Επάγγελμα Ζιγκολό - Μεγάλη Αποκάλυψη. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

372 Views
Επάγγελμα Ζιγκολό - Μεγάλη Αποκάλυψη. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου]. Επάγγελμα Ζιγκολό - Μεγάλη Αποκάλυψη. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

 Επάγγελμα Ζιγκολό - Μεγάλη Αποκάλυψη. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

Ώρα Ελλάδος 12:42. «Αγαπημένε μου. Στο ραντεβού που θα πάς να ξέρεις ότι θα είμαι μαζί σου. Στην καρδιά σου..Στην ψυχή σου..Μαργαρίτα..». Έκλεισα τον φάκελο και το μάτι μου καρφώθηκε κατευθείαν στο ταβάνι. Ένα ξεφλούδισμα καινούργιο έκανε την εμφάνιση του. Ναι, δεν το είχα ξαναδεί. Ολόφρεσκο πράγμα. Από και ως που η Μαργαρίτα ήξερε ότι εγώ είχα ραντεβού»μουρμούρισα ενώ το μυαλό μου έκανε 1.000 στροφές στο δευτερόλεπτο μπας και βρω καμιά άκρη. Τζίφος. Ξαφνικά, θυμήθηκα ότι τον φάκελο πήγε να μου τον δώσει ο Κος Πουρσανίδης την ημέρα που πήγα στο ραντεβού μου στο Παλαιό Ψυχικό. Ναι, ήθελε να μου τον δώσει αλλά εγώ βιαζόμουν και του είπα θα έρθω άλλη στιγμή να τον πάρω. Και, νάτος στα χέρια μου με ένα περιεχόμενο που δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Με ένα περιεχόμενο που μπορεί να έχει νόημα, μπορεί και όχι…
 
Ώρα Ελλάδος 09:29. «Καλημέρα Θανάση. Θα σε παρακαλούσα να έρθεις σήμερα το βράδυ στις 9 στο σπίτι μου να τα πούμε. Θα σε περιμένω με χαρά. Έλενα». Μισάνοιξα τα μάτια μου, διάβασα το μήνυμα και έπεσα πάλι για ύπνο. «Είναι πια Δευτέρα και μια καινούργια εβδομάδα ξεκινά»σκέφτηκα χωρίς να μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Πόσο μάλλον για την κάρτα. Ήμουν πολύ κουρασμένος. Χθες έπαιρνα τηλέφωνο την φίλη μου την Μαρία αλλά δεν το σήκωνε. Εξαφανίστηκε και αυτή. Μετά πήρα τον Κώστα και πήγαμε για μπύρες. Ήθελα τόσο πολύ να βγω και να πιω. Δεν μπορούσα να καθίσω λεπτό στο σπίτι. Είπαμε τα δικά μας, με ρώτησε πως πάω από δουλειά, του είπα χάλια, κούνησε το κεφάλι του, είπαμε για τα γκομενικά μας που επίσης πάνε χάλια, για τα οικονομικά που είναι χέσε μέσα και τελικά καταλήξαμε ότι είναι η ζωή είναι από μόνη της ένα μάτσο χάλια..η μάλλον σκατά. Απλά έχει και μερικές στιγμές έξαρσης, χαράς, ζωντάνιας και ζωτικότητας. Μετά κάναμε καμάκι σε δύο γκόμενες που καθόταν απέναντι μας, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και γύρισα σπίτι στις 4 το πρωί μέσα στα μαύρα χάλια.
 
Έπεσα στο κρεβάτι και όλα γύρω μου γυρίζανε. Έκλεισα τα μάτια μου και προσπάθησα να φανταστώ πως θα ήταν το βράδυ σήμερα στης κυρίας Έλενας. Τι θα έλεγα στον γιο της, τι βοήθεια θα πρόσφερα και πως θα στεκόμουν σε όλο αυτό. Με φαντάστηκα να μιλάω και να συμπαραστέκομαι στον νεαρό..ώσπου με πήρε ο ύπνος. Στο όνειρο μου είδα το μαύρο πουλί να στέκεται στην εξώπορτα του σπιτιού της και να μου λέει: «Πέρνα μέσα μην φοβάσαι. Τώρα αρχίζουν όλα….».
 
Η ώρα ήταν ήδη οχτώ και σε μια ώρα έπρεπε να βρίσκομαι στο Παλαιό Ψυχικό. Άνοιξα την ντουλάπα για να βρω τι ρούχα θα βάλω. Όλο το απόγευμα το πέρασα στον καναπέ να κοιτάζω το νταβάνι και να σκέφτομαι τι μπορεί αν σήμαινε η κάρτα που μου στείλε η Μαργαρίτα. Από πού ξέρει τι θα έκανα εγώ; Μήπως πήρε τηλέφωνο την Μαρία κα ι της τα ξέρασε όλα;  Δύσκολο. Η Μαρία δεν θα το έκανε ποτέ αυτό. Μήπως ο γκόμενος της έμαθε κάτι και της το είπε; Και αυτός πάλι από πού να το μάθε; Μυστήριο.
 
Αποφάσισα να βάλω το μπλουζάκι που μου έκανε δώρο στα γενέθλια μου. Είναι από τα αγαπημένα μου. Με ένα ωραίο παντελόνι και τα καλά παπούτσια που μου ΄χει πάρει η Μαρία, κούκλος θα είμαι. «Ρε, συ πόσο καιρό είχα να πω καλή κουβέντα για τον εαυτό μου»αναρωτήθηκα καθώς έβαζα την μπλούζα. Έβαλα και το παντελόνι, κοιτάχτηκα για λίγο στον καθρέφτη, χαμογέλασα και μετά έφτιαξα το μαλλί. Έτοιμος. Πήρα τα κλειδιά και κατευθύνθηκα προς το αμάξι. «Ελπίζω να πάρει μπρος αυτή την φορά γιατί δεν θα αντέξω και άλλη ταλαιπωρία»σκέφτηκα καθώς κατέβαινα με το ασανσέρ στο ισόγειο. Το αυτοκίνητο ευτυχώς πήρε μπρος και το ταξίδι για το Παλαιό Ψυχικό μόλις ξεκίνησε. Στον δρόμο αναρωτιόμουν γιατί ενώ είχα φύγει προχθές από το ραντεβού μου με την κύρια Έλενα μου φαινότανε σαν να περάσανε μήνες. Κι’ όμως ήταν σαν χθες…
 
Ώρα Ελλάδος 20:45. Έφτασα στον προορισμό μου μέσα σε μισή ώρα. Δεν είχε καθόλου κίνηση στους δρόμους. Βρήκα και εύκολα να παρκάρω. Βρίσκομαι ήδη στην εξώπορτα με τα τεράστια κάγκελα και χτυπάω το κουδούνι. Περιμένω μισό λεπτό και η εξώπορτα ανοίγει. Διασχίζω τον κήπο, περνάω ανάμεσα στους υπέροχους θάμνους και τα ψηλά δέντρα και φτάνω στην άλλη πόρτα. Διορθώνω λίγο το μπλουζάκι στους ώμους, το τινάζω ελαφρά και χτυπάω το κουδούνι. Λίγα δευτερόλεπτα πριν ανοίξει η πόρτα, ακριβώς στα αριστερά μου, πάνω σε ένα δέντρο, βλέπω το τεράστιο μαύρο πουλί. Κάνει τις ίδιες κινήσεις που έκανε όταν το πρωτοείδα. Ξύνει τα φτερά και τον λαιμό του, βγάζει μια κραυγή και εξαφανίζεται. «Ο οιωνός»μουρμουρίζω και το κοιτάζω καθώς πετάει ψηλά και εξαφανίζεται στο σκοτάδι.
 
Η πόρτα ανοίγει, η κυρία Έλενα κάνει την εμφάνιση της (ακόμα πιο σέξι από την προηγούμενη φορά)με χαιρετάει, της ανταποδίδω τον χαιρετισμό, μου χαμογελάει, της ανταποδίδω το χαμόγελο και περνάω στο κατώφλι του σπιτιού της. Γνώριμος ο χώρος, δεν δυσκολεύομαι καθόλου να προσαρμοστώ. Πόσο μάλλον να προσανατολιστώ. «Κάθισε Θανάση. Τα θα πιείς;»με ρωτάει και μου σκάσει ένα μεγάλο χαμόγελο. «Αν έχετε βότκα θα ήθελα να πιω με λίγο πάγο και στυμμένο λεμόνι»της απαντώ και μου γνέθει θετικά. «Βεβαίως και έχω»μου λέει και πηγαίνει στην κουζίνα να ετοιμάσει το ποτό μου. Επεξεργάζομαι τον χώρο, σκέφτομαι πόσα πέρασα εδώ μέσα σε ένα βράδυ, την κοιτάζω καθώς ανοίγει το ψυγείο να πάρει τα λεμόνια, και περιμένω με ανυπομονησία την συνέχεια της βραδιάς.
 
«Στην υγεία μας»μου λέει και τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας. Εκείνη έχει βάλει να πιει ουίσκι με λίγη κόκα-κόλα. «Αλλάξανε τα γούστα μας σήμερα»της λέω και πίνω σχεδόν την μισή βότκα από το ποτήρι. «Ναι, αλλάξανε»μου απαντά και πιάνει το πακέτο με τα τσιγάρα. Βρίσκονται στο ίδιο σημείο όπως προχθές. «Λοιπόν, είσαι έτοιμος να κάνεις αυτό που είπαμε;»με ρωτά και της απαντώ ένα ξερό «Ναι, είμαι». Παίρνει το τηλέφωνο, σχηματίζει έναν αριθμό, λέει ένα : «Μπορείς να κατέβεις»και το κλείνει. Πίνω την υπόλοιπη βότκα από το ποτήρι και περιμένω ποιος θα εμφανιστεί από την εσωτερική σκάλα. Αυτό που βλέπω δεν θα το φανταζόμουν ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα!
«Μαργαρίταααααααααααααα» φωνάζω και το ποτήρι γλιστράει από το χέρι μου και γίνεται χίλια κομμάτια.
 
Συνεχίζεται….

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή