ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

1730 Views
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ

Ώρα Ελλάδος 23:32. «Μωρό μου καλημέρα. Οι στιγμές που θα είμαστε μαζί και θα ζούμε τον έρωτα μας, ολοένα και πλησιάζουν. Δεν ξέρεις πόσο ανυπομονώ να σε σφίξω στην αγκαλιά μου και να σου δώσω ένα γλυκό φιλί. Κάνε λιγάκι υπομονή και να δεις που όλα θα είναι καλύτερα. Σε σκέφτομαι…Το λουλούδι σου». Είχε σημειώσει το μήνυμα του κινητού σε ένα κίτρινο χαρτάκι, από αυτά που κολλάς στο γραφείο ή στο ψυγείο και σημειώνεις λίστες από σούπερ μάρκετ, σημαντικά ραντεβού, τηλέφωνα που πρέπει να πάρεις, το φροντιστήριο του παιδιού, τις γόνιμες μέρες και άλλα πολλά που γεμίζουν την καθημερινότητα και την ζωή ολόκληρη, και μου το διάβασε με ένα τελείως κυνικό τρόπο. Μου τόνισε ότι το μήνυμα το είχε στείλει το λουλουδάκι-Μαργαριτούλα κατά λάθος στο εταιρικό τηλέφωνο του άντρα της και όχι στο προσωπικό του, και έτσι την έπιασε στα πράσα. Λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Την μεγάλη διαφορά. Έτυχε λοιπόν να ξεχάσει εκεί νη την ημέρα «ο γλυκός της»το εταιρικό τηλέφωνο στο σπίτι και όλα μετά πήραν τον δρόμο τους. Έβαλε ντετέκτιβ, τους παρακολούθησε και έμαθε ποια είναι η «κυρία», που μένει, τι δουλειά κάνει και αν έχει σχέση. Α, ναι η σχέση της ήμουν εγώ. Το είχα ξεχάσει τελείως. Η μάλλον θα ήθελα να το ξεχάσω για πάντα.
 
Το σοκ ήταν δυνατό. Μου ήρθαν διάφορα τραγούδια στο μυαλό, από αυτά που άκουγαν οι θείες και οι θείοι μου στο πικάπ την δεκαετία του 80’, που το λαϊκό τραγούδι-σκυλάδικο ήταν στα πάνω του και διάφορα έντεχνα της δεκαετίας του 60’. Ανάμεσα τους το  «Μωρό μου καλησπέρα σε σκεφτόμουν όλη μέρα»,  το «Υπομονή, υπομονή, υπομονήήήήήήήήήήήήήήήήήήή΄, κάνε υπομονή και ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός», και άλλα πολλά με τον έρωτα, το φιλί και το «Σε σκέφτομαι». Να, έτσι απότομα μου ‘ρθε και ο Σώτης Βολάνης στο μυαλό με το σουξέ του: «Σε σκέφτομαι συχνά, σε σκέφτομαι συχνά μέρα και νύχτα δεν μπορώ να σε βγάλω απ’ το μυαλό. Σε σκέφτομαι συχνά, σε σκέφτομαι συχνά την νύχτα έχω κάνει μέρα και δεν μπορώ να κοιμηθώ…».
 
Το ευχάριστο μουσικό διάλλειμα διεκόπη από την φωνή της κυρίας Έλενας και από τον ήχο του συρταριού, το οποίο άνοιξε για να βάλει μέσα το κίτρινο χαρτάκι. «Δεν χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο. Νομίζω το μήνυμα τα λέει όλα», μου είπε και έκλεισε το συρτάρι. Την κοιτούσα από πάνω μέχρι κάτω. Μιλούσε με μια απίστευτη ψυχραιμία ενώ τα μάτια της ήταν υγρά, χωρίς όμως να τρέχουν δάκρυα. Τώρα μου άρεσε ακόμα περισσότερο. «Συγνώμη αν σε πλήγωσα αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να μάθεις την αλήθεια. Ήξερες ότι ήταν με κάποιον στην Αυστραλία αλλά δεν ήξερες με ποιον. Τώρα λοιπόν ξέρεις»μου είπε και διόρθωσε την τιράντα από το φόρεμα της. Το μαύρο πουλί που καθόταν στο περβάζι του παραθύρου όση ώρα γινόταν η μεγάλη αποκάλυψη, δεν βρισκόταν πια εκεί. «Ο οιωνός έφυγε. Έκανε την ζημιά του και τώρα εξαφανίστηκε»μουρμούρισα και έπιασα το πακέτο με τα τσιγάρα. «Καπνίζεις;»με ρώτησε για της απαντήσω ένα ξερό «Όχι»και να της ζητήσω στην συνέχεια τον αναπτήρα. Άνοιξε πάλι το συρτάρι, έβγαλε τον αναπτήρα, μου άναψε το τσιγάρο, της είπα «ευχαριστώ», μου απάντησε «παρακαλώ» και μείναμε πάλι να κοιτιόμαστε σαν ηλίθιοι. Κερατωμένοι ηλίθιοι.
 
Κάτι όμως δεν μου κόλλαγε στην όλη ιστορία. «Πως γίνεται να ξέρει την φίλη μου την Μαρία, και ο κερατάς της υπόθεσης να είναι ένας φίλος της Μαρίας; Πόση σύμπτωση να βρεθούμε στο ίδιο κατάστημα εκείνη την ημέρα και να την δω να αγοράζει το πορτατίφ;»σκέφτηκα και ήμουν έτοιμος να της κάνω τις ερωτήσεις. Τι στο διάολο γινόταν σήμερα σ’ αυτό το σπίτι του Παλαιού Ψυχικού στις 23:56 το βράδυ; Τι άλλο θα άκουγα σ΄ αυτό το τεράστιο πλουσιόσπιτο από τα καυτά χείλη αυτής της γυναίκας; Και αυτό το ρημαδόπουλο-γρουσούζης οιωνός θα εμφανιζόταν ξανά;
 
Έσβησα το μισό τσιγάρο στο τασάκι και της ζήτησα να καθίσουμε στον καναπέ. Πρώτα την ρώτησα αν μπορώ να έχω ένα ποτό γιατί το είχα μεγάλη ανάγκη. Είχε ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί στην αρχή της γνωριμίας μας αλλά με τις εξελίξεις δεν πρόλαβα να πιω γουλιά.  Τώρα όμως ήθελα να πιω και μάλιστα πολύ. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα σίγουρα ένα μπουκάλι δεν θα μου ‘φτανε. Κάτι μου έλεγε πως η βραδιά θα ήταν ιδιαίτερα καυτή και  θα μου έμενε αξέχαστη σε όλη μου την ζωή. Θα έχω κάτι να αφηγούμαι στα παιδιά μου, όταν με το καλό γίνω πατέρας και βρω αυτή που δεν θα με φλομώσει στα ψέματα, και μπορέσω να γίνω το λουλούδι της και όχι το γαϊδουράγκαθο της.
 
«Μπορώ να έχω ένα ποτήρι κρασί»είπα, και ήπια μονορούφι το άλλο που είχε μείνει στο κολονάτο ποτήρι. Θυμήθηκα τα δικά μου ποτήρια κρασιού που πήρα από ένα μαγαζί προσφορά τα 6 τεμάχια μόνο 12 ευρώ. Ο κύριος Αντώνης  που έχει το κατάστημα μου έκανε καλύτερη τιμή και από 12 ευρώ μου τα άφησε 10. Πήγα να γελάσω καθώς έβλεπα αυτά που είχα μπροστά μου αλλά κρατήθηκα. «Για άλλο λόγο έχεις έρθει φίλε, που εν τέλει ούτε και εσύ ο ίδιος γνωρίζεις»μουρμούρισα καθώς η κυρία Έλενα πήγαινε προς την κουζίνα να φέρει το κρασί. Άνοιξε το ψυγείο, πήρε το μπουκάλι, έβγαλε τις γόβες της, και έμεινε ξυπόλητη. Τώρα ερχόταν με το μπουκάλι κρασί, ξυπόλητη και αποφασισμένη για την συνέχεια της βραδιάς. Έβλεπα την αποφασιστικότητα σε όλα το σώμα της. Από τα μάτια μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών. Από τον τρόπο που περπάταγε. Η αλλιώς από την κορυφή ως τα νύχια.
 
«Έχω μεγάλη περιέργεια να αντικρύσω την γυμνή αλήθεια»σκέφτηκα και άρχισα να ερεθίζομαι στην σκέψη ότι μετά το κρασί και την κουβέντα ίσως να επακολουθούσε μια βραδιά καυτή και ερωτική. Γιατί όχι; Mήπως είχα κάτι καλύτερο να κάνω ή μήπως με περίμενε κανείς στο σπίτι; Το πολύ-πολύ να έβρισκα τον ιδιοκτήτη μου με νέο μαλλί να περιφέρεται στο σαλόνι μου μασώντας την τυρόπιτα του, με τα τρίμματα από το φύλλο να λεκιάζουν το μπλε σκούρο γιλεκάκι του. Η μπορεί να έβρισκα κανένα ξεφλούδισμα στο ταβάνι που δεν είχα ξαναδεί και να φώναζα «Ζήτωωωωωωωωωωωωωωωωω»από την χαρά μου. Όμως τίποτα από αυτά δεν θα ήθελα να ζήσω.
 
Ήθελα να καθίσει η κυρία Έλενα δίπλα μου, εδώ στον πανάκριβο, γκρι σκούρο καναπές της και να μου πει αν μου κάνει πλάκα ο Θεός σήμερα και τι ρόλο παίζω στην ζωή της. Ποιο σχέδιο συνομωσίας κρύβεται πίσω από την συνάντηση μας. Και, να, που ξαφνικά μου ήρθα και δυο τραγούδια στο μυαλό. «Μου κάνει πλάκα ο Θεός» από την Χρύσπα και «Τι ρόλο παίζω στην ζωή σου» από την Λένα Παπαδοπούλου. Εγώ που στα δύσκολα άκουγα Τσαϊκόφσκι, Βιβάλντι  και Μπαχ.
 
Συνεχίζεται…
Διαβάστε όλα τα LIFE  STORIES ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή