Το αποκριάτικο πάρτυ. Monday Stories από τον Βασίλη Καρατζόγλου.

4946 Views
Το αποκριάτικο πάρτυ. Monday Stories από τον Βασίλη Καρατζόγλου. Το αποκριάτικο πάρτυ. Monday Stories από τον Βασίλη Καρατζόγλου.

 

 
Το αποκριάτικο πάρτυ. Monday Stories από τον Βασίλη Καρατζόγλου.
 
 
 
21-2-1989. «To δημοτικό σχολείο του χωριού μου, είναι ένα όμορφο κτίριο με τέσσερις αίθουσες. Στην αυλή του έχει κούνιες, τραμπάλα, γύρω-γύρω όλοι, μονόζυγο και γήπεδο του μπάσκετ.Έχει και δύο μεγάλα δέντρα. Μια μουριά και ένα κυπαρίσσι. Έχει και τουαλέτες και παρτέρι με λουλούδια.
 
3-5-1990Δύο πράγματα με κάνουν να ξεχωρίζω από τα άλλα παιδιά της τάξης: Τα μάγουλα μου και οι εκθέσεις μου. Και στα δύο παίρνω άριστα. Έχωόμως ένα πρόβλημα. Δεν αποφασίζω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Την μία λέω δάσκαλος, μετά κτηνίατρος, την άλλη ηθοποιός και άλλες φορές καθηγητής. Μάλλον θα γίνω ποδοσφαιριστής αλλά πρέπει να αδυνατίσω για αυτό θα σταματήσω να τρώω σοκολάτες και γαριδάκια.
 
10-10-1991. Έκτη δημοτικού καιο έρωτας μου χτύπησε την πόρτα και η ζωή μου έδειξε το σκληρό της πρόσωπο. Έχω ερωτευθεί την συμμαθήτρια μου, την Στέλλα, και  σαν ντροπαλό παιδάκι που είμαι δεν τολμάω να κάνω το πρώτο βήμα. Όμως μια μέρα είπα να το τολμήσω και ας φάω την χυλόπιτα. Είχα αποφασίσει να λήξω αυτή την ιστορία και ζήτησα την βοήθεια από την συμμαθήτρια μου την Μαρία. Ήθελα να της μιλήσει αυτή γιατί εγώ ντρεπόμουν. Η Μαρία όμως μου έκοψε τα φτερά. «Νώντα μην κάνεις καν τον κόπο. Η Στέλλα θέλει τον Γιώργο, ένα παιδί από την Δευτέρα γυμνασίου και είναι τρελά ερωτευμένη μαζί του». Τώρα κατάλαβα πολλά από τις γυναίκες. Νιώθω τόσο σκατά που δεν θέλω να βγω να παίξω με τους φίλους μου. Θέλω να τρώω δρακουλίνια και να βλέπω Γίγαντες του Κατς.
 
21-11-1991.Ο Γιώργος έχει μηχανάκι, ντύνεται αλήτικα, βάζει τζελ στο μαλλί και γυμνάζεται. Εγώ είμαι χοντρούλης, ντροπαλός, χωρίς τζελ στο μαλλί και οδηγάω ένα παλιό ποδηλατάκι BMX. «Που πας ρε καραμήτρο», είπα στο εαυτό μου καιγύρισα στο σπίτι απογοητευμένος μετά από την τελευταία μου προσπάθεια να πλησιάσω την Στέλλα. Από τότε άρχισα να βάζω τζελ στο μαλλί και κατάλαβα ότι τα καλά παιδιά δεν πάνε μόνο στον Παράδεισο αλλά μένουν και μόνοι τους χωρίς αυτήν που αγαπάνε. Δεν θα το βάλω όμως κάτω.
 
23-2-1992. Οι Απόκριες πλησιάζουν και η τάξη μου θα κάνει ένα αποκριάτικο πάρτι και εγώ αποφάσισα να κάνω το μεγάλο βήμα. Μάζεψα λεφτά (από τα χρήματα που μου έδινε η μάνα μου για το κουλούρι κάθε πρωί), και αγόρασα αποκριάτικη στολή. Είναι μια στολή καράτε που στοιχίζει 5.000 δραχμές. Την ημέρα του πάρτι θα την φορέσω με καμάρι και θα πάω στο σχολείο να κάνω αυτό που έχω βάλει στο μυαλό μου. Μόλις αρχίσει να παίζει το Labamba θα σηκωθώ και θα ζητήσω σε χορό την Στέλλα….».
 .
.
Έκλεισα το ημερολόγιο και το έβαλα στο συρτάρι, εκεί  που το έχω όλα αυτά τα χρόνια. Το μυαλό μου ήταν κολλημένο στην τελευταία σελίδα με το αποκριάτικο πάρτι του σχολείου. Ξαναφέρνω την σκηνή στο μυαλό μου καθώς ψάχνω την ντουλάπα να βρω την αποκριάτικη στολή. Είμαι στο δρόμο για το σχολείο και καθώς πλησιάζω η καρδιά μου χτυπάει σαν τρελή. Θυμάμαι ότι δεν είχα κοιμηθεί όλο το βράδυ από την αγωνία μου και το πρωί  δεν ήπια το Χέμο με δημητριακά για να μην με πιάσει η κοιλιά μου. Όλο το βράδυ πρόβαρα την στολή στον καθρέφτη και έκανα κινήσεις για το πώς θα την ζητήσω σε χορό. Τελικά με πήρε ο ύπνος με την στολή και ξύπνησα με τις φωνές της μάνας μου που φώναζε ότι θα αργήσω στην γιορτή. Σηκώθηκα άρον-άρον, πήγα στο μπάνιο, έριξα νερό στο πρόσωπο μου, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και μουρμούρισα: «Μπορείς Νώντα…Μπορείς». Χτένισα τα μαλλιά μου, έβαλα τζελ, φίλησα την μάνα μου και έφυγα για την γιορτή.
 
Επιτέλους την βρήκα. Ήταν ανάμεσα σε κάτι κουβέρτες, φλοκάτες και ξεχασμένα κοστούμια του πατέρα μου πάνω στο πατάρι. Θα έσκαγα αν δεν την έβρισκα. Την επεξεργάζομαι και τα μάτια μου βουρκώνουν. Βγάζω την άλλη στολή από την ντουλάπα και την ρίχνω στο κρεβάτι. Είναι ακριβώς ίδιες μόνο που περάσανε τα χρόνια και αυτό φαίνεται πάνω τους. Η μία για παιδιά του δημοτικού και οι άλλη για ενήλικες. Υποσχέθηκα στον μικρό μου γιο ότι θα του την χαρίσω με την προϋπόθεση να την προσέχει σαν τα μάτια του. Έχει ιστορική αξία για μένα και λυπάμαι που δεν μπορώ να την φορέσω στο αποκριάτικο πάρτι απόψε. Αλλά δεν πειράζει έχω βρει την άλλη.
 
Φτάνω έξω από το μαγαζί που γίνεται το αποκριάτικο πάρτι. Είναι ένας ωραίος χώρος κοντά στην πλατεία του χωριού. Έχω την ίδια αγωνία όπως τότε στο αποκριάτικο πάρτυ της έκτης δημοτικού. Θα την ξαναδώ μετά από πολλά χρόνια και η χαρά μου δεν περιγράφεται. Έμαθα ότι χώρισε και έχει ένα αγόρι και ένα κορίτσι που πηγαίνουν στο λύκειο. Ίδια περίπτωση με μένα. Χωρισμένος με ένα αγόρι στο δημοτικό και ένα κορίτσι στην εφηβεία. Ανυπομονώ να ξαναζήσω την στιγμή που την ζήτησα σε χορό και μετά γέμισα το ημερολόγιο με καρδιές και αι λοβ. «Νώντας+Στέλλα=Love». Μόλις είχα ξεκινήσει να μαθαίνω αγγλικά!
 
Μπαίνω στο μαγαζί και επεξεργάζομαι τον χώρο ενώ το μυαλό μου είναι σε εκείνη. Δεν την βλέπω πουθενά. Χαιρετάω παλιούς μου συμμαθητές που μου προτείνουν να καθίσω μαζί τους. Δέχομαι την πρόσκληση τους και κάθομαι ανάμεσα στον Τάκη και τον Τάσο. Παραγγέλνω μια βότκα με λεμόνι και αρχίζουμε τα πειράγματα μεταξύ μας. Θυμόμαστε σκανδαλιές που κάναμε όταν ήμασταν παιδιά και έφηβοι και λυνόμαστε στα γέλια. Τσουγκρίζουμε πολλές φορές τα ποτήρια και το κέφι παίρνει φωτιά. Η πίστα γεμίζει από συγχωριανούς στο τσακίρ κέφι και τα ποτά πηγαίνουν και έρχονται.
 
Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και μπαίνει μέσα εκείνη με την αδερφή της και τρία ξαδέρφια της. Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Είναι ντυμένη χανούμισσα όπως τότε αλλά με άλλο χρώμα στολής. Χαμογελάει και χαιρετάει αυτούς που έρχονται στο τραπέζι να της μιλήσουν. Δεν με έχει δει και περιμένω την στιγμή που θα με πάρει πρέφα. Τα παιδιά δίπλα μου λένε αστεία από το Γυμνάσιο, γελάω μ’ αυτά που λένε αλλά το μυαλό μου είναι αλλού. Κατεβάζω το τρίτο ποτήρι βότκα και θυμάμαι την σκηνή που την ζήτησα σε χορό.
 
Επιτέλους παίζει το κομμάτι “Labamba” και ο κόσμος ξεσπάει σε ουρλιαχτά. Σηκώνομαι και πλησιάζω προς το μέρος της. Εκείνη μιλάει με μια συμμαθήτρια μας από το δημοτικό. «Τι κάνετε κορίτσια;», τις ρωτάω και ξαφνιασμένες μου απαντάνε «καλά». «Χορεύεις Στέλλα;» της λέω και της πιάνω το χέρι. Νιώθω το ίδιο ρίγος και την αγωνία όπως τότε. «Ναι», μου απαντάει και μου δίνει το χέρι της. «Το θυμάσαι αυτό το τραγούδι;» την ρωτάω καθώς χορεύουμε το «Labamda». «Το θυμάμαι Νώντα», μου απαντά και τα μάτια της βουρκώνουν. «Σου χρωστούσα αυτό τον χορό γιατί τότε σου τον αρνήθηκα για χάρη του Γιώργου», μου λέει και μου κλείνει το μάτι. «Αν σου είχα πει το ναι τότε, ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά», συνεχίζει καθώς με πιάνει από την μέση. «Ναι, ίσως να ήταν όλα διαφορετικά», ψελλίζω και την πιάνω και εγώ από την μέση. «Δεν πειράζει Στέλλα. Σημασία έχει που είμαστε εδώ σήμερα, γεμάτοι ενέργεια, έτοιμοι να ξαναζήσουμε την ζωή μας», της απαντώ και σκάμε σε γέλια.
 

3-3-2019. «Αγαπημένο ημερολόγιο, θέλω να σου πω ότι βρέθηκα τελικά με την Στέλλα και το όνειρο μου έγινε πραγματικότητα. Μπορεί όταν ήμουν μικρός να μην έγιναν τα πράγματα όπως τα περίμενα αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και έχει πλάκα με ή χωρίς τζελ στα μαλλιά. Α, τελικά δεν έγινα ποδοσφαιριστής γιατί δεν έκοψα τα δρακουλίνια αλλά ξαναβρήκα την παλιά μου αγάπη. Νώντας+Στέλλα = Love again…».

Monday Stories
Κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα στις σελίδες του Kulturosupa.gr

. 
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Life stories. Ιστορίες ανθρώπων που ζουν ανάμεσα μας, κινούνται δίπλα μας, τους συναντάμε παντού, άνθρωποι της διπλανής πόρτας και αφανείς ήρωες. Γίνονται πραγματικοί ήρωες κάθε 17 μηνός στην Κουλτουρόσουπα και την στήλη Life stories. Γεννημένος στις 22 Μαϊου 1979 στην Καρδίτσα με καταγωγή από την πανέμορφη Καππαδοκία, κλασσικός Δίδυμος με ωροσκόπο Ταύρο, ύψος 1.80 και βάρος 84 κιλά (όταν η ζυγαριά δεν είναι χαλασμένη),αρθρογραφώ στην Κουλτουρόσουπα τα τελευταία τέσσερα χρόνια και φέτος οδεύω προς τον πέμπτο χρόνο. Χόμπι= γράψιμο, πολεμικές τέχνες, βιβλία ψυχολογίας, παραδοσιακοί χοροί, μάζωξη με φίλους και όταν βαριέμαι ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, κλαρίνα και γήπεδο. Αγαπημένος τραγουδιστής Brush Springsteen, αγαπημένη ταινία Η Σιωπή των Αμνών και αγαπημένη ομάδα ΑΕΚ 21. Για επικοινωνία, προτάσεις, ενστάσεις και ότι θέλετε να πείτε η να προβάλετε μέσα από την στήλη «Εξοδούχος στην Αθήνα»,το μέιλ ( )είναι στην διάθεση σας.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή