ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

809 Views
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

Ώρα Ελλάδος 00:22. «Την Μαρία την γνωρίζω εδώ και τρία χρόνια. Την είχα πελάτισσα στην προηγούμενη δουλειά που εργαζόμουν  ως διευθυντικό στέλεχος. Ερχόταν να κάνει τις καταθέσεις της εταιρείας στην οποία δούλευε. Δεν μιλούσε πολύ. Την συμπάθησα όμως από την πρώτη στιγμή. Είχε κάτι το μελαγχολικό αλλά και μια εσωτερική γαλήνη που έβγαινε στο πρόσωπο της. Μια σιγουριά ότι όλα θα πάνε καλά.  Στην αρχή της γνωριμίας μας ήταν επιφυλακτική. Χαμογελούσε αλλά κάπως μουδιασμένα. Ήταν το χαμόγελο ενός ανθρώπου που είχε όρεξη να κάνει πολλά πράγματα στην ζωή της αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε και αναγκάστηκε να κάνει την δουλειά που έκανε. Όταν χώρισα, η μάλλον όταν έπιασα τον πρώην σύζυγο μου στα πράσα με το μήνυμα, ήμουν στα μαύρα μου χάλια. Ζήτησα άδεια από την δουλειά για πέντε ημέρες γιατί τάχαμου έπρεπε να κάνω κάποιες εξετάσεις. Στην πραγματικότητα ήθελα να παρακολουθήσω τον πρώην μαλάκα για να δω ποια είναι αυτή που του έχει πάρει τα μυαλά. Έβαλα ντεντέκτιβ και τους παρακολούθησε. Τους έβγαλε φωτογραφίες και μου τις έδωσε να τις δω».
 
«Ήταν η Μαργαρίτα μ’ αυτόν…. στις φωτογραφίες. Έτσι;» ψέλλισα. «Ναι, Θανάση ήταν η Μαργαρίτα μ΄ αυτόν». «Οκ..Συνέχισε» της απάντησα και κοίταξα το νταβάνι. Ήθελα να πάρω δύναμη από κάπου για να ακούσω  την συνέχεια. Έψαξα για ξεφλούδισμα αλλά τσάμπα ο κόπος. Ήταν όλα τόσο τέλεια και συγχρονισμένα μέσα σ αυτό το σπίτι. Στα πάντα υπήρχε μια τελειότητα. Στα βάζα πάνω στο τραπέζι, τα κάδρα στον τοίχο, τα έπιπλα και τον συνδυασμό με τις κουρτίνες, ακόμα και τα πράγματα πάνω στον πάγκο της κουζίνας. Όλα τέλεια και καθαρά. Όπως ο εσωτερικός κόσμος της.  Ή έτσι πίστευε τουλάχιστον. Είχε χτίσει μια ζωή πάνω στην τελειότητα και κάποια μέρα ανακάλυψε ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά μια φούσκα. Μια φούσκα που έσκασε από την μια μέρα στην άλλη. Δεν μου το ‘πε αλλά το κατάλαβα από την στιγμή που μπήκα στο σπίτι της. Το έπιασα στον αέρα, στην ματιά της, την μυρωδιά της, φάνηκε από τις κινήσεις της, από το χαμόγελο ενός πληγωμένου ανθρώπου. Ίσως τελικά έπρεπε να γίνω ψυχολόγος. Αυτό που πάντα ήθελα να κάνω αλλά η ζωή δεν….. «Ψυχολόγος- ζιγκολό» σκέφτηκα και χαμογέλασα.
 
«Συνέχισε σε παρακαλώ. Είμαι όλος αυτιά. Θέλω να μάθω πως γνωρίστηκες με την φίλη μου την Μαρία» της είπα και εκείνη κούνησε το κεφάλι της καταφατικά. Ο πληθυντικός είχε φύγει και την θέση του πήρε ο ενικός. Δεν υπήρχε καμία απόσταση μεταξύ μας πια. «Όταν γύρισα λοιπόν από την άδεια είδα την Μαρία αρκετά στεναχωρημένη. Είχε φύγει εκείνη η εσωτερική γαλήνη που αποτυπωνόταν στο πρόσωπο της. Ήταν μια Μαρία μελαγχολική χωρίς ίχνος χαμόγελου. Δεν είχα το θάρρος να την ρωτήσω τι της συμβαίνει , άσε που δεν ήμουν σε καλή ψυχολογική κατάσταση για να συζητάω και προβλήματα τρίτων! Αυτή η ιστορία κράτησε περίπου ένα μήνα. Ώσπου μια μέρα ήρθε να με δει και να μου φέρει ένα κουτί γλυκά από την Σύρο όπου είχε πάει διακοπές. Ήμουν στον πάνω όροφο και κατέβηκα να την συναντήσω γιατί με ειδοποιήσανε ότι ήθελε να με δει. Μόνο που όταν κατέβηκα να την δω το πρόσωπο της ήταν ανέκφραστο και το κουτί με τα γλυκά βρισκόταν στο πάτωμα. Τρόμαξα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τις της είχε συμβεί. Την χαιρέτησα, μου είπε ένα ξερό γεια, και μετά μου ζήτησε να της πω ποια είναι η κοπέλα της φωτογραφίας που βρισκότανε πάνω στο γραφείο μου. Από πού την ξέρω και τι ρόλο παίζει στην ζωή μου. Ήταν έντονα εκνευρισμένη σε βαθμό που νόμιζα ότι θα μου πετάξει το κουτί με τα γλυκά στο κεφάλι.
 
Πάνω στο γραφείο βρισκότανε η φωτογραφία του πρώην συζύγου μου με την Μαργαρίτα. Την είχα βγάλει από την τσάντα γιατί έψαχνα έναν φάκελο που έπρεπε να παραδώσω σε έναν συνάδελφο. Ανέβηκα βιαστικά πάνω να του τον παραδώσω και η φωτογραφία έμεινε εκεί. Πάνω στα ντοσιέ, φάτσα κάρτα,να μου γνέφει ότι το ζευγαράκι ζει τον μεγάλο έρωτα του και εγώ το δράμα μου».
 
Είχα πιει ήδη τέσσερα ποτήρια κρασί και πήγαινα για το πέμπτο. Ευχόμουν να υπάρχει στην κάβα και άλλο μπουκάλι κρασί, γιατί ήθελα να πιω μέχρι… να ξεχάσω. Σταμάτησε κάποια στιγμή την αφήγηση και μου ζήτησε να της βάλω κρασί στο ποτήρι της. Έπιασε με τα χέρια τα ξανθά της μαλλιά και ένας βαθύς αναστεναγμός βγήκε από μέσα της. Της έβαλα το κρασί στο κρυστάλλινο ποτήρι και της ζήτησα να μου πει την συνέχεια. Ήθελα να μάθω τι ακριβώς έγινε όταν η Μαρία είδε την φωτογραφία της Μαργαρίτας και του γκόμενου της πάνω στο γραφείο. «Αν τελειώσει το κρασί αυτό θα έχουμε και άλλο μπουκάλι;» της είπα με μια έκφραση αγωνίας στο πρόσωπο μου. «Μην ανησυχείς για αυτό» μου είπε χαμογελώντας και έφερε το ποτήρι στα χείλη της. «Μα τους χίλιους κεραυνούς είναι τόσο σέξι» σκέφτηκα και της ζήτησα να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας. «Στην υγεία μας» είπαμε ταυτόχρονα και κοιταχτήκαμε για λίγα δευτερόλεπτα.
 
«Προσπάθησα να την  καθησυχάσω και της πρόσφερα ένα ποτήρι νερό. Μου είπε ότι δεν μπορεί να ηρεμήσει αν δεν μάθει πως βρέθηκε αυτή η φωτογραφία στα χέρια μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν αυτό που την αναστάτωσε με την φωτογραφία. Ειλικρινά δεν φανταζόμουν τι μπορεί να της προκάλεσε τόσο έντονη αντίδραση. Το πιο λογικό ήταν να γνώριζε την κοπέλα. Ναι, αλλά από που; Ώρα λοιπόν να το μάθω σκέφτηκα, ενώ η ίδια με τα δάκρυα στα μάτια με θερμοπαρακαλούσε να της πω την αλήθεια. Δεν ήθελα να την βλέπω έτσι στεναχωρημένη, οπότε της ζήτησα να ηρεμήσει, την φίλησα στο μέτωπο και της είπα ότι η κοπέλα της φωτογραφίας είναι η γκόμενα του άντρα μου.
 
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα Θανάση… Κάπως έτσι είσαι σήμερα εσύ εδώ, σ’ αυτόν τον γκρι-σκούρο καναπέ με το έκτο ποτήρι στο χέρι…». «Ναι, κάπως έτσι» μουρμούρισα και ζήτησα να ανοίξει και άλλο μπουκάλι κρασί.
 
Συνεχίζεται….

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή