...εγώ το μέλλον νοσταλγώ... | Γιώργης Κοντοπόδης | Ημερολόγιο ''μετά καραντίνα'' 4

3397 Views
...εγώ το μέλλον νοσταλγώ... | Γιώργης Κοντοπόδης | Ημερολόγιο ''μετά καραντίνα'' 4 ...εγώ το μέλλον νοσταλγώ... | Γιώργης Κοντοπόδης | Ημερολόγιο ''μετά καραντίνα'' 4

"Ημερολόγιο ''μετά καραντίνα" ...4


Είναι τελικά πολλά τα πράγματα, που μπορεί κανείς να αναρωτηθεί, να σκεφτεί και να συζητήσει με τον εαυτό του, όταν αναγκάζεται να καθίσει στον καναπέ του για αρκετές ώρες, μέρες, δίχως να το θέλει. 

Συνήθιζα πάντοτε να λέω, ότι είναι καλό οι άνθρωποι να έχουν στόχους, να είναι προσηλωμένοι, να βαδίζουν, να ζουν με βάση αυτούς. Και ξαφνικά έρχεται μία στιγμή, που κάποιος ή κάτι σου λέει, πως λάθος έπραττες όλα αυτά τα χρόνια, πως κάτι έκανες στραβά. Εσύ, οι άλλοι, ολοι! Και ξαφνικά επιβάλλεται να αλλάξει ο ρους και η πορεία των ανθρώπων, της ιστορίας, του κόσμου ολόκληρου. 

Τότε είναι που αρχίζεις να σκέφτεσαι. Διαφορετικά... αν είσαι τυχερός. Να σκέφτεσαι, αυτά που ήθελες και αν τα θέλεις πια. Να σκέφτεσαι αυτά που έκανες και αν θες να συνεχίσεις να τα κάνεις. Να σκέφτεσαι αυτά που πίστεψες η σου επέβαλαν να πιστέψεις, τους τρόπους κατάκτησης πραγμάτων που τελικά - δίχως να το καταλάβεις - έγιναν από τρόποι στόχοι... κι άλλα, άλλα, άλλα...

...εγώ το μέλλον νοσταλγώ...


"Θα σου πω ένα μυστικό φίλε μου. Μην περιμένεις την Ημέρα της Κρίσης. Έρχεται κάθε μέρα." Αλμπέρ Καμύ ( 1913-1960, Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1957),

Χρόνια τώρα ακούω φράσεις του τύπου ΄΄Δευτέρα παρουσία΄΄, ΄΄ημέρα της κρίσης΄΄, λήμματα που αφήνουν οι γραφές, κείμενα Αγίων, που αναφέρονται σε βουνά που ανοίγουν στα δύο... ένα κόσμο που διαλύεται και ανασυγκροτείται ή δημιουργείται από την αρχή, για τους ανθρώπους που χάνουν το δρόμο τους, για την Δευτέρα παρουσία, που περιμένουν όλοι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. 

Ώρες-ώρες κάθομαι, τα τελευταία δύο χρόνια, και αναρωτιέμαι, ποιο είναι το κείμενο πίσω από αυτές τις γραφές και αυτές τις παραδόσεις... τι πρέπει να καταλάβω από τα λόγια αυτά που έχουν πει άνθρωποι του παρελθόντος, που αναδείχθηκαν σημαντικοί και τελικά... αυτή η Δευτέρα παρουσία, ημέρα της κρίσης... είναι μία μέρα που την περιμένουμε; Μία μέρα; Ή μήπως τη ζούμε ήδη...

Κάθε μέρα, ώρες ώρες, αναπολώ παλαιότερες δεκαετίες, είτε της δικής μου ζωής είτε αυτής που μου έχουν αφηγηθεί οι γονείς μου και μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι... διαβάζω στο internet διάφορα κουίζ που τιτλοφορούνται ΄΄όσοι θυμούνται αυτά τα αντικείμενα ή αυτές τις συνήθειες είναι τυχεροί, γιατί έζησαν αθώα παιδικά χρόνια΄΄, φέρνοντας στο μυαλό μου μνήμες του δικού μου παρελθόντος σε χωράφια και αλάνες, σε παιχνίδια της γειτονιάς μέχρι αργά τα καλοκαιρινά βράδια... και άλλες στιγμές γυρίζω και κοιτάω το παιδάκι που κάθεται με τους γονείς του στο εστιατόριο δίπλα μου, το οποίο είναι με ένα tablet στο χέρι και λέω... είναι αυτά παιδικά χρόνια. Βλέπω μικρά παιδιά, τα οποία κυκλοφορούν με μία μάσκα, την οποία έχουν γνωρίσει ως πραγματικότητα τους και λέω... είμαι πιο τυχερός από αυτά; Είναι αυτή νέα πραγματικότητα απλά η συνέχεια της ανθρωπότητας... ή ζούμε ήδη αυτή τη Δευτέρα παρουσία, την ημέρα της κρίσης, η οποία έρχεται κάθε μέρα πλέον;

Αν αναλογιστούμε, τα όσα έχουν συμβεί στη ζωή μας τα δύο τελευταία χρόνια θα μπορέσουμε να βγάλουμε από το μυαλό μας την εικόνα που έχουμε για αυτή την... ημέρα της κρίσης, ως μία μέρα που ανοίγουν οι βράχοι και πετιούνται φωτιές από τα έγκατα της γης, ως μία μέρα που καταστρέφεται ο κόσμος για να ανασυσταθεί και να αναδημιουργηθεί. 

Αν κοιτάξουμε γύρω μας τι θα δούμε... Φωτιές, πανδημίες, οθόνες υπολογιστών στη θέση των φίλων μας, μάσκες, φτώχεια, ανέχεια, εποχή επιδομάτων, λαϊκών δικαστηρίων, έλλειψης πίστης σε ιδανικά, κριτική διάθεση απέναντι στα πάντα... και άλλα κι άλλα κι άλλα πολλά που συστήνουν την καθημερινότητά μας. Μήπως συστήνουν και την εποχή της κρίσης και απλά δεν το έχουμε καταλάβει;

Μήπως η ημέρα της κρίσης δεν είναι μία μέρα ανασύστασης αλλά μία εποχή τελευταίας ευκαιρίας των ανθρώπων, για να δουν την πραγματικότητα και να κάνουμε μία προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι;
.

Συνηθίζω να λέω τον τελευταίο καιρό, ότι όποιος άνθρωπος μετά το Μάρτιο του 2020 δεν αναθεώρησε πεποιθήσεις, απόψεις και στάση ζωής είναι μάλλον ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, γιατί στα μεγάλα γεγονότα της πραγματικότητας μας πρέπει να βγαίνουμε έχοντας πάρει ένα μάθημα... διαφορετικοί, καλύτεροι άνθρωποι.     Έχει καρφωθεί λοιπόν στο μυαλό μου, ότι όποιος συνεχίζει τη ζωή του από κει που την άφησε το Μάρτιο του 2020, χωρίς να έχει αλλάξει σκέψεις, πεποιθήσεις... μάλλον κάτι δεν έχει καταλάβει. Κοιτάω τον κόσμο τριγύρω μου, τους ίδιους ανθρώπους που γνώριζα και πριν... και πλέον κάποιοι μου φαίνονται τόσο ξένοι, αλλά μετά από σκέψη συνειδητοποιώ, ότι δεν άλλαξαν αυτοί... αλλά εγώ. Οτι εγώ κάτι πλέον έχω χάσει... και αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι, αν αυτό που έχω χάσει το έχασα καλώς ή κακώς, αν είναι για να γίνω πιο χαρούμενος και πιο ευτυχισμένος άνθρωπος ή απλά είναι μία παρενέργεια της θλίψης που βιώσαμε τα δύο τελευταία χρόνια.

 Όσο όμως και να προσπαθώ με λογικά επιχειρήματα να υποστηρίξω το δεύτερο... πάντα βρίσκω μία απάντηση, η οποία προέρχεται από μέσα μου και μου υποδηλώνει, ότι ισχύει το πρώτο, ότι μάλλον κατάλαβα πως η ευτυχία και οι στιγμές της είναι σε πιο απλά πράγματα από αυτά που κυνηγούσαμε... τα μακρινά... τα άπιαστα...

 Ότι η ημέρα της κρίσης δεν είναι μία μέρα που θα καταστραφεί η ανθρωπότητα, αλλά η περίοδος πού ζούμε και η περίοδος που ζούμε μας διδάσκει, ότι πρέπει να απολαμβάνουμε το τώρα, την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό... συνεχίζοντας να περιμένουμε πράγματα, κάνοντας όνειρα αλλά χωρίς να μας γίνεται αυτοσκοπός και χωρίς να πιέζουν το τώρα μας.

Γιατί... μην κοροϊδευόμαστε, κανείς μας - κατά βάθος - δεν πιστεύει, ότι κάποια στιγμή η γη θα ανοίξει στα δύο και θα πεταχτούν φλόγες... όλοι μας είμαστε επαρκώς έξυπνοι, ώστε να μεταφράζουμε τα λόγια αυτά. Το θέμα είναι κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να τα επεξεργαστούμε και να κάνουμε τη ζωή μας ομορφότερη, κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να καταλάβουμε, ότι το απλό δεν είναι πλέον αυτονόητο, γιατί ακόμα και το απλό... πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, που το έχουμε να το βιώνουμε. Να το χαιρόμαστε και να ξαπλώνουμε κάθε βράδυ ξέροντας, ότι περάσαμε τη μέρα μας όσο πιο ουσιαστικά γινότανε, έχοντας ελπίδα για την επόμενη μέρα... αλλά και ξέροντας, ότι τη μέρα που πέρασε κάναμε τα πάντα, την απολαύσαμε στο έπακρο... γιατί μπορεί κάποια στιγμή να συμβεί κάτι και να μας δείξει, ότι ήταν ημέρα η τελευταία που μπορούσαμε να απολαύσουμε στο έπακρο και η επόμενη μέρα θα είναι διαφορετική... αλλά και πάλι θα πρέπει και αυτή να την απολαύσουμε στο έπακρο με τις δυνατότητες που μας δίνει... και την επόμενη το ίδιο...και το ίδιο...και το ίδιο... γιατί κάθε στιγμή είναι μοναδική... γιατί κάθε μέρα είναι ημέρα κρίσης...
.

"Ημερολόγιο ''μετά καραντίνα"

.
.
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media

    

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιώργης Κοντοπόδης
Γιώργης Κοντοπόδης
Ο Γιώργης Κοντοπόδης είναι ηθοποιός με πολλές συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις και τηλεοπτικές σειρές.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή