ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ KAI TO ΤΕΡΑΣ! Γράφει ο Βασίλης Καρατζόγλου.

3448 Views
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ KAI TO ΤΕΡΑΣ! Γράφει ο Βασίλης Καρατζόγλου. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ KAI TO ΤΕΡΑΣ! Γράφει ο Βασίλης Καρατζόγλου.

 
Ώρα Ελλάδος  22:56. Το κρασί κατέβηκε στον ουρανίσκο μου σαν γάργαρο νεράκι. Είναι πάλι μπροστά μου μετά από πολλούς μήνες και δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Η κοπέλα που αγάπησα και έφυγε με άλλον στην Αυστραλία, είναι πάλι εδώ. Μαζί της η πελάτισσα μου που με ζήτησε να περάσουμε ένα καυτό βράδυ επί πληρωμής. Δηλ. ζιγκολό η καλύτερα Επάγγελμα ζιγκολό. Μόνο που αντί να κάνω την δουλειά μου και να φύγω με τα χρήματα στην τσέπη βλέπω μπροστά μου την πρώην μου με την πελάτισσα να στέκονται στο πάνω-πάνω σκαλοπάτι της εσωτερικής σκάλας. Και μέσα σε όλα τα άλλα έχω δει ένα όνειρο που κράτησε σχεδόν έναν χρόνο, σαν να έζησα μια δεύτερη ζωή. Ένα όνειρο που ξεπερνάει την πραγματικότητα. Αλλά τώρα είμαι ξύπνιος στο Παλαιό Ψυχικό και πρέπει να ζήσω την συνέχεια.
 
Όμως πραγματικά δεν ξέρω τι συναίσθημα να νιώσω. Να χαρώ, να λυπηθώ, να νευριάσω, να συγκινηθώ ή να  τρέξω στην αγκαλιά της πρώην μου και να τα ξεχάσω όλα. Προς το παρόν μένω αμίλητος, ακούνητος, αγέλαστος. Σαν ένα παιχνίδι που παίζαμε παιδιά, το οποίο δεν μπορώ να θυμηθώ πως λεγότανε. Α, ναι θυμήθηκα. Αγαλματάκια, αγέλαστα, ακούνητα. Έτσι και εγώ. Ένα αγαλματάκι που στέκει σαν χάνος απέναντι στην πρώην αγαπημένη του. Με την άκρη του αριστερού μου ματιού πιάνω το πουλί «οιωνός» να στέκει στο περβάζι. Ήρθε πάλι για να μου δείξει ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη. Οκ, το εμπέδωσα.  Χαμογελάω κάπως μουδιασμένα και κάθομαι στον καναπέ. Την νιώθω να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια αργά-αργά και νιώθω ανατριχίλα σε όλο μου το κορμί. Είναι μόνη της. Η κυρία Έλενα έχει εξαφανιστεί. Δεν έχω πάρει χαμπάρι πότε έφυγε ούτε και προς τα πού πήγε.
 
Έχει φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι και κοντοστέκεται. Με κοιτάει και με ρωτάει αν θέλω να έρθει. Τα ‘χω χαμένα. Ναι, θέλω πολύ να έρθει αλλά από την άλλη φοβάμαι. Φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι να αντικρύσω την πραγματικότητα, να ακούσω αυτό που δεν θέλω να ακούσω. Ότι έφυγε με τον πρώην της και ότι γύρισε γιατί χωρίσανε. Και μετά εγώ να τα ξεχάσω όλα και να ην δεχτώ πίσω σαν να μην τρέχει τίποτα. Να τα σβήσω όλα και να είμαστε όπως παλιά.  Ερωτευμένοι και παθιασμένοι . Πριν προλάβω να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου την βλέπω να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τον καναπέ που κάθομαι. Χαμογελάει και  με κοιτάει στα μάτια. Ανταποδίδω. «Να καθίσω;»με ρωτάει και ανασηκώνω τους ώμους μου. Δεν θέλω να πάρω την ευθύνη. Ας κάνει ότι νομίζει. Κάθεται δίπλα μου και μου ζητάει ένα ποτήρι για να βάλει κρασί. Τρέχω στην κουζίνα να της το φέρω. Το πουλί δεν είναι στο περβάζι. Μας άφησε μόνους. Μας άφησε να συνεχίσουμε την ζωή και να βουτήξουμε στα βαθιά. Ελπίζω να ξέρουμε καλό κολύμπι.
 
Της γεμίζω το ποτήρι με κρασί και της το δίνω. Τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και της λέω ένα «καλώς ήρθες». Δεν είναι πολύ δυνατό. Ίσα-ίσα που ακούγεται. «Καλώς σε βρήκα»μου απαντά και πίνει την πρώτη ρουφηξιά. «Ξέρω τι σκέφτεσαι. Τι στα κομμάτια γίνεται απόψε σε τούτο το παλιόσπιτο. Δεν χρειάζεται να μου πεις κάτι. Είμαι σίγουρη ότι αυτό σκέφτεσαι»μου λέει χωρίς να λάβει καμιά απάντηση. «Τι παιχνίδι είναι αυτό που παίζουμε ; Mου λες, για να ξέρω και εγώ τι γίνεται;». Ο τόνος της φωνής μου δείχνει άνθρωπο νευριασμένο και αγανακτισμένο. Αλλά όχι μόνο. Άνθρωπο ερωτευμένο και πληγωμένο. «Γιατί γύρισες;»της λέω ακόμα πιο δυνατά και κατεβάζω όλο το ποτήρι με το κρασί.
 
Αρπάζω τα τσιγάρα της κυρίας Έλενας και βάζω ένα στο στόμα μου. Ψάχνω τον αναπτήρα αλλά δεν τον βρίσκω πουθενά. Πηγαίνω στην κουζίνα και ανοίγω τα συρτάρια. Επιτέλους βρίσκω έναν. «Εσύ το είχες κόψει» μου λέει με ένα διδακτικό ύφος αλλά δεν δίνω καμία σημασία. «Δεν είναι το θέμα μας αυτό»της απαντώ και τινάζω την στάχτη στο τασάκι.  «Θέλω να μου πεις γιατί γύρισες. Τι θέλεις από την πάρτη μου Μαργαρίτα; Σε παράτησε ο άλλος και δεν είχες τι να κάνεις στα ξένα; Και πως διάολο με βρήκες και από πού ξέρεις την πελάτισσα μου;». Η απάντηση έρχεται και είναι από αυτές που λες ότι θα είναι προβλέψιμη. Όμως όχι. «Γύρισα γιατί τελείωσαν οι χημειοθεραπείες ΜΟΥ» μου απαντά και παγώνουν τα πάντα. Γύρω μου και μέσα μου.
 
Το τσιγάρο πέφτει στο πάτωμα, το βλέμμα μου καρφώνεται με το δικό της και μια νεκρική σιγή μερικών λεπτών απλώνεται στο πλουσιόσπιτο. Αναρωτιέμαι αν άκουσα καλά και αν όντως είπε την λέξη χημειοθεραπεία. Η μήπως είπε ηλιοθεραπεία. Μάλλον φυσικοθεραπεία θα εννοούσε. «Μπορείς να επαναλάβεις αυτό που είπες μόλις τώρα;»την ρωτάω και περιμένω εναγωνίως την απάντηση της. Η οποία είναι η ίδια. «Γύρισα γιατί τελείωσαν οι χημειοθεραπείες ΜΟΥ». Οκ. Το εμπέδωσα. Άλλο ένα ποτήρι κρασί και ένα τσιγάρο της κυρίας Έλενας. Πνίγομαι στην πρώτη ρουφηξιά αλλά συνεχίζω ακάθεκτος. Ρίχνω το κεφάλι στα μαξιλάρια του καναπέ και περιμένω να ακούσω την συνέχεια. Τα αυτιά μου έχουν κολλήσει στο στόμα της. Θα προτιμούσα να κολλήσω το στόμα μου  αλλά δεν πειράζει. Τώρα προέχουν άλλα πράγματα. Θέλω να ακούσω τι ακριβώς έχει γίνει όλους αυτούς τους μήνες που είμαστε χώρια. Τελικά μας χώρισε ένας άντρας ή μια γαμημένη αρρώστια;
«Λοιπόν σ’ ακούω της λέω»και της πιάνω το χέρι. Πιάνει και αυτή το δικό μου και ξεκινάει…
 
Συνεχίζεται….
 
Υγ. Το σημερινό κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους αυτούς που δίνουν την μάχη με το Τέρας που λέγεται καρκίνος. Σ’ όλους αυτούς που αγωνίζονται καθημερινά και δεν το βάζουν κάτω. Σ’ όλους αυτούς που ακόμη και όταν  λυγίζουν, σηκώνονται και προχωράνε….

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή