Βαθύ κόκκινο μέχρι…. τα κόκκινα αυγά;

3539 Views
Βαθύ κόκκινο μέχρι…. τα κόκκινα αυγά; Βαθύ κόκκινο μέχρι…. τα κόκκινα αυγά;

 

 

Τη Δευτέρα που μας πέρασε, στο βρεφονηπιακό σταθμό της μικρής μου, μας ανακοίνωσαν ότι τη Τσικνοπέμπτη θα κάνανε μια γιορτούλα λόγω της ημέρας. Θα πήγαιναν όλα τα παιδιά, ντυμένα καρναβαλάκια και με κάτι φαγώσιμο για το μικρό μπουφέ που θα στήνανε.
 
Ευτυχώς, στη μικρή δεν είπα τίποτα ξεκάθαρο μέχρι και την παραμονή το βράδυ, γιατί η απογοήτευση θα ήταν τεράστια και η γκρίνια ασταμάτητη. Όχι τόσο για το κλειστό σχολείο, όσο για τη γιορτή που χάθηκε. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
 
Το προηγούμενο Σάββατο, συνάντησα έξω τυχαία μια μαμά από παιδάκι της τάξης μας και μου είπε πως ετοιμάζουν οι δασκάλες στο σχολείο μια αποκριάτικη γιορτή στην τάξη για τη Τσικνοπέμπτη. Η χαρά μου ήταν μεγάλη…θα ετοίμαζα στολή νεράιδας για τη νεράιδα μου, θα έβαζα κι εγώ κάποιο αξεσουάρ εκείνο το πρωί πηγαίνοντας στο σχολείο, θα έφτιαχνα κάποιο σνακ σπιτικό (όλος παραδόξως, επιτρεπόταν και πέρα του συσκευασμένου, άααααλλο μεγάλο θέμα των ημερών!) ως συμμετοχή μου στο μπουφέ...
 
Όντως τη Δευτέρα το πρωί, μου ανακοινώνεται και επισήμως η εν λόγο δράση. Ξεκινώ λοιπόν, με κλικ αγουέι, να βρω υλικά να φτιάξω τα νεραϊδένια φτερά, να αγοράσω στέμμα και ραβδάκι, να ξεσηκώσω την καλλιτέχνη μαμά μου να βοηθήσει με τα φτερά, να κατεβάσω συνταγή για παιδικά υγιεινά εύκολα σνακ και λοιπά και λοιπά…
 

Την Τρίτη, με ενημερώνουν στο σχολείο, ότι λόγω αλλεργιών, κορονοϊού και προτιμήσεων, καλύτερα κάτι συσκευασμένο να είναι το φαγώσιμο και αναλαμβάνω εγώ, τους χυμούς τελικά. Τρίτη βράδυ, αφού έχω συγκεντρώσει όλα τα απαραίτητα υλικά για τα φτερά και έχει ολοκληρωθεί κι ο καλλιτεχνικός σχεδιασμός, ξενυχτάω μέχρι τις δύο και μισή το βράδυ, και τα τελειώνω, πολύ περήφανη πλέον για το δημιούργημά μου.
 
Την Τετάρτη το πρωί, πηγαίνω στο σχολείο τα χυμουδάκια για να τα έχουν την επόμενη μέρα και μου λένε, μπορεί να μη χρειαστούν! Αμέσως αισθάνθηκα σα μικρό παιδί που του έταξαν κάτι και δε το πραγματοποίησαν… το απόγευμα επιβεβαιώθηκε κιόλας! Ευτυχώς, που δε ξεσήκωσα τη μικρή και δε χρειάστηκε πρόβα η στολή. Άντε μετά να εξηγήσεις. Είναι ακριβώς η ίδια δυσκολία όταν πάμε βόλτα σε κάποιο άλσος να μαζέψουμε κουκουνάρια με τη μικρή μου ή να παίξουμε στη φύση και βλέπουμε τις κλειδωμένες κατά τα άλλα παιδικές χαρές, γεμάτες από κόσμο με παιδιά και γονείς, που πηδάνε τα κάγκελα για να μπουν. Άντε μετά να εξηγήσω εγώ τη δυόμιση χρονών κόρη μου, ότι όσο υπάρχει η αλυσίδα στην πόρτα, δεν πρέπει να μπούμε και δε θα μπούμε στις κούνιες (επίσης άαααααλλο μεγάλο θέμα για ανάλυση).
 
Μου αρέσει που φέτος αποφασίσαμε να τη στείλουμε σχολείο… αυτό κι αν δεν είναι ανέκδοτο. Δε ξέρω τελικά, αν είναι πιο πολλές οι μέρες που πήγαμε ως τώρα στο σχολείο ή που μείναμε σπίτι λόγω κορονοϊού και λίγο του καιρού.
 
Αμ το άλλο, δε σας το είπα!
 
Πριν λίγες μέρες, αγοράζοντας τις κορόνες και τα ραβδάκια για τη μικρή μου νεράιδα, είπαμε να προμηθευτούμε και χαρταετό από τώρα, μαζί με καλούμπα, ουρά και όλα τα συναφή. Αφού όμως, με το βαθύ κόκκινο στάδιο που είμαστε στον covid, θα πρέπει να μείνουμε σπίτι μας μέχρι και εκείνη τη μέρα, μας βλέπω να τον πετάμε κατά του Αγίου Πνεύματος, αν μας επιτρέψουν, μια και για Πάσχα και Πρωτομαγιά, σίγουρα μας βλέπω να έχουμε τους ίδιους περιορισμούς, αν όχι και χειρότερους.
 
Πως λοιπόν, να μην τα βάλεις με αυτούς που ξεθαρρεύουν κάπως λίγο παραπάνω και στο τέλος την πληρώνουμε όλοι μας!; Η παραλία κι ο Λευκός Πύργος στην πόλη μου τη Θεσσαλονίκη, κάθε μέρα και ειδικά τα Σαββατοκύριακα, πλημμυρίζει από κόσμο. Οι παιδικές χαρές είναι κλειδωμένες αλλά γεμάτες από κόσμο (το έλα να δεις και να φρίξεις, γίνεται για παράδειγμα στην παιδική χαρά στο άλσος της Νέας Ελβετίας). Ο χαμός της μάσκας είναι πλέον γεγονός, όταν αντικαθιστά τη γενειάδα στο πιγούνι σε μόνιμη βάση και θεωρείται πλέον νέα μόδα της εποχής. Και το χειρότερο, πίνοντας καφεδάκια στο όρθια μαμάδες με τα παιδιά τους, να κανονίζουν σε ποιας το σπίτι θα μαζευτούν σήμερα για καφέ και να παίξουν τα παιδιά, αφού δε θα έχουν σχολείο.
 
/
Τελευταία, θα αναφερθώ σε ένα γεγονός που αν δεν έβλεπα την ανάρτηση με τα μάτια μου, δε θα το πίστευα όποιος και να μου το έλεγε. Σε μια ομάδα του ΦΜ, μια μαμά, ρώτησε δημοσίως: «επειδή ετοιμαζόμαστε να κάνουμε πάρτι στο σπίτι μας για τα γενέθλια του παιδιού μας, μήπως ξέρετε πόσα άτομα μπορώ να καλέσω;» και οι απαντήσεις στα σχόλια ήταν ακόμα χειρότερες, του τύπου:
-Όσους καλούσες και κάθε χρόνο ως τώρα….
-Όσους χωράει στο σπίτι σου….
-Όσους θέλεις αρκεί να μη σε πάρει χαμπάρι η αστυνομία….
-Όσους θέλεις, αν έχεις καλούς γείτονες και δε σε καρφώσουν!
 
Αυτοί είμαστε λοιπόν. Τα συμπεράσματα δικά σας!!
 
Και που να σου πω ότι είμαι υπερ του δικαιώματος του καθένα να έχει την άποψή του για το αν υπάρχει ο ιός ή όχι, για το αν θα κάνει το εμβόλιο ή όχι, για το αν θα βάλει τη μάσκα του ή όχι. Μπορεί να κάνει ο καθένας ότι νομίζει και πιστεύει καλύτερο για τον εαυτό του και τους δικούς του. Αλλά όταν αυτό που κάνει, επηρεάζει τόσο αλληλένδετα τη ζωή και τη καθημερινότητα των άλλων, μάλλον αρχίζει με ενοχλεί έντονα. Όταν φτάνουμε σε σημείο να χρειαζόμαστε πρόστιμα και επιτήρηση για να προστατευτούμε, ε τότε ας τα εφαρμόσουμε σωστά, μπας και ξεφύγουμε τον κίνδυνο μια ώρα νωρίτερα. Άλλωστε, ένα ρητό λέει, «Η ελευθερία του ανθρώπου, σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία ενός άλλου».
 
Είμαι σίγουρη πως όλους μας κούρασε αυτή η κατάσταση που έκλεισε ένα χρόνο πια. Όμως, ίσως αν εφαρμόσουμε όλοι μας λίγο πιο ευλαβικά όλα αυτά τα μέτρα, να τελειώσει πιο σύντομα όλη αυτή η πανδημία, όπως τελείωσαν και όλες οι προηγούμενες, σύμφωνα με την ιστορία. Όσο ψάχνουμε τρόπους να λουφάρουμε και να περάσουμε καλά σήμερα, τόσο επιβαρύνουμε την όλη κατάσταση και παρατείνεται αυτή η ταλαιπωρία όλων μας.
 
Είναι κρίμα αυτή η κατάντια, για αυτούς που προσέχουν, … είναι κρίμα για τις ευάλωτες ομάδες, … είναι κρίμα για αυτούς που νόσησαν και ξέρουν τι πέρασαν και πόσο κινδύνεψαν,… είναι κρίμα να ζοριζόμαστε ακόμα περισσότερο όλοι μας, επειδή ορισμένοι – προφανώς αρκετοί – δεν προσέχουν καθόλου
.
Καλή Τσικνοπέμπτη – Καλή Καθαρά Δευτέρα – Καλή 25η Μαρτίου

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ελένη Μαυρόβα
Ελένη Μαυρόβα
Και με κορονοϊό και χωρίς, εδώ θα είμαστε εμείς. Η ΝΕΑ ΜΩΡΟΜΑΝΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ, εμπειρίες και προβληματισμούς θα μοιράσει. Σχολίασε την εμπειρία σου και μοιράσου την ευτυχία σου! Μαζί,… θα μας είναι όλα …φαντεζί! Στις 4 του κάθε μήνα, θα διαβάζεις για τη … τσιπουρίνα (του σπιτιού μας) .

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή