Όταν το λάιφ στάιλ συναντά (και) το σχολείο! Σιγά μη γλίτωνε…

2049 Views
Όταν το λάιφ στάιλ συναντά (και) το σχολείο! Σιγά μη γλίτωνε… Όταν το λάιφ στάιλ συναντά (και) το σχολείο! Σιγά μη γλίτωνε…

 


  
Από την Πίτσα Στασινοπούλου.
Όχι, δεν θ’ αρχίσω με τα γλυκανάλατα του «παλιού καλού καιρού» που τη βγάζαμε με μια τριμμένη ποδιά, μια ξεχαρβαλωμένη σάκα (δύο για την ακρίβεια, μια στο δημοτικό και μια στο γυμνάσιο), μια μαδημένη κασετίνα της συμφοράς, ένα μασημένο στυλό και μισή γομολάστιχα, καταλήγοντας στη μόνιμη επωδό «και τι πάθαμε; Μια χαρά μάθαμε και μάλιστα πολύ καλύτερα από τώρα που έχουν όλα τα κομφόρ»… Σύμφωνοι, για την τότε γενιά και τις συνθήκες της εποχής, μια χαρά ήταν και σιγά μη μας απασχολούσε το ντιζάιν της τσάντας- υπερπαραγωγής, το μολύβι- πολυεργαλείο ή το «λειτουργικό γραφείο με ενσωματωμένη βιβλιοθήκη», όταν το τραπέζι της κουζίνας μετά το σήκωμα των πιάτων έπαιζε άριστα ρόλο γραφείου με ελαφρά εσάνς τηγανίλας και ντανιασμένα στην άκρη τα βιβλία, στολισμένα ενίοτε με λαδιές και ψίχουλα…
 
Εννοείται ότι δεν πάθαμε τίποτα, ούτε φυσικά οι συνθήκες εμπόδισαν στο ελάχιστο τη μάθηση για όποιον την αγαπούσε, κάθε άλλο. Ωστόσο η «παρελθοντολαγνεία» δεν έχει νόημα. Γιατί και τότε οι γονείς μας συνέκριναν τα δικά μας με τα δικά τους μαθητικά χρόνια και μας έβρισκαν μέσα στην… προκλητική χλιδή και καλοπέραση! Λογικό βέβαια όταν εκείνοι πήγαιναν στο σχολειό (αν είχαν τη δυνατότητα) πιθανόν ξυπόλητοι, περπατώντας ακόμα και χιλιόμετρα από χωριό σε χωριό, με «πλάκα και κοντύλι» (αν υπήρχε) αντί για τετράδιο και μολύβι, μέσα σε πάνινη μπαλωμένη τσάντα και μελέτη κάτω από γκαζόλαμπα… Κι αυτωνών όμως οι άθλιες συνθήκες φάνταζαν πολύ πιο ανεκτές από εκείνες των παππούδων κι αν πιάσουμε αυτό το σερί «προς τα πίσω» στο τέλος θα φτάσουμε στο… κρυφό σχολειό μέσα σε κατακόμβες και σπηλιές με τη χατζάρα του Τούρκου απέξω!
 
Προφανώς όσοι αγάπησαν τη γνώση, όχι μόνο έμαθαν αλλά συχνά μεγαλούργησαν ακόμα και στις πιο ακραίες συνθήκες στέρησης και ανέχειας, με πλείστα παραδείγματα διάσημων πνευματικών ανθρώπων. Ωστόσο αλλού είναι το θέμα και κανένας υγιής εγκεφαλικά δεν ισχυρίζεται ότι η στέρηση κι η ανέχεια «ευνοούν» τη μάθηση, ούτε επιζητεί επιστροφή σε ένα «ωραιοποιημένο» παρελθόν- όπως το αντιλαμβανόμαστε τώρα λόγω νοσταλγίας της νιότης και όχι επειδή αντικειμενικά υπήρξε «αγγελικά πλασμένο», αντίθετα οι σοβαρές παθογένειές του άφησαν εμφανή κατάλοιπα… Μπορεί η γενιά του ’60 ή του ’70 να νοσταλγεί πολλά από κείνες τις δεκαετίες, όμως στο μεταξύ μεσολάβησαν τρομακτικά άλματα σε όλα τα επίπεδα- το «τρομακτικά» με διπλή έννοια- κι η επιστροφή είναι αδύνατη, το χάσμα έγινε άβυσσος αγεφύρωτη. Οπότε είναι ανούσιο να συγκρίνει κανείς εποχές και συνθήκες που τις χωρίζει χάος αμέτρητο, χωρίς να γίνεται γραφικός…
 
Που σημαίνει ότι ουδείς σώφρων και μη γραφικός φαντασιώνεται για τους σημερινούς μαθητές του 2019, να βολεύονται με ξεχαρβαλωμένη τσάντα, μαδημένη κασετίνα ή τραπέζι κουζίνας- γραφείο. Όμως από αυτό μέχρι το σύγχρονο… παραλήρημα, επίσης μεσολαβεί χάος αμέτρητο, που οδηγεί σε ακρότητες διόλου αθώες! Όπου από τον Αύγουστο ξεκινά η.. λύσσα και αρχές Σεπτέμβρη ο βομβαρδισμός διαφημίσεων για σχολικά είδη μονοπωλεί τα Μέσα με ρυθμούς καταιγιστικούς και ολοένα αυξανόμενη επιθετικότητα. Πλασάροντας φιρμάτες τσάντες να ζαλίζεσαι με της Παναγιάς τα μάτια συν την Άρτα και τα Γιάννενα πάνω και κόστος ένα βδομαδιάτικο… λογής περιττά και άχρηστα αξεσουάρ με ντιζάιν «οίκου» και πάει ακόμα ένα βδομαδιάτικο… μαθητικά έπιπλα κι εξοπλισμός γραφείου με μοδάτη αισθητική και σούπερ λειτουργικότητα κι έφυγαν τα άλλα δυο βδομαδιάτικα, ήτοι το σύνολο ενός βασικού μισθού, χωρίς να υπολογίσουμε ρουχισμό, αθλητικές φόρμες, αθλητικά παπούτσια (εννοείται φίρμας) και λοιπά αναλώσιμα και μη εξαιρετέα…
 
Θα μου πεις πού βλέπεις το παράλογο, είναι εποχιακή διαφήμιση και τί πιο λογικό να φορτσάρει με το άνοιγμα των σχολείων… Θα σου πω πού βλέπω το παράλογο: στο γεγονός ότι έχει συνδεθεί (και) η εκπαίδευση τόσο στενά με την κατανάλωση επιβάλλοντας (και) εδώ ένα εξεζητημένο λάιφ στάιλ… στο ότι δεν περιορίζεται στα απαραίτητα, τα χρηστικά, τα ουσιώδη, με ρόλο υποβοηθητικών εργαλείων στη μάθηση… στο ότι όλα τούτα τα εργαλεία μάθησης αναδεικνύονται σε εργαλεία επίδειξης με πρωτεύοντα ρόλο, καπελώνοντας τον κύριο στόχο… στο ότι πλασάρονται ως φανταιζί περιτύλιγμα κερδίζοντας θεαματικά τις εντυπώσεις (και το χρήμα του αγοραστή), με συνέπεια το «περιεχόμενο του πακέτου» να περνά σε δεύτερο πλάνο ή απαρατήρητο… στο γεγονός ακόμη ότι όλος αυτός ο φανταχτερός καταιγισμός δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά των οποίων οι γονείς έχουν αγοραστική ευχέρεια, αλλά και σε παιδιά που στερούνται τα βασικά κι άντε να τους εξηγήσει ο  γονιός ότι αδυνατεί, με υποσυνείδητες ενοχές από το πουθενά ή να τους αναλύσει την κατάρα της κοινωνικής ανισότητας σε ένα ανάλγητο καπιταλιστικό σύστημα…
 
Το οποίο σου λέει, μέχρι πότε τζαμπαζή νόμιζες ότι θα βολεύεσαι με τη «δωρεάν δημόσια παιδεία»; Δεν σου φτάνει ο τζάμπα δάσκαλος και τα τζάμπα βιβλία; Τί ήθελες δηλαδή, να μη βάλεις το χέρι στην τσέπη; Κι ολόκληρες βιομηχανίες στηριγμένες στον μαθητή τί θα κάνουν τα προϊόντα τους, θα τα φάνε ή θα κλείσουν επειδή το θέλουν κάποιοι πυροβολημένοι; Που το φτωχό τους μυαλό δεν εννοεί να καταλάβει ότι η κυρίαρχη σημερινή ιδιότητα όλων και η μόνη που ενδιαφέρει είναι του Καταναλωτή! Πρωτίστως και ανεξαιρέτως «οφείλεις» να είσαι Πελάτης και μετά γονιός, μαθητής, δάσκαλος, πολίτης κι ό,τι άλλο θες! Αφού φροντίσεις ανελλιπώς το καταναλωτικό σου καθήκον και το δικό μας κέρδος- κόβοντας το λαιμό σου- μετά γίνε κι αστροναύτης, ποσώς μας απασχολεί! Και βεβαίως έχουμε τα όπλα για να πετύχουμε το ιερό στόχο, επιστρατεύοντας όλο και πιο επιθετικό μάρκετινγκ με αποδέκτη το παιδί σου, κι αν μπορείς δοκίμασε να ξεφύγεις από τη φάκα!
 
Οι εμπορικοί εγκέφαλοι ξέρουν πολύ καλά τί κάνουν και γιατί το κάνουν, αλίμονο, μιλάμε για σοβαρότατη επιστήμη! Ξέρουν πολύ καλά πόσο ευάλωτο είναι το παιδικό κοινό στη διαφήμιση ώστε να τσιμπάει, πόσο εύκολα διαχειρίσιμο χωρίς αντιστάσεις, πόσο πιεστικό- απαιτητικό στους γονείς καλλιεργώντας άθελά τους ενοχές σε περίπτωση αδυναμίας, πόσο βοηθά η φάση μιμητισμού που διάγουν θέλοντας να μοιάζουν μεταξύ τους και να ανήκουν σε ομοειδείς ομάδες… ξέρουν επίσης καλά τον τρόπο να δελεάσουν και να κερδίσουν την προσοχή του παιδιού με τα κατάλληλα πιασάρικα τερτίπια, οπότε χτυπούν αλύπητα με στόχο στο κέντρο! Πετυχαίνοντας μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια- βαρβάτα και τα δυο… Από τη μια επιβάλλουν με το στανιό ένα σχολικό λάιφ στάιλ από το οποίο το παιδί δεν έχει την ωριμότητα να αποδράσει και το οποίο βεβαίως επιφέρει τα ζητούμενα κέρδη, και από την άλλη εκπαιδεύουν μεθοδικά σε βαθμό εθισμού τους μελλοντικούς  πελάτες, τώρα που τσιμπάνε- μαθαίνουν εύκολα, αργότερα ίσως τους δυσκολέψουν…
 

Και κάπως έτσι η μάθηση καθεαυτή και η γνώση περνάνε στα μετόπισθεν, με εμπροσθοφυλακή το «στυλ» ως σύγχρονο κυρίαρχο ιδεώδες… Πολύ σοφά μελετημένο για την εποχή που φοβάται τον σκεπτόμενο άνθρωπο όπως ο διάολος το λιβάνι! Αυτό δα έλειπε, να γίνει κανένα λάθος και να αναδειχθεί η κρίση του μαθητή αντί της τσάντας του! Πάτε καλά;;;

.

Δείτε αυτά:
 
-Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
-Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
-Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
-Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
-Κερδίστε προσκλήσεις - Βιβλία, κλικ εδώ.
 
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Π. Στασινοπούλου
Π. Στασινοπούλου
Όταν η κοινωνική ή πολιτική επικαιρότητα ερεθίζουν τον εγκέφαλο στα «κόκκινα»… όταν ο Άνθρωπος και τα πάθη του έρχονται στο προσκήνιο… όταν ένα βίωμα έχει ευρύτερη κοινωνική αναφορά… το χέρι πάει μόνο του στο πληκτρολόγιο. Και καταγράφει σκέψεις/ συναισθήματα εν θερμώ ή εν ψυχρώ, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να τα επικοινωνούμε… που μπορεί να επεκταθεί και στο kal.stassinopoulou@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
«Μαρίκα Κοτοπούλη-Το αγρίμι» με Δήμητρα Παπαδήμα και Γιάννη Μποσταντζόγλου στο θέατρο Αθήναιον.
«Μαρίκα Κοτοπούλη-Το αγρίμι» με Δήμητρα Παπαδήμα και Γιάννη Μποσταντζόγλου στο θέατρο Αθήναιον.
με 0 Σχόλια 526 Views

 Είκοσι τρεις μέρες και είκοσι τρεις νύχτες δίνει την ψυχή της σε θεατρικούς ρόλους, μη γνωρίζοντας την δολοφονία του αγαπημένου της Ίωνα Δραγούμη, από άγνωστες σφαίρες, πατριωτών.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή