Σχολές και γενιές γονέων! Συγκρατήσου Έλενα και έχε υπομονή...

4528 Views
Σχολές και γενιές γονέων! Συγκρατήσου Έλενα και έχε υπομονή... Σχολές και γενιές γονέων! Συγκρατήσου Έλενα και έχε υπομονή...

 


 
 
Το πρώτο άρθρο της χρονιάς συνηθίζεται να έχει τη μορφή μετάδοσης αισιοδοξίας, ευχάριστων μηνυμάτων και αφήγηση σκανταλιών των μικρών καλικάντζαρων του σπιτιού.
 
Η φάση όμως που με πετυχαίνετε είναι με νεύρα τσιτωμένα, σε μερική απόγνωση και φουλ προβληματισμένη για τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις μου απέναντι στη μικρή μου και δε ξέρω πως να το διαχειριστώ.
 
Από μικρή πάντα ήθελα να κάνω 4 παιδιά και μάλιστα το πολύ μέχρι τα 30 μου. Θα προτιμούσα να είμαι και άνετη οικονομικά για να είμαι σπίτι ώστε να τα μεγαλώσω και να αφοσιωθώ. Θυμάμαι επίσης, στην εφηβεία μου, όταν μου έκανε κήρυγμα η μαμά μου για το οτιδήποτε κι εγώ τσατιζόμουν, έλεγα μέσα μου, συγκρατήσου Έλενα και έχε υπομονή, για να έχεις το περιθώριο να μη σπάνε τα νεύρα σου με τα δικά σου παιδιά, όταν έρθει η ώρα. Όπως όμως λέει μια λαϊκή θυμοσοφία που μου αρέσει πολύ, «μην κάνεις όνειρα γιατί, ο Θεός γελάει..».
 
Τελικά, η ζωή τα έφερε κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Δούλεψα πάρα πολύ στη ζωή μου, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να είμαι άνετη οικονομικά. Βρήκα σχετικά νωρίς ηλικιακά τον άνθρωπό μου, αλλά ο Θεός, μας έστειλε το Δώρο του στα 41 μου. Τον Δοξάζω καθημερινά βέβαια για αυτό το ένα και μοναδικό τελικά, αλλά γερό κι ευλογημένο παιδί που μου έστειλε και αισθάνομαι όντως ότι αυτό ήθελα από πάντα, χωρίς να το μετανιώνω ούτε για μια στιγμή. ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΑΜΑ!
 
 
Επίσης, συχνά μου έρχονται φράσεις και ανησυχίες της μητέρας μου, από τότε που ήμουν μικρή, και θυμάμαι πάντα να λέω:
-εγώ δε θα γίνω όπως η μαμά μου,
-δε θα μιλάω έτσι,
-δε θα εκφράζομαι όπως εκείνη,
-θα συμπεριφέρομαι αλλιώτικα στο παιδί μου, πιο ελεύθερα, πιο δημοκρατικά,
-δε θα τη ντύνω σαν κρεμμύδι,
-δε θα είμαι τόσο υπερπροστατευτική, και άλλα παρόμοια…
 
Κι όμως, η κόρη μου δεν είναι ακόμη ούτε 2,5 χρονών και ήδη ακούω στη φωνή μου τη μαμά μου, τη βλέπω μπροστά μου στις ίδιες ανησυχίες μου, γενικά αποκτώ τα ίδια χούγια της κι αυτό με ανησυχεί πολύ.
 
 
Αρκεί βέβαια να σας πω, ότι η μητέρα μου δεν χειροδίκησε ποτέ, δε μίλησε με βρισιές ποτέ, δε με έβαλε τιμωρία ποτέ. Το διευκρινίζω για να μη πάει το μυαλό σας εκεί. Ήταν όμως υπερπροστατευτική, ήταν ο εμπνευστής του «βάλε ζακέτα» και του ντυσίματος στιλ κρεμμύδι με φανελάκι πάντα, ήταν πάντα επικριτική με όλες τις επιλογές μου και τρομερά αναλυτική και λεπτομερειακή στα πολύωρα κηρύγματά της και τέλος δεν την αισθάνθηκα ποτέ φίλη ή σύμμαχό μου. Γενικά, η σχέση μαμάς κόρης, δοκιμαζόταν καθημερινά με πολλές εντάσεις και διαφωνίες με το παραμικρό και για το καθετί, όπως και σήμερα άλλωστε, παρόλο που φυσικά είχαμε και τα καλά μας. Σημείωση: τους γονείς τους λατρεύω! Με τίποτα όμως δεν ήθελα να επαναληφθεί αυτό το μοτίβο με εμένα και την κόρη μου.
 
 
Και ερχόμαστε σιγά σιγά, στην εποχή μας και στη σειρά μου να μπω στη θέση της και να έχω πια εγώ το ρόλο της μαμάς με την κόρη μου απέναντι και δίπλα μου. Βασικά, να προσπαθώ να την έχω δίπλα μου και να καταλήγουμε καθημερινά να την έχω απέναντί μου δυστυχώς. Απέκτησα λοιπόν μετά από τεράστιες δυσκολίες και κακουχίες αυτό το Δώρο Θεού και ευχαριστώ καθημερινά την Παναγία για αυτό. Ίσως να άργησε λίγο να έρθει και στην πορεία γενικά η υπομονή μου περιορίστηκε μέσα από άλλες καταστάσεις της ζωής που βίωσα ως τώρα. Ευτυχώς, αν και πολύ δύσκολα, κατάφερα προς το παρόν να της αφοσιωθώ και να μην εργάζομαι, με όποιες συνέπειες έχει αυτό. Άλλωστε στο ελεύθερο επάγγελμα που ήμουν πριν την αποκτήσω, οι ώρες εργασίας και οι συνθήκες ήταν εξαντλητικές και ως προτεραιότητα στη ζωή μου, ήθελα να είμαι διαθέσιμη για εκείνη και να ζήσω όσο γίνεται περισσότερο το μεγάλωμά της.
 
Έτυχε να γεννηθεί νευρική η κοράκλα μου η όμορφη και μέσα στη μέρα εξαντλείται σχετικά σύντομα η υπομονή μου κάθε φορά που βρισκόμαστε σε διαφωνία. Δε θα αρνηθώ ότι η κλεισούρα, δε με βοηθάει ιδιαίτερα. Ειδικά τώρα που νυχτώνει νωρίς καθώς μένουμε πολλές ώρες οι δυο μας ομολογώ πως είναι δύσκολο. Ωστόσο προσπαθώ να είμαι δημιουργική μαζί της επιδιώκοντας πρωταρχικά τα παιχνίδια μας να είναι εκπαιδευτικά ακόμη και να κυλιέμαι στα πατώματα γεγονός που μου αρέσει να γίνομαι παιδί μαζί της. Γνωρίζοντας πως όλα αυτά δεν θα το ξαναζήσω ποτέ επιθυμώ να απολαμβάνω την κάθε μέρα και τη κάθε στιγμή που περνάει καθώς αισθάνομαι πως μεγαλώνει τόσο γρήγορα….
 
Παρόλα αυτά διατηρώ τον ρόλο του αυστηρού μέσα στο σπίτι, όσο και να μη μου αρέσει. Δυστυχώς αισθάνομαι ότι πρέπει να το κάνω, μια και ο μπαμπάς μας, από τη λαχτάρα και τη χαρά του – λόγω δουλειάς λείπει και πολλές ώρες– γίνεται πιο παιδί από τη μικρή και με τη διαπαιδαγώγηση δε τα πολυκαταφέρνει και τόσο, χωρίς καθοδήγηση. Υποτίθεται λοιπόν, ότι προσπαθούμε και οι δυο μας όσο περισσότερο μπορούμε, ειλικρινά.
 
Παράλληλα, από τότε που γεννήθηκε, μπήκα στη διαδικασία να διαβάζω ότι σχετιζόταν με τη σωστή ανατροφή και τους τρόπους χειρισμού σε κάθε στάδιο ανάπτυξής της. Αυτό είχε και έχει ως αποτέλεσμα να προσπαθώ να μην είμαι σα τη μαμά μου, αλλά πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο… Στο πλαίσιο αυτό μελετώ τη μοντεσσοριανή σχολή και τις νέες χωρίς τιμωρίες μεθόδους όπως για παράδειγμα να «κατεβαίνεις» στο ύψος της, να εξηγείς σα να είναι μεγάλος άνθρωπος, να επιβραβεύεις και να στηρίζεις τις ελευθερίες της, να επιτρέπεις να λερωθεί και να το ευχαριστιέται δίχως καθωσπρεπισμούς, να δημιουργείς ξεχωριστές κατασκευές, μέχρι να επιδιώκεις συζητήσεις με άλλες μαμάδες.
 
Και τελικά, να καταλήγεις με φωνές, με απειλές, με εκβιασμούς, με τιμωρίες, που και που με λίγο τράβηγμα αυτιού ή μαλλιού, να την καταφέρεις να φάει ή να κοιμηθεί ή να γίνει τελικά αυτό που πρέπει να γίνει. Και φυσικά, να μετανιώνεις το επόμενο δευτερόλεπτο για αυτή σου τη συμπεριφορά, που τελικά πάλι δεν κατάφερες να αυτοσυγκρατηθείς όσο θα έπρεπε, που πάλι ίσως να δημιούργησες ακόμα ένα ψυχολογικό τραύμα στο παιδί σου και που τζάμπα διάβαζες και προσπαθούσες να εφαρμόσεις τις νέες σύγχρονες μεθόδους ανατροφής, μια και έφτασες να είσαι χειρότερη κι από τη μαμά σου…
 
 
Η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι που μας πέρασε, ήμουν για λίγο σε μια παρόμοια φάση έντονου εκνευρισμού απέναντί της, ειδικά από τη στιγμή που μου είπε ο παιδίατρος ότι μάλλον την έχουμε αρκετά κακομαθημένη, ότι έχει φτάσει σε σημείο να μας κάνει ότι θέλει εκείνη και ότι θα βοηθηθεί πολύ όταν πάει στο σχολείο για να ανεξαρτητοποιηθεί κιόλας. Το Σεπτέμβριο που ξεκινήσαμε βρεφονηπιακό, μετά την προσαρμογή φυσικά, είχαμε όλοι κάπως ηρεμήσει. Ίσως επειδή είχα και λίγο χρόνο τα πρωινά για να ανασυγκροτηθώ και να αντιμετωπίσω αλλιώς την κατάσταση την υπόλοιπη μέρα. Με τον εγκλεισμό του κορονοϊού, τώρα στη δεύτερη φορά, νομίζω ότι επανήλθαμε ευκολότερα στις λανθασμένες συμπεριφορές.
 
Και σε όλα αυτά δε ξέρω τι είναι το καλύτερο; Να την ξαναπάω  στο σταθμό εκθέτοντας την όμως στον κορονοϊό ή κρατώντας την σπίτι, κινδυνεύοντας να θυμόμαστε και οι δυο μας τα καλύτερά της χρόνια με δυσάρεστες στιγμές;
 .
.
Ειλικρινά, ο ερχομός της στη ζωή μας, είναι ότι καλύτερο μου έχει ποτέ συμβεί καθώς την λατρεύω όσο τίποτε στον κόσμο και σχεδόν ούτε θυμάμαι πως ήταν η ζωή μας χωρίς αυτήν!

Εύχομαι να μας έχει για πολλά χρόνια ο Θεός καλά και να βρω τον τρόπο να είμαι καλύτερη μαμά για εκείνη και για μένα.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ελένη Μαυρόβα
Ελένη Μαυρόβα
Και με κορονοϊό και χωρίς, εδώ θα είμαστε εμείς. Η ΝΕΑ ΜΩΡΟΜΑΝΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ, εμπειρίες και προβληματισμούς θα μοιράσει. Σχολίασε την εμπειρία σου και μοιράσου την ευτυχία σου! Μαζί,… θα μας είναι όλα …φαντεζί! Στις 4 του κάθε μήνα, θα διαβάζεις για τη … τσιπουρίνα (του σπιτιού μας) .

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή