«Covid-19 stories»: Πατέρα άκουσες τα νέα;

11829 Views
«Covid-19 stories»: Πατέρα άκουσες τα νέα; «Covid-19 stories»: Πατέρα άκουσες τα νέα;

 

 

Σε ξέρω 39 χρόνια. Συγκεκριμένα, 39 χρόνια και 6 μήνες. Κατάλαβα ότι είσαι «ιδιόρρυθμος» και «περίεργος» χαρακτήρας, όταν πριν από πολλά χρόνια, σε άκουσα να φωνάζεις δυνατά: «Από πού μπήκες ρε καριόλα;».Τα έχασα. Νόμιζα ότι θα σε έπιανα στα πράσα με μία άλλη γυναίκα. Πω, πω και τότε τι θα γινότανε; Θα είχα ένα ακόμα παιδικό τραύμα; Και έπρεπε να το πω την μάνα μου ή να το πάρω μαζί στον τάφο μου;  Ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω αλλά με αποφασιστικά  βήματα μπήκα στο παιδικό δωμάτιο, πανέτοιμος  να αντικρύσω αυτό που φοβόμουν. «Α, ρε καριόλα δεν θα μου γλιτώσεις», επανέλαβες και με έκπληξη διαπίστωσα ότι απευθυνόσουν σε μια… μύγα.
 
Είχες μεγάλο πρόβλημα με τις μύγες. Δεν τολμούσε να μπει μύγα μέσα στο σπίτι και άρχισες να φωνάζει σαν τρελός. Έπαιρνες την μυγοσκοτώστρα και την κυνηγούσες μέχρι τελικής πτώσεως. Η μύγα βλαστημούσε την ώρα και την στιγμή που μπήκε μέσα σ’ αυτό το σπίτι και προσπαθούσε μάταια να σωθεί. Ήξερε ότι δεν υπήρχε σωτηρία και ότι η μοίρα της ήταν καταδικασμένη. Εκεί μέσα θα άφηνε την τελευταία της πνοή. Και έτσι γινότανε. Το ίδιο πάθαινες και όταν έβλεπες κουμπιά. Τα σιχαινόσουν και πάθαινες αλλεργία μόλις τα έβλεπες. Τα κρύβαμε μέσα σε κάτι βάζα από μαρμελάδες για να μην πέσουν στην υπόληψη σου γιατί σου ερχόταν να κάνεις εμετό. Κανείς γιατρός δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει πως τα κουμπιά προκαλούν αλλεργία σε έναν άνθρωπο και μόλις τα βλέπει του ‘ρχεται να κάνει εμετό. Άλυτο μυστήριο. Και η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά.
 
 
 
Αλλά είχες και τις μεγάλες σου αγάπες και αυτή ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης. Η αλλιώς «Ο Στελάρας», όπως τον αποκαλούσες ακόμα και όταν ο Καζαντζίδης βρισκόταν στον άλλο κόσμο. Είχα μάθει όλα τα τραγούδια του Καζαντζίδη , απ ‘ έξω. Αυτό το «Βράχο, βράχο τον καημό μου, τον μετράω και πονώ, πότε μάνα θα σε δω», με έχει στοιχειώσει και δεν μπορώ να το διώξω με τίποτα από μέσα μου. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ αυτό ακούγαμε. Και να πεις ότι ήταν η μάνα σου μακριά. Δυο βήματα ήταν. Επίσης, ότι έλεγε ο Καζαντζίδης ήταν νόμος και είχε πάντα δίκαιο. Άσε που από τότε που είχε βγάλει και το άλλο τραγούδι το «Έρχονται χρόνια δύσκολα», μας προειδοποιούσες «ότι ο Στελάρας τα έχει προφητέψει όλα και ότι έρχονται μαύρα χρόνια». Και ξέρεις ποιο είναι το κακό; Ότι τα μαύρα χρόνια ήρθανε και από τότε θεωρώ τον Καζαντζίδη μεγάλο προφήτη. 
 
Όταν μπήκες στα εξήντα είχες βρει και έναν καινούργιο έρωτα: το πιεσόμετρο. Κάθε μέρα έβαζες την μάνα μου ή την γειτόνισσα να σου παίρνει την πίεση γιατί αισθανόσουν μια αδιαθεσία. Σε περίπτωση που η πίεση ήταν πάνω από 12, άρχιζες να μην νιώθεις καλά, οπότε την μετρούσες άλλες 10 φορές μέχρι να πειστείς ότι είσαι μια χαρά.Tην τελευταία φορά που βρισκόμασταν στο νοσοκομείο για την χημειοθεραπεία, μου αποκάλυψες ότι χρειάζεσαι μια αλλαγή στην ζωή σου και ότι πρέπει να βρεις μια άλλη γυναίκα, κατά προτίμηση ξένης προέλευσης.Το μόνο που σκέφτηκα είναι πόσο γούστο θα είχε να ήμουν παιδί χωρισμένων γονιών και σε ρώτησα αν έχεις κάποια προτίμηση σε εθνικότητα. Δεν μου απάντησες γιατί σε είχε πάρει ο ύπνος. Ήσουν κουρασμένος από την χημειοθεραπεία και την αναμονή στο νοσοκομείο.
 
Δεν θα ξεχάσω πατέρα εκείνη την κρύα νύχτα των Χριστουγέννων που καθόμουν αμέριμνος στο σαλόνι, όταν ξαφνικά άρχισα να ακούω κάτι περίεργους ήχους από την κρεβατοκάμαρα. Οι ήχοι δεν ήταν ερωτικοί και παθιάρικοι όπως φοβήθηκα στην αρχή.  Ήταν  οι ψαλμωδίες που άκουγες από τον σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδας, σε συνδυασμό με τα τούρκικα έργα που παρακολουθούσε η μάνα μου στην τηλεόραση. Δηλ. ένα πάντρεμα του «Σώσε Κύριε τον λαό σου και ευλόγησον την κληρονομία σου» με τις απεγνωσμένες κραυγές της Φατμαγκιούλ και ενός μουστακαλή Τούρκου που φώναζε και απειλούσε θεούς και δαίμονες. Τρομερός συνδυασμός!
 
 
Τις προάλλες με πήραν τηλέφωνο από το Κίνημα Αλλαγής, το πρώην Πασόκ-θυμάσαι-, να μου πούνε ότι μπήκες στην λίστα με τους βασικούς συντελεστές του κόμματος και ότι έχεις κερδίσει μια τιμητική πλακέτα που θα θέλανε να στην παραδώσουν σε μια γιορτή που θα γίνει σε γνωστό ξενοδοχείο στην Αθήνα. «Ο Κος Καρατζόγλου δεν …δεν…δεν είναι πια στην ζωή», ψέλλισα και έκλεισα το τηλέφωνο. Σκούπισα τα δάκρυα μου και κοίταξα την φωτογραφία που είχες από μια προεκλογική συγκέντρωση του Ανδρέα Παπανδρέου στην Λάρισα. Έψαξα και βρήκα την κάρτα μέλους του κόμματος και την έβαλα μαζί με τις φωτογραφίες από τον γάμο σου, στο πρώτο συρτάρι της κρεββατοκάμαρας. Ξέρω ότι για σένα ήταν πιο σημαντική αυτή η κάρτα μέλους παρά τα στέφανα του γάμου σου.
 
Εγώ πατέρα δεν παντρεύτηκα ακόμα. Είχα πει θα το κάνω το 2021 αλλά με τον κορωνοϊό το βλέπω χλωμό. Δεν είναι η μοίρα μου, καλά σου ΄λεγα τόσα χρόνια. Όποτε έφτανα στα σκαλιά της εκκλησίας κάτι γινόταν και καταστρεφόταν το σύμπαν. Ή σεισμός θα γινόταν, ή θα έβγαινε η ΝΔ, ή θα είχαμε πανδημία. Ευτυχώς δεν έζησες τις καταστάσεις που ζούμε τώρα. Όμως δεν θέλω να σε στεναχωρώ άλλο και σου ανέβει η πίεση. Α πλά θέλω να σου πω ότι το σπίτι πια έχει τόση ησυχία που μου χτυπάει το νευρικό σύστημα και ότι οι μύγες κυκλοφορούνε ελεύθερες. Είδες τι καριόλες που είναι; Μωρέ τι σου λέω; Σάμπως σε νοιάζει εκεί πάνω που είσαι; Είμαι σίγουρος όμως ότι θα έχεις βρει καλή παρέα. Από συγγενείς, φίλους, μέχρι τον Ανδρέα και τον Στελάρα. Κλείνοντας θέλω να σου πω ότι σε αγαπάμε και ότι μας λείπεις. Άσε με τώρα γιατί θα με πάρουν τα ζουμιά και δεν μπορώ τέτοια. Θα βάλω λίγο Στέλιο Καζαντζίδη να ξεχαστώ. «Έρχονται χρόνια δύσκολα». Ήρθαν τα ρημάδια. Ήρθαν…
 
Το κείμενο είναι αφιερωμένο στον πατέρα μου και σε όλους τους πατεράδες που δεν είναι πια μαζί μας.

 

«Covid-19 stories» -  Κάθε 13 του μηνός στις σελίδες του Kulturosupa.gr

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή