώς, και θα καταλάβετε το πνεύμα μου, που σημειωτέον δεν εχει ίχνος ειρωνείας,και δεν θα το παρεξηγήσετε, στο 45ο λεπτό, το παιδάκι το χάνουμε. Κι εκεί συνερχόμαστε κάπως ως θεατές διότι μπαίνουμε στην κρίση στη σχέση του ζεύγους που την έχουμε δει κι από πριν αλλά το ρίγος της απώλειας που μας διαπερνά, δεν μας αφήνει. Κι έτσι παρακολουθούμε την επερχόμενη σύγκρουση δύο διαφορετικών ανθρώπων υπό το βάρος ενός πένθους.
Να το πω κακό έργο, δεν μου πάει. Μπορώ όμως να του πω ότι στην αρχαία τραγωδία, που συμβαίνουν πολύ πιό οδυνηρά πράγματα, το ίδιο και στην σαιξπηρική μα και σε όλα τα μεγάλα κι υπέροχα δράματα του κινηματογράφου και του θεάτρου, βγαίνουμε λυτρωμένοι κι όχι βαρυπενθώντες όπως εδώ. Να δούμε αν θα κερδίσει στα Ευρωπαικά αλλά και τι θα μας πουν γι αυτό οι Ακαδημίες, η Ευρωπαική, η Αμερικανική (Οσκαρ), οι τοπικές, εθνικές ανά την Ευρώπη.

ΝΤΑΙΑΝΑ.
Ίσως να είμαι κι ο μόνος υπερασπιστής της αλλά πάλι δεν το ξέρω. Την υπερασπίζομαι, όπως είχα κάνει σε μεγάλο βαθμό και με τη "Σιδηρά κυρία" επειδή το έργο κι οι δημιουργοί του, αυτό που θέλησαν να δείξουν γύρω από την Νταιάνα κι από ένα συγκεκριμένο ερωτικό επεισόδιο της ζωής της, το έδειξαν και με ωραίο τρόπο. Από τα έργα δεν κάνει να ζητούμε κάτι άλλο από αυτό που εκείνα ήθελαν να δείξουν και μόνο επ' αυτού τα κρίνουμε. Το "τι δεν μας έδειξε" δεν είναι πρόβλημα της ταινίας αλλά των κριτικών. να πω επίσης ότι βρήκα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Ολιβερ Χιρσμπίγκελ έχει κάνει δύο εντελώς εκ διαμέτρου διαφορετικά μεταξύ τους βιογραφικά δράματα, την "Πτώση" και την "Νταιάνα" κι αυτός δείχνει ότι ξέρει τι του γίνεται. Θα γελάει ίσως με τους κριτές του, ίσως και να κλαίει, μπορεί και να θυμώνει ή και να σνομπάρει. Υπέροχη ως Νταιάνα της ταινίας η Ναομι Γουότς

THE HUNGER GAMES- Η ΦΩΤΙΑ.
Η παγκοσμιοποίηση, όπως εκδηλώνεται με τους executives των στούντιο θέλει την ταινία να ξεκίνησε κι εδώ από Τετάρτη, να απαλείφει από τον τίτλο της τόσο το "Αγώνες πείνας" όσο και την ένδειξη "Νο 2" οπότε βομβαρδιζόμαστε με τα εισπρακτικά της αποτελέσματα κατά το άνοιγμα της. Αυτή η επιστημονική φαντασία με αφήνει αδιάφορο αλλά είναι , αντικειμενικά, καλύτερα εκτελεσμένη από ότι στο πρώτο φιλμ. Καλοφάγωτα- τα λεφτά εννοώ, μια κι όλα τα σχετικά άρθρα για λεφτά μιλούν.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΟΥΛΗΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
(The Fifth Estate)
 Μα πως μπορείς να κάνεις έργο , βασισμένο σε θέμα που εξακολουθεί να παίζει ως επικαιρότητα και που ακόμα δεν έχει ωριμάσει, δεν έχει κατασταλάξει; εδώ την πάτησε, εντελώς αδικαιολόγητα, διότι είναι και συγγραφέας, ο Μπιλ Κόντον και πήγε να μας κάνει έργο για τα Wikileaks και για τον Τζούλιαν Ασάνζ. Βουτιά στο κενό. Ο πρωταγωνιστής Μπένεντικτ Κιούμπερμπατς κάνει πως μοιάζει του ήρωα αλλά θα τον περιμένουμε πιό κάτω..

Το κινούμενο σχέδιο " Ο Gummy Bear σώζει τον Αη- Βασίλη" δεν πήγα να το δω.
Τα κινούμενα σχέδια τα βαριέμαι ως είδος κι όταν ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες για τα Οσκαρ θα δώ όσα μου λείπουν, απλώς για λόγους ενημέρωσης. Ελεύθερος πια από εφημερίδες, έχω την πολυτέλεια να διαλέγω. Μου το όφειλα

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερη Παράξενη ζωή