ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΤΟ ΠΟΡΤΑΤΙΦ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

622 Views
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΤΟ ΠΟΡΤΑΤΙΦ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΤΟ ΠΟΡΤΑΤΙΦ. Από τη στήλη «LIFE STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΤΟ ΠΟΡΤΑΤΙΦ. Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΑΤΖΟΓΛΟΥ.

Ώρα Ελλάδος 21:56. Με τα σύνεργα στα χέρια μου και την κυρία Έλενα να προχωράει μπροστά μέσα στο σκοτάδι, αναρωτιόμουν πραγματικά ποια μπορεί να ήταν η συνέχεια. Αν ήμουν σεναριογράφος δεν θα ήξερα πώς να προχωρήσω την ιστορία. Τι μπορεί να περιμένει τον ήρωα μέσα στο σκοτάδι; Ακολουθεί το σεξ και ατελείωτες στιγμές ηδονής και πάθους; Παίζει τυφλόμυγα ο «ηλεκτρολόγος» με την «πελάτισσα»; Σκοντάφτει ο πρωταγωνιστής πέφτει κάτω και χτυπάει στους όρχεις του ; Η εμφανίζεται από κάπου η πρώην του –βλέπε Μαργαρίτα-και ζητάει να γυρίσει πίσω και μαθαίνει τελικά ότι όλο αυτό ήταν ένα αστείο; Δεν ξέρω. Ίσως να έβαζα ψηφοφορία για να αποφασίσει το αναγνωστικό κοινό. «Ψηφίστε τώρα ποια θέλετε να είναι η συνέχεια της ιστορίας και κερδίστε 10000 ευρώ μετρητά. Ο γραμμές μόλις άνοιξαν. Μην αργείτε λεπτό. Δέκα χιλιάδες ευρώ ζεστά και λαχταριστά είναι εδώ και σας περιμένουν, έτοιμα να γίνουν δικά σας. Καλέστε τώρα στο 900.900…»
 
«Φοβάσαι;». Η φωνή της κυρίας Έλενας διέκοψε μεμιάς τις σκέψεις μου. «Δεν μου απάντησες. Φοβάσαι;». Να πω την μαύρη μου αλήθεια μου έναν φόβο τον είχα, αλλά δεν έπρεπε να τον δείξω. «Όχι δεν φοβάμαι. Τι να φοβηθώ;». «Μην σε αποπλανήσω»μου απαντάει και σκάει στα γέλια. Τα γέλια της δεν ήταν πολύ δυνατά. Ίσα-ίσα. Είχαν έναν αέρα σιγουριάς και αυτοπεποίθησης από αυτά που ακούς και λες «Είναι έτοιμη για όλα και περιμένει την κατάλληλη στιγμή». Η οποία δεν άργησε να έρθει. Προχωρώντας στο τεράστιο σπίτι, μέσα στο σκοτάδι, από την εξώπορτα μέχρι το σαλόνι, με την λεπτή της σιλουέτα μπροστά και εμένα από πίσω να την ακολουθώ σαν πιστό σκυλάκι και το μυαλό μου να οργιάζει, σταματάει ξαφνικά και ανάβει το πορτατίφ που βρισκόταν δίπλα στον γκρι καναπέ. Γυρίζει προς το μέρος μου με το αριστερό φρύδι ελαφρώς σηκωμένο ενώ τα χέρια της μείνανε ακίνητα πάνω στον διακόπτη του πορτατίφ. Με μια μικρή κίνηση αφήνω τα σύνεργα κάτω και το βλέμμα μου έπεσε στα μάτια της, διαπέρασε το υπέροχο στήθος της και κατέληξε στο…πορτατίφ!
 
 Είχε πάνω του κάτι μικρά διαμαντάκια, σαν κ’ αυτά που είδα όταν πήγα να πάρω ένα  κόσμημα για τον λαιμό, δώρο στην Μαργαρίτα για την γιορτή της. Καθώς παρατηρούσα τα κοσμήματα από πολύτιμες πέτρες Μπαρόσκι ή Ακριβόφσκι (έτσι λεγότανε και το μαγαζί) αναρωτιόμουν ποιος μπορεί να αγοράζει πορτατίφ που η αξία τους ήταν μεγαλύτερη από το επίδομα του ΟΑΕΔ και τους δώδεκα μήνες μαζί(360 επί 12=4.320). Σκεφτόμουν πόσες ανάγκες θα μπορούσα να καλύψω με αυτά τα χρήματα και πόσο ευτυχισμένος θα ήμουν αν τα είχα. Δύο κυρίες στεκότανε απέναντι  μου με ένα χαμόγελο σαν του Τζόκερ και το επεξεργαζόταν και εγώ έμεινα να τις κοιτάζω και να περιμένω αν θα το αγοράσουν. Η πωλήτρια τις εξηγούσε όλα τα χαρακτηριστικά του πορτατίφ και κάποια στιγμή κατευθυνθήκανε προς το ταμείο. Τότε μπήκα στο μαγαζί, είδα κοσμήματα για την Μαργαρίτα, με ρώτησε η πωλήτρια αν χρειάζομαι βοήθεια, απάντησα ευγενικά «Όχι ευχαριστώ»και αποχώρησα. Υποσχέθηκα όμως στον εαυτό μου ότι την μέρα που θα συναντούσα ένα τέτοιο πορτατίφ θα ρωτούσα τον κάτοχο του αν ήταν ευτυχισμένος που έχει δώσει τόσα χρήματα να το αγοράσει. Και, να, που  η μεγάλη στιγμή έφτασε.
 
 «Λοιπόν, τι σου ‘χει συμβεί και έχεις χάσει την μιλιά σου; Μήπως με φοβάσαι;»πρόλαβε να ρωτήσει πριν της κάνω την ερώτηση που είχα σκεφτεί. «Όχι. Δεν φοβάμαι τόσο εύκολα. Λίγο άγχος έχω. Τίποτα περισσότερο». «Άγχος γιατί; Αν θα καταφέρεις να αλλάξεις όλα τα φώτα του σπιτιού;» «Όχι. Μπορώ να τα αλλάξω. Μην αγχώνεστε. Ίσως το σκοτάδι μου προκαλεί περίεργα συναισθήματα». «Ορίστε, σου έκανα ατμόσφαιρα με το πορτατίφ. Δεν έχει τόσο σκοτάδι πια. Εκτός και αν το μετάνιωσες ή δεν με βρίσκεις τόσο ελκυστική». «Όχι, όχι. Ίσα-ίσα που πιστεύω ότι είσαστε αρκετά….αρκετά σέξι. Ή ελκυστική. Όπως θέλετε πείτε το». «Σημασία έχει πως το λες εσύ όχι τι λέω εγώ». «Σας θεωρώ σέξι…αρκετά..σέξι». «Ωραία λοιπόν. Οπότε μπορείς να μου ξεκουμπώσεις λίγο το φερμουάρ του φορέματος μου. Αν φυσικά θέλεις».
 
Στην τελευταία πρόταση, χαμήλωσε την φωνή, την έκανε πιο ναζιάρικη και παιχνιδιάρικη, τόσο που δεν γινότανε να της αντισταθώ. «Φυσικά και θα σας ξεκουμπώσω το φερμουάρ. Άλλωστε για αυτό είμαι εδώ». Χαμογέλασε, έριξε το μαλλί μπροστά στο στήθος της, περιμένοντας έτσι την μεγάλη κίνηση. Την πλησίασα, ακούμπησα τα χέρια μου στην πλάτη της, έπιασα το φερμουάρ και σιγά-σιγά άρχισα να το κατεβάζω. Εκείνη έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό και λίγο πριν το τέρμα… Σταμάτησα. «Πριν συνεχίσω, θέλω να σας ρωτήσω κάτι και αν θέλετε μου απαντάτε» είπα. Ένιωσα το τράνταγμα στην πλάτη της, το κεφάλι της να σηκώνεται όρθιο, τα μαλλιά της αλλάξανε πορεία σε κλάσματα δευτερολέπτου και με μια απότομη κίνηση  γύρισε προς το μέρος μου. Την αιφνιδίασα με αυτό που της είπα. Το βλέμμα μου είχε παγώσει και ίσα που φαινότανε το χαμόγελο μου. Ναι, θα την έκανα την ερώτηση και ας έχανα την δουλειά μου. «Παρακαλώ είμαι όλη αυτιά να ακούσω την ερώτηση σας». Ο πληθυντικός με άναβε ακόμα περισσότερο. Μου έδινε κύρος, έκανε το παιχνίδι πιο ερεθιστικό και μου έδινε πόντους. Πολλούς πόντους ώστε να της πω: «Το πορτατίφ που ανάψατε πόσο ευτυχισμένη σας κάνει που το έχετε;».
 
Καμία απάντηση. Ακουγότανε μόνο ο χτύπος του ρολογιού στον τοίχο και η καρδιά μου που κόντευε να σπάσει. Τα έπαιζα όλα για όλα. Μπορεί να έχανα από αυτή την «αναμέτρηση»και το ραντεβού μου να τελείωνε κάπου εδώ, χωρίς Happy End. Μπορεί ο πληθυντικός τελικά να ήταν πληθυντικός με κάμποση δόση ειρωνείας και εγώ να νόμιζα ότι είχα το πάνω χέρι και ότι κέρδισα πόντους. Μπορεί να με περνούσε για τρελό και να έπαιρνε την φίλη μου την Μαρία τηλέφωνο να της βάλει χέρι για τον βλάκα φίλο που της έστειλε. Μπορεί όμως να ξαφνιάστηκε πραγματικά και να ήταν κάτι που όντως δεν περίμενε ποτέ της να ακούσει.
 
Μπορεί…μπορεί…μπορεί… Χιλιάδες μπορεί.  Σημασία έχει ότι αυτό που ήθελα να πω το είπα και τώρα περιμένω μόνο μια απάντηση. Που δεν έλεγε να έρθει με τίποτα.
.
Το μόνο που ήρθε ήταν ο ιδιοκτήτης μου, με το χρυσαφί μαλλί του και μια τυρόπιτα στο χέρι, αλλά χωρίς τρίμματα στο γιλεκάκι του. Αυτή την φορά δεν μασούσε παρά μόνο με κοιτούσε έντρομος. Τα είχε χάσει με αυτό που τόλμησα να κάνω. Αντί να γδύσω την πελάτισσα μου και μετά να πετάξω τα ρούχα για να βάλω την φόρμα της εργασίας και να συνεχίσω τις ερωτικές περιπτύξεις, εγώ την ρώτησα πόσο στοιχίζει αυτό το γαμημένο πορτατίφ. Αυτό το πορτατίφ μ’ αυτές τις πολύτιμες πέτρες πάνω . Που εκείνη την ημέρα της απόλυσης μου από το μπουρδέλο που δούλευα και το ξερό «Θέλω να σας ανακοινώσω την λήξη της συνεργασίας μας»εγώ έπρεπε να πάρω δώρο στην Μαργαρίτα γιατί είχε τα γενέθλια της και εκείνο βρέθηκε μπροστά μου, το χάιδευαν και να του λέγανε πόσο υπέροχο κομμάτι είναι. Την ημέρα εκείνη έπρεπε να χαμογελάσω μπροστά στο αφεντικό σαν χάνος, να πάρω την αποζημίωση και να φύγω από την δουλειά μετά από εφτά χρόνια, και αυτό ήταν εκεί και μου έδειχνε την τιμή του και μου υπενθύμιζε πόσο κρίμα είμαι που δεν μπορώ να το αγοράσω. Την ίδια ημέρα που έμαθα ότι ο πατέρας μου έχει καρκίνο και ότι θα πρέπει να τρέξουμε σε γιατρούς και νοσοκομεία αυτό ήταν εκεί και έστεκε περήφανο, μέχρι που μια πελάτισσα το πήρε αγκαλιά και αφού θεώρησε την τιμή του «ευκαιρίας»του χαμογέλασε και είπε στην φίλη της ότι είναι πολύ χαρούμενη και ευτυχισμένη που το έκανε δικό της. Και να λοιπόν που η πελάτισσα στέκει μπροστά μου, δίπλα ακριβώς από το πορτατίφ. Και παραδίπλα της  ο ιδιοκτήτης μου, με το χρυσαφί μαλλί, ανέκφραστος περιμένει την συνέχεια ή έστω την απάντηση της πελάτισσας. «Λοιπόν;».
 
Συνεχίζεται…
Διαβάστε όλα τα LIFE  STORIES ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
με 0 Σχόλια 907 Views
Το “Ρέκβιεμ για την Σμύρνη” αποτελεί ανάθεση του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στον συνθέτη και θα παρουσιαστεί, σε παγκόσμια πρώτη, στο Φεστιβάλ Επταπυργίου  2022.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή