Επάγγελμα Ζιγκολό. Η επιστροφή. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

621 Views
Επάγγελμα Ζιγκολό. Η επιστροφή. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου]. Επάγγελμα Ζιγκολό. Η επιστροφή. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

 Επάγγελμα Ζιγκολό. Η επιστροφή. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

Ώρα Ελλάδος 08:58. Βρίσκομαι ήδη έξω από την πολυκατοικία στην οδό Κολοκοτρώνη 41 στον Πειραιά με τον φάκελο στον χέρι. Εδώ από όπου ξεκίνησαν όλα. Ο ταξιτζής έχει απομακρυνθεί εδώ και λίγα λεπτά  και εγώ στέκομαι ακίνητος να κοιτάζω την μπροστινή όψη του διαμερίσματος μου. Σε λίγο θα μπω στην είσοδο, θα πατήσω το κουμπί για να έρθει το ασανσέρ, αυτό θα έρθει όπως κάνει κάθε φορά που το καλούνε, θα μπω μέσα, θα πατήσω πάλι το κουμπί για τον τέταρτο όροφο και θα φτάσω στο διαμέρισμα που μένω τα τελευταία πέντε χρόνια. Σ’ αυτό το διαμέρισμα που έχουν συμβεί τόσα γεγονότα και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Εκεί μέσα που ερωτεύθηκα, χώρισα, έκλαψα, πόνεσα, έκανα σεξ, έζησα την ανεργία, την αρρώστια του πατέρα μου, έμεινα άφραγκος, και τώρα, να, επιστρέφω με έναν φάκελο στο χέρι και δέκα χιλιάδες ευρώ. Η μάλλον δέκα χιλιάδες μείον είκοσι. Όσα έδωσα στον ταξιτζή για να με φέρει από το Παλαιό Ψυχικό εδώ.
 
Το ασανσέρ φτάνει στον προορισμό του όπως είναι εκπαιδευμένο να κάνει  εδώ και πολλά χρόνια. Τίποτα δεν μπορεί να του ανακόψει την πορεία. Μόνο μια διακοπή ρεύματος.  «Άραγε πόσα μπλακ άουτ ρεύματος παθαίνουμε στην ζωή μας και περιμένουμε να συνδεθούμε ξανά όπως το ρεύμα;»μουρμουρίζω καθώς βρίσκομαι ήδη στον τέταρτο όροφο. Βγαίνω από το ασανσέρ και στέκομαι έξω από την πόρτα ασφαλείας που είχε βάλει ο ιδιοκτήτης με τιμή και καμάρι, όταν του είπα ότι δεν μπορώ να το νοικιάσω αν δεν έχει πόρτα ασφαλείας το διαμέρισμα. Ψάχνω να βρω τα κλειδιά στην κωλότσεπη του παντελονιού μου. Δεν δυσκολεύομαι. Τα βρίσκω αμέσως. Πηγαίνω προς την κλειδαρότρυπα να τα βάλω για να ανοίξω την πόρτα. Το χέρι μου μένει ακίνητο και δυσκολεύεται να κάνει την κίνηση. Μένει στάσιμο και τα κλειδιά δεν λένε να γυρίσουν. Το κατεβάζω και τα αφήνω πάνω στην πόρτα. Είναι περίεργο αλλά κάποια δύναμη με εμποδίζει να ακούσω το «κλακ»της κλειδαριάς.  Δεν θέλω να μπω μέσα. Ή μάλλον θέλω να μπω και να ζήσω μια νέα ζωή, μια ζωή που δεν θα μοιάζει με την προηγούμενη.
Μια ζωή διαφορετική, με λιγότερο πόνο και στεναχώρια και περισσότερη χαρά και έρωτες. Ουτοπία; Παραίσθηση; Άπιαστο όνειρο; Ίσως. Εγώ όμως αρνούμαι να συνεχίσω την παλιά μου ζωή, και για αυτό καθυστερώ να μπω στο διαμέρισμα. Η αναζήτηση του καινούργιου είναι κάτι που μου δίνει δύναμη. Το χέρι μου τώρα πηγαίνει στο κουδούνι που γράφει το όνομα μου. Το πατάω και περιμένω να μου ανοίξουν. Καμία κίνηση. Το ξαναπατάω. Περνάνε δύο λεπτά χωρίς κανένας να ανταποκριθεί στο κάλεσμα μου. Βάζω το αυτί μου στην πόρτα.  Απόλυτη ησυχία. Μένω εκεί για δύο λεπτά περίπου. Ευτυχώς είναι οροφοδιαμέρισμα και είναι λίγες οι πιθανότητες να έρθει κάποιος να με δει να στήνω αυτί στην πόρτα μου. Σίγουρα θα νομίζει ότι τρελάθηκα. Θέλω να μείνω λίγο ακόμα σ αυτή την ησυχία. Πριν μπω μέσα, θέλω να αφουγκραστώ την νέα ζωή που ευελπιστώ να ζήσω από εδώ και στο εξής.
 
Ανοίγω την πόρτα και μπαίνω μέσα. Όλα είναι όπως τα άφησα πριν φύγω. Τα πάντα είναι στην θέση τους. Κάθομαι στον καναπέ και επεξεργάζομαι τον χώρο. Τα άδεια κουτάκια μπύρας, το τασάκι με τα αποτσίγαρα, οι κάλτσες μου πεταμένες στο πάτωμα, τα cd με την κλασσική μουσική δίπλα στο cd-player, το τηλεκοντρόλ  πάνω στον καναπέ και η φωτογραφία της Μαργαρίτας πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Δεν τολμάω ακόμα να πλησιάσω προς τα εκεί. Θέλω λίγο χρόνο. Πλησιάζω προς το παράθυρο και κοιτάω έξω. Έφυγα από το σπίτι χθες το βράδυ και νιώθω ότι περάσανε μήνες. Σαν να πήγα φθινόπωρο και τώρα πια είναι καλοκαίρι. Πηγαίνω προς το συρτάρι που είναι μαζεμένοι όλοι οι λογαριασμοί. Τους κοιτάω έναν-έναν. ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, εφορία, σταθερό τηλέφωνο, κοινόχρηστα. Παίρνω μολύβι και χαρτί και αρχίζω τους υπολογισμούς. Έχουν μαζευτεί αρκετά φέσια αλλά δεν αγχώνομαι. Παρατηρώ το πακέτα με τα χρήματα. Χαμογελάω και συνεχίζω τους υπολογισμούς. Επιτέλους μετά από καιρό δεν έχω να αγχωθώ για τα ποσά που χρωστάω. Έτοιμο το χρωστούμενο τελικό ποσό. Η σειρά των ενοικίων τώρα. Περιμένω να περάσει λίγο η ώρα για να πάρω τον ιδιοκτήτη μου τηλέφωνο. Θέλω να του πω ότι μπορώ να τον ξοφλήσω και ότι από εδώ και στο εξής όλα θα μπουν σε μια καλή ροή. Η μάλλον το τελευταίο δεν χρειάζεται να το πω. Το κρατάω για μένα.
 
Πριν πιάσω το τηλέφωνο και σχηματίσω τον αριθμό του ιδιοκτήτη, θέλω να φτιάξω έναν καφέ και να πιω μια τζούρα. Να με τονώσει και να με ξυπνήσει και να συνεχίσω την μέρα μου με ανεβασμένη διάθεση. Πηγαίνω προς τον πάγκο της κουζίνας και ανοίγω το ντουλάπι. Παίρνω τον καφέ, την ζάχαρη, γεμίζω το μπρίκι με νερό και το βάζω στο μάτι της κουζίνας. Ελληνικός, διπλός, μέτριος. Τον ανακατεύω με ένα κουταλάκι του γλυκού και περιμένω να ψηθεί. Το μάτι μου πέφτει πάνω στην φωτογραφία της Μαργαρίτας. Κάνω ότι δεν την είδα αλλά….Την πιάνω στο χέρι μου και την παρατηρώ. «Είσαι όμορφη ανάθεμα σε αλλά μεγάλη καριόλα τελικά. Πολύ μεγάλη….Εύχομαι να πονέσεις και εσύ όπως πόνεσα…Αλλά υπάρχει Θεός και …..». Μια μυρωδιά περίεργη διακόπτει τις σκέψεις μου. Ο καφές έχει παραβράσει και έχει χυθεί στο μάτι της κουζίνας. «Δεν πειράζει θα φτιάξω άλλον. Ότι δεν πετυχαίνει με την πρώτη το ξαναπροσπαθούμε»σκέφτομαι και πετάω την φωτογραφία στο καλάθι απορριμμάτων.
 
Συνεχίζεται….

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
με 0 Σχόλια 910 Views
Το “Ρέκβιεμ για την Σμύρνη” αποτελεί ανάθεση του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στον συνθέτη και θα παρουσιαστεί, σε παγκόσμια πρώτη, στο Φεστιβάλ Επταπυργίου  2022.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή