Πασχαλιά και τα πάλαι ποτέ όνειρα! Από τον Αριστείδη Καρεμφύλλη.

1572 Views
Πασχαλιά και τα πάλαι ποτέ όνειρα! Από τον Αριστείδη Καρεμφύλλη. Πασχαλιά και τα πάλαι ποτέ όνειρα! Από τον Αριστείδη Καρεμφύλλη.

Πασχαλιά και τα πάλαι ποτέ όνειρα! Από τη στήλη «Δυστοπικοί Χρόνοι» του Αριστείδη Καρεμφύλλη.
Μεγάλη Εβδομάδα κι όλες οι αναμνήσεις έρχονται και μας χτυπάνε την πόρτα. Όλες εκείνες οι πασχαλιές που άνθιζαν στους κήπους του χωριού μου. Κάθε αυλή και δυο πασχαλιές. Μια λευκή και μια μωβ, αντικριστά κι έτοιμες να αφήσουν το αθώο άρωμά τους να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Σε καλούσαν σε κάθε συνάντηση μαζί τους να κλέψεις λίγα άνθη.
 
Πόσο συμβολικά αυτά τα άνθη. Λευκά, για την αγνότητα και την προθυμία να βαφτούνε κόκκινα. Μωβ, για το πένθος των ημερών και τον θρήνο που ξεκινούσε. Άρωμα, για να μυρώνει το θείο σώμα και να στολίσει το επιτάφιο που τόσο καρτερικά κάθε χρόνο περιμένει την ανάσταση.
Είναι κι οι άλλες οι Πασχαλιές. Εκείνες οι πάλαι ποτέ πολυγιορτασμένες. Γεμάτες παράδοση και μια μυσταγωγία. Ξεκινούσε από την Μεγάλη Δευτέρα και μέχρι το τέλος της εβδομάδας απαιτούνταν καθημερινός εκκλησιασμός. Στο προαύλιο βρισκόμασταν όλα τα παιδιά κι αρχίζαμε ένα παιχνίδι χωρίς τέλος, καθώς οι μεγάλοι όδευαν λειτουργία τη λειτουργία στην κατάρριψη του θανάτου.
 
Στα σπίτια μας τώρα, θυμάμαι τα έντονα αρώματα από μαχλέπι και μαστίχα. Τσουρέκια πολίτικα σαν αυτά που βλέπω μπροστά μου. Την Μεγάλη Πέμπτη ξύδι και μπογιά, για τα αυγά που θα στόλιζαν τα καλάθια. Και δώρα για την νονά, από την νονά και για τους υπόλοιπους κουμπάρους. Ένα πνεύμα ανταπόδοσης.
 
Θυμάμαι την γιαγιά. Με ένα κόκκινο μαντήλι στην πόρτα να περιμένει την Κυριακή της Αναστάσεως για να το μαζέψει. Με δικές της αναμνήσεις από τα κόκκινα μαντήλια που στόλιζαν τα μπαλκόνια της Θεσσαλονίκης. Πόσο συμβολικό κι αυτό το κόκκινο. Πάθος, ανθρώπων και θείο συνάμα. 
 
Κάθε  χρόνο αυτές τις μέρες επισκευάζαμε τα ποδήλατα. Τα πλέναμε και βγαίναμε στους δρόμους. Πόσο ανέμελη η βόλτα με το ποδήλατο. Ήλιος κι ένα ελαφρύ αεράκι να μας χτυπά στο πρόσωπο. Κι οι δρόμοι ήταν δικοί μας, οι γειτονιές δικές μας, οι μέρες ακόμη πιο δικές μας.
 
Φέτος η μιζέρια δεν με αφήνει να καταλάβω τις ημέρες αυτές. Μόνος σύμμαχος οι αναμνήσεις. Οι άνθρωποι γύρω μου σκυθρωποί. Δεν αντέχουν να ξεχάσουν για λίγο το σήμερα και να αφεθούν στον δρόμο για την λύτρωση. Σε μια μόνιμη αναζήτηση του επόμενου θέματος που θα τους καταβάλλει.
 
Τα χρόνια περνούν. Το νόημα, πλέον, έχει χαθεί. Μόνο τα λουλούδια έμειναν να θυμίζουν την αίγλη αυτών των ημερών. Τα προβλήματα και το στρες μας προκαλούν να αφήσουμε κάθε προσπάθεια για γιορτές και φιέστες. Και κάπως έτσι χάνουμε κάθε νόημα γιορτής.

Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερη Παράξενη ζωή