«Monday Stories» - Το μεγάλο Όχι…

2749 Views
«Monday Stories» -  Το μεγάλο Όχι… «Monday Stories» - Το μεγάλο Όχι…

 
 
Από τον Βασίλη Καρατζόγλου
 
.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ.
Στρίβω στον πρώτο διάδρομο δεξιά και πέφτω πάνω τους. Επιτέλους τα βρήκα. Είναι ακριβώς όπως τα είχα φανταστεί. Είναι και με γεύση χαμομήλι. «Όχι με γεύση. Με άρωμα είναι το σωστό», με διόρθωσε προχθές ο ψυχολόγος μου όταν του είπα ότι πόσο χάρηκα όταν ανακάλυψα ότι υπάρχουν κωλόχαρτα με γεύση χαμομηλιού. Είχε δίκαιο ο μπαγάσας. Δεν γίνεται να ξέρεις την γεύση τους από την στιγμή που δεν τρως. Μυρωδιά είναι το σωστό. Τα πιάνω στο χέρι μου και τα χαϊδεύω. Τα ακουμπάω στο πρόσωπο μου και τους δίνω ένα φιλάκι . Πεταχτό όχι ρουφηχτό. Μουτςςςςςςςςςς. Μια και έξω. Είναι ολόκληρη δωδεκάδα. Σαν τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου. Η σαν τους δώδεκα μαθητές του Χριστού. Με μια μία γρήγορη κίνηση τα ρίχνω στο καλάθι και συνεχίζω παρακάτω.
 
Ανοίγω το βήμα μου και πλησιάζω τα ράφια με τα απορρυπαντικά. Έχει μαλακτικό με άρωμα Κυκλάδων, με άρωμα Ελληνικά νησιά, από πουρνάρια των Αγράφων, από τριαντάφυλλα Κέρκυρας, από τα νερά της Λίμνης Πλαστήρα και ένα άλλο από κυδώνια του Πηλίου. «Τι γίνεται ρε φίλε. Πως κατάντησαν έτσι τα μαλακτικά; Που πήγαν εκείνα τα απλά αρώματα που δεν σε βάζανε σε κανένα δίλλημα»;αναρωτιέμαι την ώρα που ένα μαλακτικό με άρωμα περγαμόντο βρίσκει την θέση του στο καλάθι μου. Είμαι έτοιμος να πάω στο ταμείο.
 
Χαζεύω για λίγο τα παγωτά και συγκινούμαι με τις γεύσεις που υπάρχουν. Από καϊμάκι, βανίλια Μαδαγασκάρης, φρούτα εξωτικά, μέχρι ροδάκινο και τσιχλόφουσκα. «Χμμμμμμ…. τσιχλόφουσκα», μουρμουρίζω και το χέρι μου κάνει να πάρει ένα. Τα μπολάκια με το παγωτό είναι υπέροχα, θα πάρω και ένα ακόμα γιατί ξέρω ότι η Μαρίτσα μου τα τρώει. Το γυναικάκι μου θα το δει και θα χαμογελάσει και θα λάμψει όλο το δωμάτιο από το χαμόγελο της. Θα της πάρω και με άλλη γεύση να χαρεί ακόμα περισσότερο. Να, εκείνο με την βανίλια Μαδαγασκάρης είναι ότι πρέπει. Το παίρνω και το κρατάω σφιχτά στο χέρι μου. «Πόσο θα χαρεί η Μαρίτσα μου», μουρμουρίζω ξανά και το πετάω μέσα στο καλάθι μαζί με το άλλο μπολ παγωτού.
 
Πλησιάζω στο ταμείο και κοντοστέκομαι στην ουρά. Η ταμίας με κοιτάει και χαμογελάει. «Καλά είσαστε κυρ-Στέλιο;» μου λέει και μου σκάει ένα χαμόγελο. Κοκκινίζω και της απαντώ ένα ξερό «καλά». Ντρέπομαι που είμαι τόση ώρα στο σούπερ μάρκετ και επεξεργάζομαι τα προϊόντα. Θα με περνάνε για κανέναν παλαβό. Αλλά μ΄ αρέσει αυτό που κάνω γιατί θέλω να διαλέγω τα καλύτερα προϊόντα για την Μαρίτσα μου. Θέλω να την έχω βασίλισσα. Έχει περάσει δύσκολα τα τελευταία τρία χρόνια. Αυτός ο καρκίνος μας άλλαξε όλη την ζωή. Και να οι χημειοθεραπείες, και να οι εμετοί, και να οι πόνοι στα κόκκαλα και να οι ακτινοθεραπείες. Όμως ευτυχώς τώρα είναι καλά και θα της πάω τα παγωτά να τα ευχαριστηθεί. Μόλις τα δει θα ανοίξει η καρδιά της και θα μου πει πάλι: «Τι μου ‘φερες ρε παλιόπαιδο. Με κακομαθαίνεις». Μετά θα πάρει το κουταλάκι του γλυκού και θα αρχίζει να το τρώει από το μπωλ και θα μου στέλνει φιλάκια.«Είσαι η ζωή μου», μουρμουρίζωκαι μου βγαίνει ένα βαθύς αναστεναγμός. Ακουμπάω το καλάθι στο ταμείο και σκουπίζω τα λίγα δάκρυα που έκαναν δειλά-δειλά την εμφάνιση τους.
 
.
Φτάνει η σειρά μου. Η ταμίας δίνει τα ρέστα στον προηγούμενο πελάτη και πιάνει τα δικά μου πράγματα. «Τι κάνετε;» με ρωτά ξανά και αρχίζω να της λέω ότι είμαι καλά και ότι πήρα αυτά τα καταπληκτικά παγωτά για την γυναίκα μου που τόσο πολύ την αγαπάω. Χαμογελάει και μου απαντά «Καλά κάνατε». Όμως το χαμόγελο της έχει κάτι περίεργο. Σαν να μην είναι ζεστό, σαν μην βγαίνει από την καρδιά της. Ή σαν να μην με πιστεύει. Ποιος ξέρει τι μπορεί να την απασχολεί. «Θα ‘χει και αυτή τα δικά της», σκέφτομαι και βάζω τα πράγματα σε δυο σακούλες. Πληρώνω, παίρνω τα ρέστα και τρέχω για το σπίτι. Ανυπομονώ για την στιγμή που θα το γυναικάκι μου θα απολαύσει τα παγωτά.
 
«Ήρθα Μαρίτσα μου», φωνάζω και ακουμπάω τα πράγματα στο τραπέζι. «Έλα να δεις τι σου έφερα». Καμία απάντηση. «Έλα να δεις τι νέες γεύσεις παγωτών έφερα να φας». Σιωπή. Μάλιστα. Πάλι τα ίδια. Πρέπει για άλλη μια φορά να τα κάνω όλα μόνος μου. Πηγαίνω στην κουζίνα και παίρνω ένα κουταλάκι του γλυκού. Μετά περνάω από τα δωμάτια να δω που είναι. Άφαντη. Ανοίγω την πόρτα του μπάνιου, σίγουρος ότι είναι εκεί μέσα. Ούτε εδώ είναι. Παίρνω ο κουταλάκι και πηγαίνω στο σαλόνι. Τακτοποιώ τα προιόντα στα ράφια και παίρνω τα παγωτά. Τα ακουμπάω στο τραπέζι, τα ανοίγω και βυθίζω μέσα τους το κουταλάκι. «Έλα να δεις τι ωραία παγωτά σου έφερα και με τι υπέροχες γεύσεις» φωνάζω και η φωνή μου ακούγεται σε όλο το σπίτι. Ο ήχος του ανεμιστήρα σπάει την νεκρική σιγή.«Έλα ρε κορίτσι μου μην με ταλαιπωρείς», φωνάζω ξανά αλλά και πάλι δεν παίρνω καμιά απάντηση. Η κουρτίνα πηγαίνει πέρα δώθε από τον αέρα του ανεμιστήρα. «Γαμώτο», μουρμουρίζω και αποφασίζω να κάνω για άλλη μια φορά το πρώτο βήμαγιατί εκείνη πάλι είναι ανένδοτη.
 
Παίρνω την φωτογραφία της που είναι πάνω στο τραπέζι και της βάζω λίγο παγωτό. Πρώτα την μία γεύση και μετά την άλλη. Περιμένω να δω αντίδραση. Στέκεται εκεί αμίλητη και χαμογελαστή. «Μαρίτσα μου κοίτα τι σου έφερα», της λέω και ξεσπάω σε κλάματα. «Είσαι ολόκληρη η ζωή μου. Θέλω να χαμογελάς», μονολογώ με δάκρυα στα μάτια. «Για σένα τα ‘φερα», της ξαναλέω και της δίνω και από την άλλη γεύση. Παραμένει χαμογελαστή και αμίλητη. Κλείνω το φως και πέφτω ξερός στον καναπέ. «Μου λείπεις», μουρμουρίζω στο σκοτάδι. Ο ανεμιστήρας συνεχίζει να παίζει με την κουρτίνα. Αύριο θα της φέρω άλλη γεύση. Της το υποσχέθηκα.
 
«Εδώ είμαι για σένα. Σου έφερα την αγαπημένη σου γεύση. Με κοιτάζει με λαχτάρα και τα μάτια της λάμπουν από χαρά. Ζητάω ένα κουταλάκι από τον Άγιο Πέτρο. «Ευχαρίστως», μου λέει και μου δίνει δύο. Τα βυθίζω μέσα στο παγωτό και της προσφέρω το ένα. «Για σένα αγάπη μου», της λέω και της χαμογελάω.«Θα χωρίσουμε ξανά;», με ρωτάει και βάζει στο στόμα της το κουταλάκι. Της απαντάω ένα μεγάλο και ηρωϊκό ΟΧΙ. Ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου είναι το δικό μας ΟΧΙ. Ένα ΟΧΙ που αντηχεί σε όλο τον ουρανό.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Life stories. Ιστορίες ανθρώπων που ζουν ανάμεσα μας, κινούνται δίπλα μας, τους συναντάμε παντού, άνθρωποι της διπλανής πόρτας και αφανείς ήρωες. Γίνονται πραγματικοί ήρωες κάθε 17 μηνός στην Κουλτουρόσουπα και την στήλη Life stories. Γεννημένος στις 22 Μαϊου 1979 στην Καρδίτσα με καταγωγή από την πανέμορφη Καππαδοκία, κλασσικός Δίδυμος με ωροσκόπο Ταύρο, ύψος 1.80 και βάρος 84 κιλά (όταν η ζυγαριά δεν είναι χαλασμένη),αρθρογραφώ στην Κουλτουρόσουπα τα τελευταία τέσσερα χρόνια και φέτος οδεύω προς τον πέμπτο χρόνο. Χόμπι= γράψιμο, πολεμικές τέχνες, βιβλία ψυχολογίας, παραδοσιακοί χοροί, μάζωξη με φίλους και όταν βαριέμαι ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, κλαρίνα και γήπεδο. Αγαπημένος τραγουδιστής Brush Springsteen, αγαπημένη ταινία Η Σιωπή των Αμνών και αγαπημένη ομάδα ΑΕΚ 21. Για επικοινωνία, προτάσεις, ενστάσεις και ότι θέλετε να πείτε η να προβάλετε μέσα από την στήλη «Εξοδούχος στην Αθήνα»,το μέιλ ( )είναι στην διάθεση σας.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

1 Comments

  1. <strong>Frosso Nourtsi </strong>
    Frosso Nourtsi
    Νομίζω ότι αν μια γυναίκα απολάμβανε τόση αγάπη από τον σύντροφό της δε θα είχε πεθάνει από καρκίνο, μια αρρώστια που πυροδοτειται από μακρόχρονη στενοχώρια... Αυτό είναι δικό μου πιστεύω και βασίζεται στην προσωπική μου εμπειρία και μόνο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή