ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ.Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

468 Views
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ.Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ.Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ.Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

Ώρα Ελλάδος 22:21. Το χέρι της είναι ακόμα ακίνητο πάνω στο πορτατίφ. Το βλέμμα της έχει σταματήσει πάνω στο δικό μου. Δεν βγάζουμε μιλιά παρά μόνο κοιταζόμαστε. Το μυαλό μου κάνεις χιλιάδες υποθέσεις αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα.  Ναι, είναι αυτή που είδα εκείνη την ημέρα να αγοράζει το πορτατίφ και ορκίστηκα ότι αν την έβλεπα κάποια στιγμή θα την ρωτούσα αν είναι ευτυχισμένη. Ναι, είναι μπροστά μου σέξι και ερωτική, όπως τότε. Με το πανέμορφο φόρεμα της να αναδεικνύει τις υπέροχες καμπύλες της, το πληθωρικό μπούστο της, και το κόκκινο κραγιόν να τονίζει τα σαρκώδη χείλη της.  Δεν με νοιάζει η συνέχεια. Τα παίζω όλα για όλα και ας χάσω. Με εξιτάρει ακόμα και η ιδέα να με διώξει. Έχω την αίσθηση ότι την έχω καψουρευτεί αλλά δεν είμαι σίγουρος. Δεν μπορώ να σκεφτώ σε τόσα λίγα λεπτά αν ισχύει κάτι τέτοιο. Ξέρω μόνο ότι νιώθω ωραία που την βλέπω απέναντι μου. Για φαντάσου. Ήρθα να κάνω τον ηλεκτρολόγο και να φύγω(κοινώς να κάνω την δουλειά μου), και νιώθω φτερουγίσματα στην καρδιά μου. Αρχίζει να φεύγει από το μυαλό μου το «κυρία Έλενα» και την θέση του παίρνει το Έλενα. Σκέτο. Είναι η Έλενα. Αμίλητη αλλά σέξι. Από το πλευρό της έχει φύγει ο ιδιοκτήτης μου. Δεν υπάρχει κανείς. Είμαστε οι δυο μας.
 
Ξαφνικά απέναντι στο παράθυρο βλέπω το πουλί που είχε έρθει πριν καμιά ώρα στην πόρτα της εισόδου, να στέκεται στο περβάζι και κοιτάζει προς το μέρος μας. Σκύβει και ξύνει το κοιλιά του, μετά τα φτερά του, βγάζει μια μικρή κραυγή και φεύγει. «Σημάδι από τον Θεό Θανάση»θα μου έλεγε η φίλη μου η Μαρία αν ήταν εδώ. «Μεγάλο σημάδι». Είμαι 100% σίγουρος ότι θα το θεωρούσε οιωνό. Καλό η κακό αυτό δεν το γνωρίζω. Η μάλλον θα δείξει στην πορεία…
 
«Λοιπόν αγαπητέ ηλεκτρολόγε αρκετά καθίσαμε στα μουγκά. Δεν νομίζεις;». «Ναι, αρκετά. Απλά να εξηγήσω ότι…». «Μου έθεσες ένα ερώτημα και περιμένεις απάντηση. Θέλεις να μάθεις αν είμαι ευτυχισμένη που έχω αποκτήσει αυτό το πορτατίφ». «Ναι, αυτό θέλω να μάθω. Απλά…». «Θέλεις να δεις λοιπόν αν και οι Πλούσιοι κλαίνε. Δεν ξέρω αν θυμάσαι μια σειρά στην ΕΡΤ την δεκαετία του ’80 με τον τίτλο και Πλούσιοι κλαίνε». «Εεεεεε….προσπαθώ να θυμηθώ…». «Μα, τι λέω η ανόητη. Είσαι μικρός για να έχεις προλάβει αυτή την σειρά». «Δεν είμαι τόσο μικρός. Είμαι στα…». «Υπάρχει μια μικρή διαφορά ηλικίας αλλά αυτό δεν σε εμπόδισε να έρθεις, και ούτε φυσικά εμένα να σε καλέσω με τα σύνεργα σου». «Η φίλη μου η Μαρία μου είπε ότι ενδιαφέρεστε για….». «Σου είπε για ηλεκτρολόγο η ψυχολόγο; Μπορείς να θυμηθείς σε παρακαλώ;». «Μου είχε πει για ηλεκτρολόγο». «Μάλιστα. Από ότι βλέπω ο ηλεκτρολόγος έχει κάνει μεταπτυχιακό πάνω στην Ψυχολογία και ενδιαφέρεται αν οι πελάτες του είναι ευτυχισμένοι».
 
«Σας είχα δει εκείνη την ημέρα στο κατάστημα με τα κοσμήματα και τα διακοσμητικά. Ήταν μια άσχημη μέρα για μένα και…». «Και είδες εμένα να ψωνίζω με την φίλη μου το πορτατίφ.». «Ναι. Απλά να σας πω ότι εκείνη την ημέρα…» «Και βγήκα έξω με το πορτατίφ και είπα στην φίλη μου ,πόσο καλά νιώθω που το αγόρασα. Είμαι ευτυχισμένη. Σωστά;» . «Πολύ σωστά». «Οπότε σκέφτηκες αγαπητέ ότι για να το είπε αυτό, όντως ισχύει. Άρα όποιος λεφτά, είναι ευτυχισμένος». «Ήταν μια διαπίστωση που έκανα σε μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Την μέρα εκείνη απολύθηκα και είχε γενέθλια η κοπέλα μου και….». «Μπήκες στο μαγαζί για να βρεις την ευτυχία». «Όχι  έπρεπε να της πάρω ένα καλό κόσμημα γιατί είχαμε επέτειο».«Μάλιστα. Πόσα χρόνια κλείσατε;». «Πέντε αλλά….». «Να τα εκατοστίσετε λοιπόν». «Ευχαριστώ αλλά πλέον…». «Πλέον τι;». «Χωρίσαμε». «Κρίμα».
 
«Δεν γινότανε αλλιώς. Έφυγε για την Αυστραλία, οπότε δεν γινότανε να είμαστε πλέον μαζί». «Οι έρωτες Θανάση έχουν και απώλειες. Το ξέρεις». «Το γνωρίζω». «Χαίρομαι». «Η ερώτηση που σας έκανα ήταν εν βρασμώ ψυχής. Δεν είναι εύκολο να είσαι άνεργος, χωρισμένος και….». «Δεν είναι τίποτα εύκολο».«Και να έχεις τον πατέρα σου άρρωστο. Πόση αντοχή να έχεις σ’ αυτή την ρημάδα ζωή». «Μεγάλη». «Το λέτε έτσι απλά αλλά δεν είναι εύκολο. Είναι στιγμές που λυγίζεις..που θέλεις να ανοίξεις την πόρτα και να εξαφανιστείς…που θέλεις να πηδήξεις από το παράθυρο…που…» «Που θέλεις να πάς στην Αυστραλία»μου απαντά και σκάει στα γέλια.
Χαμογέλασα  με την τελευταία της ατάκα. Ήταν τόσο γλυκιά όταν την είπε. Περίμενα να με βρίσει ή να μου πει να φύγω. Να εξαγριωθεί με την ερώτηση που της έκανα και να πάρει την φίλη μου την Μαρία τηλέφωνο. Αλλά δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά. Απλά με άκουσε και μετά ξεκίνησε τις ερωτήσεις. Περίεργο πράγμα. Το χέρι της έφυγε τώρα από το πορτατίφ και πήγε στα τσιγάρα που είχε πάνω στο έπιπλο. Άνοιξε το συρτάρι, έβγαλε τον αναπτήρα, άναψε το τσιγάρο και διόρθωσε το μπούστο της ενώ ο καπνός έβγαινε σιγά-σιγά από το στόμα της. Χάζευα την εικόνα που είχα μπροστά μου και ένιωθα πάλι αυτά τα φτερουγίσματα που ένιωσα πριν από κάποια λεπτά. Ερωτεύθηκα;
 
«Δεν το συνηθίζω αυτό που αποφάσισα να κάνω μαζί σου. Δεν είναι του χαρακτήρα μου. Όχι ότι είναι κάτι κακό αλλά προτιμώ να το κάνω με αυτόν που γουστάρω η είμαι ερωτευμένη. Το τελευταίο διάστημα το ξεκίνησα. Το βρήκα σαν μια λύση να βγω από το αδιέξοδο που είχα μπει.». Είχε ήδη σβήσει το τσιγάρο στο τασάκι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο πορτατίφ .Την ένιωθα να ανασαίνει βαριά και το βλέμμα της από ερωτικό να γίνεται περισσότερο σκοτεινό. «Λογικά εδώ είμαστε για άλλον λόγο αλλά αυτό που μου βγαίνει είναι να σου πω κάποια πράγματα. Θέλω να μου δώσεις τον λόγο της αντρικής σου τιμής ότι θα μείνουν εδώ μέσα». «Ναι…απλά γιατί να τα πείτε σε μένα;». «Γιατί δεν σε επέλεξα τυχαία». «Ναι, γνωρίζετε την φίλη μου την Μαρία και αυτή μου είπε ότι θέλετε…». «Δεν είναι μόνο αυτό Θανάση». «Δεν είναι μόνο αυτό; Τι άλλο συμβαίνει που δεν το γνωρίζω;». «Πρώτα από όλα θέλω να σου πω ότι είσαι ένα υπέροχο παιδί. Δεν περίμενα ότι θα μου έβγαζες τόσο καλό και ωραίο. Και από εμφάνιση, δεν μπορώ να πω. Γοητευτικός!». «Σας ευχαριστώ. Αλλά πραγματικά αγωνιώ να μάθω τι πραγματικά συμβαίνει.».
 
Είχα κρεμαστεί από τα χείλη της. Τι ήταν αυτό που ήθελε να μου πει; Και για ποιο λόγο με διάλεξε πέρα από το σεξ; Κάτι μυστήριο συμβαίνει εδώ και πρέπει να το λύσω. Ή μάλλον θα πρέπει να την αφήσω να μου μιλήσει και να μου πει τι στο κόρακα συμβαίνει εδώ σήμερα. Που έχω μπλέξει και δεν το έχω πάρει πρέφα; Ή μάλλον που με έχει μπλέξει αυτή η Μαρία και δεν το έχω καταλάβει; «Το λέει η καρδούλα σου  Θανάση και αυτό ήταν που με κέρδισε σε σένα. Μου έκανες μια ερώτηση που άλλος στην θέση σου δεν θα τολμούσε να κάνει. Ξέρω ότι έχεις ανάγκη τα χρήματα και παρόλα αυτά δεν μάσησες. Με ρώτησες με τσαμπουκά αν είμαι ευτυχισμένη και περίμενες την απάντηση.». «Ναι, όντως δεν μάσησα. Τα έπαιξα όλα για όλα. Ένιωσα την ανάγκη να το κάνω και το έκανα. Δεν ήταν προσωπικά για σας. Ήταν ένα ξέσπασμα. Ένα γαμώτο για όλα αυτό που ζω τον τελευταίο καιρό. Σας το ‘πα και πριν». «Ωραία. Τώρα ετοιμάσου να ακούσεις κάτι που θα σε ταράξει και θα σε πληγώσει. Αλλά είναι η αλήθεια».
 
Έπιασα το πακέτο με τα τσιγάρα, έβαλα ένα στο στόμα μου, πήρα τον αναπτήρα, το άναψα, και έμεινα απέναντι της να την κοιτάω μέσα στα μάτια περιμένοντας την συνέχεια. Το είχα κόψει το τσιγάρο αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. «Ξέρω για ποιο λόγο χώρισες. Η Μαργαρίτα σε άφησε για κάποιον μεγαλύτερο και πιο πλούσιο από σένα και πήγαν μαζί στην Αυστραλία». «Ναι, όντως. Μα…μα…εσείς που το ξέρετε; Σας το πε η Μαρία;». «Όχι Θανάση δεν μου το πε η Μαρία». «Αλλά;». «Ο άντρας που τα φτιάξε η Μαργαρίτα…». «Ναι;». «Είναι ο ΆΝΤΡΑΣ ΜΟΥ!!!!!!!!».
 
Συνεχίζεται…
Διαβάστε όλα τα LIFE  STORIES ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή