Το ταξίδι που δεν έκανε... Βασίλης Καρατζόγλου | «Covid-19 stories»

5393 Views
Το ταξίδι που δεν έκανε... Βασίλης Καρατζόγλου | «Covid-19 stories» Το ταξίδι που δεν έκανε... Βασίλης Καρατζόγλου | «Covid-19 stories»

 

Τρέχει πάνω κάτω στo λιμάνι του Πειραιά. Προσπαθεί να βρει τροφή. Όλο το απόγευμα ψάχνει  αλλά τζίφος. Θα τολμούσε να πει ότι πεινάει σαν λύκος αλλά είναι υπερβολή να λέει, εκείνη, κάτι τέτοιο. Κόσμος πηγαινοέρχεται με τα μπαγκάζια στα χέρια. Περιμένουν να επιβιβαστούν στο πλοίο της γραμμής. Γέλια, χαρούμενες φάτσες, ρουφηχτά φιλιά, και σκυλιά που γαβγίζουν. Καλοκαίρι βλέπεις. Πόσο θα ‘θέλε να πάει και αυτή ένα ταξίδι. Κάπου μακριά. Να γνωρίσει έναν άλλο τόπο. Μα, τι λέει! Τι όνειρα κάνει ώρες-ώρες. Πρέπει να το πάρει απόφαση. Η ζωή της έχει ημερομηνία λήξης και ακολουθεί συγκεκριμένη πορεία. Κυνηγητό, άγχος επιβίωσης και αναζήτηση τροφής κάτω από δύσκολες συνθήκες. Η σκέψη της διακόπτεται από ένα κομμάτι κουλούρι. Το βλέπει να πέφτει από ένα χέρι. « Ωπ, τι ωραίο γεύμα είναι αυτό;»φωνάζει όλα χαρά και τρέχει  να το προλάβει. Δεν πρόφτασε. Το τσίμπησε ένα περιστέρι. Θα ψάξει λίγο ακόμα. Δεν θα το βάλει κάτω. Μα προς τα πού να πάει; Σκέφτεται να πάει απέναντι στον φούρνο. Κάτι θα βρει εκεί. Είναι ολόκληρο ταξίδι και έχει πολύ δρόμο να διασχίσει, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή.
 
 
 
 
Καθώς ετοιμάζεται να φύγει νιώθει μία σκιά πάνω της. Ωχ, ένα πόδι είναι έτοιμο να την πατήσει. «Παναγία μου», αναφωνεί και πέφτει κάτω κάνοντας την ψόφια. Το πόδι την προσπερνάει και σταματάει. Ένα παιδί γύρω στα 20 μιλάει το κινητό του. «Γιατί δεν θέλεις να έρθεις; Τι σε έπιασε ξαφνικά; Χθες άλλα κανονίζαμε και σήμερα τα αλλάζεις όλα. Σε μία ώρα φεύγει το πλοίο. Αν δεν έρθεις δεν θα με ξαναδείς ποτέ σου». Μα τι κρίμα, σκέφτεται και κάνει να φύγει. Ξαφνικά σταματάει. Δεν μπορεί να φύγει. Όχι. Δεν μπορεί να αφήσει έναν άνθρωπο, έτσι μόνο να υποφέρει. Αλλά και τι κάνει; Πως μπορεί να βοηθήσει; Το αγόρι κάθεται σε ένα πεζούλι με κατεβασμένο το κεφάλι. Είναι και ομορφούλης ανάθεμα τον. Κρατάει μία τυρόπιτα. Την πετάει κάτω. Αυτό και αν είναι τύχη. Επιτέλους βρήκε τροφή. Πλησιάζει προσεκτικά την πεταμένη τυρόπιτα. Ευτυχώς δεν την έχει πάρει κανένας είδηση. Είναι και ζεστή-ζεστή. Πω, πω τι ηδονή! Ανοίγει το στόμα της και ετοιμάζεται να γευτεί την πρώτη μπουκιά.
 
 

«Να έρθεις τώρα εδώ να μιλήσουμε. Δεν είναι λόγος αυτός να χωρίσουμε. Με ακούς γαμώτο;» φωνάζει το αγόρι. Κλείνει το κινητό του και εκείνη το στόμα της. Δεν μπορεί να φάει. Τον βλέπει που κλαίει. Από την τσέπη του βγάζει ένα μενταγιόν με κεχριμπάρι. Το επεξεργάζεται. Θα της το είχε πάρει δώρο. Τι ρομαντικό παιδί. Μάζεψε λεφτά και της πήρε αυτό το υπέροχο δώρο! «Τι χαζός που είμαι ώρες-ώρες. Ξέρω ότι δεν θα έρθει. Πάλι θέλει να μείνει μόνη της. Τσάμπα πήρα την άδεια από την δουλειά μου. Καλύτερα να καθόμουν στο νοσοκομείο να δούλευα». Τον παρακολουθεί να μονολογεί και σκέφτεται πόσο πολύ θέλει να σκαρφαλώσει πάνω του και να του πει να μην στεναχωριέται. Ότι θα βρει μία άλλη κοπέλα γιατί είναι ωραίο και καλό παιδί. Ότι έχει όλη την ζωή μπροστά του. Αλλά είναι σίγουρη πως μόλις την δει θα τρομάξει και μετά θα προσπαθήσει να την πατήσει. Αυτό θα είναι το τέλος της. Από ένα χωρισμένο ομορφόπαιδο, κάπου στο λιμάνι του Πειραιά.
«Δεν ξέρω τι να κάνω. Είμαι τόσο μπερδεμένος και νιώθω πια τόσο μόνος. Έρωτες και κουραφέξαλα», μονολογεί και κλωτσάει ένα άδειο κουτάκι coca-cola.
Το πήρε απόφαση. Θα πάει αυτή να του μιλήσει. Με όποιο κόστος.
Θα του πει να πάει το ταξίδι. Ότι δεν αξίζει να πονάει για κάποια που δεν του δίνει σημασία. Ότι θα περάσει ωραία εκεί που θα πάει. Πρέπει να ταξιδέψει και να ζήσει νέες εμπειρίες. Να μην κάτσει λεπτό. Να το κάνει γιατί η ζωή είναι μικρή και απρόβλεπτη. Να το κάνει γιατί και αυτή το ήθελε κάποτε πολύ, αλλά μια κακιά στιγμή τα άλλαξε όλα. Θα σκαρφαλώσει πάνω του να του πει όλα αυτά που σκέφτεται. Είναι αποφασισμένη για όλα! Την ώρα που πάει να του μιλήσει χτυπάει το τηλέφωνό του. Κρύβεται από πίσω του.«Έλα μάνα ακόμα δεν έφυγε το πλοίο. Ναι, περιμένω. Ναι, είναι και η Ζωή εδώ. Θα της τα δώσω. Έγινε. Οκ. Τα λέμε».
Κοιτάζει το ρολόι του. Σε 20 λεπτά το πλοίο φεύγει και η Ζωή δεν φάνηκε. Πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει. Την παίρνει τηλέφωνο. Δεν το σηκώνει. Ξανακαλεί. Τα ίδια. Αυτό ήταν.  Παίρνει το σακβουαγιάζ και πηγαίνει προς το πλοίο. Θα κάνει μόνος του αυτό το ταξίδι. Μπορεί να είναι καλύτερα έτσι.
 
 

Όχι, δεν θα κάτσει λεπτό εδώ, θα φύγει και αυτή. Θα κάνει αυτό που είχε ονειρευτεί. Ναι, θα το κάνει με όποιο κόστος. Το ταξίδι που δεν έκανε τότε μαζί του, θα το κάνει μόνη της. Τρέχει και σκαρφαλώνει στο σακβουαγιάζ του νεαρού. Πιάνεται με όση δύναμη έχει.. Θα τα καταφέρει. Ο νεαρός επιταχύνει το βήμα του. Κρατιέται όσο μπορεί. «Θεούλη μου κάνε να προλάβω να μπω στο πλοίο. Βοηθάμε με να κάνω αυτό το ταξίδι» μονολογεί. Στο μυαλό της έρχεται εκείνη η καταραμένη στιγμή που έζησε πριν από λίγο καιρό. Θυμάται τον Μενέλαο να πλησιάζει περιχαρής σε μία σοκολάτα. Της φωνάζει να πάει και εκείνη για να φάνε παρέα. Τρέχει κοντά του. Ένα ασθενοφόρο έρχεται να πάρει έναν μεθυσμένο γέρο που είναι πεσμένος και έχει χάσει τις αισθήσεις του. Κατεβαίνουν δύο άντρες από το ασθενοφόρο. Ο Μενέλαος δεν τους παίρνει είδηση. «Πω, πω είναι νόστιμη έλα να δεις» φωνάζει γεμάτος ενθουσιασμό. Λίγο πριν φτάσει κοντά του βλέπει μία μπότα να πατάει την σοκολάτα. Όχι δεν είναι αλήθεια. Τρέχει ακόμα πιο γρήγορα. «Μενέλαεεεεεεεεεεεεε» φωνάζει με όλη της την δύναμη. «Μενέλαεεεεεεεεε». Είναι ήδη πολύ αργά.
 
 

Ακούγεται το σφύριγμα από την κόρνα του πλοίου. Τα κατάφερε. Η χαρά της δεν περιγράφεται! Ανεβαίνουν στο κατάστρωμα. Σκαρφαλώνει πάνω στα κάγκελα και τρέχει σαν τρελή. Της φαίνεται σαν όνειρο! Είναι σίγουρη πως κάποτε θα γραφτεί στην ιστορία. Η πρώτη κατσαρίδα που κατάφερε να ταξιδέψει. Η πρώτη κατσαρίδα που ακολούθησε την καρδιά της!Μια αντρική φωνή από το μεγάφωνο καλωσορίζει τους επιβάτες και τους εύχεται καλό ταξίδι. Σε λίγα λεπτά το πλοίο σαλπάρει και χάνεται στον ορίζοντα. 

.
«Covid-19 stories» 
Κάθε 13 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr
 
 ..
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media
 ..
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή