Επάγγελμα ζιγκολό. Το γράμμα. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

758 Views
Επάγγελμα ζιγκολό. Το γράμμα. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου]. Επάγγελμα ζιγκολό. Το γράμμα. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

 Επάγγελμα ζιγκολό. Το γράμμα. [Life stories - Βασίλης Καρατζόγλου].

Ώρα Ελλάδος 10:33. Ο καινούργιος καφές βρίσκεται ήδη μέσα στο φλιτζάνι μου και ετοιμάζεται να γαργαλήσει τον ουρανίσκο μου. Τα έξοδα έχουν μπει σε μια σειρά, ο ιδιοκτήτης μου θα ενημερωθεί σε λίγο για την εξόφληση των χρωστούμενων του, και αυτό που απομένει είναι να με πάρει τηλέφωνο η κυρία Έλενα να μου πει πότε θα έρθει ο γιος της από την Ελβετία για να πάω να τον συναντήσω. Νιώθω λίγο περίεργα για αυτή την συνάντηση. Είναι κάτι που δεν μου έχει ξανασυμβεί. Αλλά από την άλλη είναι μια πρόκληση. Γιατί όχι; Γιατί να μην βοηθήσω ένα παιδί αφού μου δίνεται αυτή η δυνατότητα; Μια ακόμη ρουφηξιά από τον ελληνικό καφέ για να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Η μάλλον δεν υπάρχουν πια τόσα φαρμάκια. Υπάρχουν δέκα χιλιάδες ευρώ που γίνανε οχτώ χιλιάδες και σε λίγη ώρα που θα πληρώσω το ενοίκιο, θα μειωθούν κι΄ άλλο. Αυτό όμως δεν με νοιάζει καθόλου. Αρκεί που μπαίνει η ζωή μου σε μια σειρά και μετά από καιρό μπορώ και ανασάνω.
 
Παίρνω το τηλέφωνο στα χέρια μου και σχηματίζω τον αριθμό του ιδιοκτήτη μου. Καλεί. Περιμένω. Το σηκώνει μια γυναίκα. «Ναι, καλημέρα. Τον Κο Ονούφριο θα ήθελα. Είμαι ο Θανάσης Κανελλόπουλος, το παιδί που νοικιάζει το σπίτι στην Κολοκοτρώνη. Ναι, περιμένω». Μέχρι η γυναίκα να φωνάξει τον Κο Ονούφριο κάνω εικόνα την φάτσα του, όταν του λέω ότι θα του εξοφλήσω όλα τα ενοίκια που του χρωστάω. Είμαι σίγουρος ότι  το πρόσωπο του θα λάμψει αμέσως, θα χαμογελάσει σαν χάνος,  και μετά θα μου πει: «Όλα εντάξει. Σ’ ευχαριστώ», αφήνοντας μερικά σάλια από το στόμα του και τρίβοντας τα χέρια του, αφού πρώτα με ενημερώσει για το ακριβές ποσό που του χρωστάω. Μετά τα σάλια του θα γίνουν περισσότερα, μέχρι που θα πεταχτούν από την άλλη άκρη του τηλεφώνου και θα με κάνουν μούσκεμα. Θα στρώσει και το υπέροχο μπλε σκούρο γιλεκάκι και αφού κλείσουμε το τηλέφωνο θα πει γεμάτος χαρά στην γυναίκα του ότι επιτέλους ο άνεργος του 2ου ορόφου αποφάσισε να τον πληρώσει. Μετά θα χαμογελάσουν και οι δύο και θα συνεχίσουν την ζωούλα τους, όπως την έχουν φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια που ζουν μαζί. Γάτες, ενοίκια από τα δεκάδες διαμερίσματα και καμία έξοδο στο εξοχικό του στο Δήλεσι ή στο άλλο εξοχικό τους στους Αγίους Θεοδώρους. Η αν δεν τους αρέσει εκεί υπάρχει και ένα άλλο στον Κάλαμο και αν θέλουν να πάνε πιο μακριά φτάνουν μέχρι και το Πήλιο. Γιατί όχι;
 
Η φωνή του ιδιοκτήτη διέκοψε τις σκέψεις μου και με επανέφερε στην άχαρη πραγματικότητα. Τα πράγματα γίνανε ακριβώς όπως τα είχα φανταστεί. Ούτε σεναριογράφος να ήμουν ο άτιμος. Είπε ακριβώς τις ατάκες που είχα σκεφτεί, έβγαλε τους ίδιους ήχους που υποψιαζόμουν ότι θα βγάλει, και τα σάλια του ήταν τόσα πολλά που φτάσανε στην άλλη άκρη του τηλεφώνου. Κλείνοντας την συνομιλία μας είπε ότι χάρηκε που βρήκα τα χρήματα, όχι τόσο για εκείνον, όσο για μένα, και έκανε την κοινωνική του κριτική για την κατάντια της χώρας, για το πόσο δύσκολα τα βγάζουν πέρα(??????)αυτός και η γυναίκα του, για το πώς μας κατάντησαν έτσι τα καθάρματα οι πολιτικοί και ότι φυσικά, τι άλλο, θέλουν κρέμασμα μπροστά στην Βουλή. Κάπου εκεί τον χαιρέτησα και του είπα ότι αύριο κιόλας θα καταθέσω τα χρήμα τα στον λογαριασμό του.  Με ευχαρίστησε και μου είπε ότι πάνω από την υγεία δεν είναι τίποτα. Τον ρώτησα ποια από τις δύο; Την σωματική ή την ψυχική; Δυσκολεύτηκε λίγο αλλά τελικά κατέληξε και στις δύο.
 
Έκλεισα το τηλέφωνο και έγειρα το κεφάλι μου στον καναπέ. Ομολογώ ότι από μέσα μου βγήκε μια μικρή δόση κακίας. Δεν το συνηθίζω αλλά όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και εγώ, έχω και στιγμές αδυναμίας. Όταν ειδικά σου πέφτουν όλα μαζί και παλεύεις χωρίς να διαμαρτύρεσαι με θάρρος και κουράγιο , και πάνω από όλα χωρίς να μιζεριάζεις, ενώ βλέπεις κόσμο γύρω σου που η ζωή τους τα έχει φέρει μια χαρά να είναι οι πρώτοι που θα σου πούνε «για την κατάντια μας, για τους προδότες πολιτικούς, για την κακούργα κοινωνία»και άλλα τόσα μελοδραματικά, βγαλμένα, λες, από ταινία μελό της δεκαετίας του 60’. Αλλά από την άλλη τους τα ‘χει φέρει όντως μια χαρά η ζωή ή….
 
Τα μάτια μου κλείσανε και το όνειρο δεν άργησε να έρθει. Η Μαργαρίτα ντυμένη στα λευκά, κρατώντας έναν φάκελο στα χέρια της, έξω από την πόρτα του διαμερίσματος μου, στέκεται και με κοιτάζει χωρίς να βγάλει μιλιά.  Της κάνω νόημα να μπει αλλά δεν κάνει καμία κίνηση. Είναι πολύ όμορφη. Πιο όμορφη από ποτέ. Νιώθω την καρδιά μου να φτερουγίζει, όπως την πρώτη φορά που την είχα δει. Μου δίνει την κάρτα που κρατάει στο χέρι της και μου σκάει ένα μεγάλο χαμόγελο. Της χαμογελάω και της δίνω το χέρι μου. Μου δίνει και εκείνη το δικό της και περνάει το κατώφλι τους διαμερίσματος. Μου λέει ότι μου έλειψε και ότι δεν θέλει να ξαναφύγει. Της χαϊδεύω το πρόσωπο, τα μαλλιά, και ακουμπάω το χέρι μου στο στόμα της. Δεν το πιστεύω ότι βρίσκεται πάλι κοντά μου. Ότι είμαστε πάλι μαζί. «Έφυγα αλλά ξαναγύρισα. Έδωσα την μάχη μου και είμαι πάλι εδώ δυνατή. Έτοιμη να κάνουμε μια νέα αρχή» μου λέει και βουρκώνει. «Και ο γκόμενος;» την ρωτάω , χωρίς να λάβω κάποια απάντηση. «Δεν μου είπες που βρίσκεται ο άντρας που έφυγες μαζί του και παράτησες εμένα στα κρύα του λουτρού» επαναλαμβάνω. Δεν μιλάει, παρά μόνο με κοιτάζει στα μάτια και χαμογελάει. Εγώ όμως δεν θα ησυχάσω αν δεν μου πει που βρίσκεται αυτός ο μαλάκας που φύγανε μαζί. «Πες μου σε παρακαλώ. Θα γυρίσεις ξανά κοντά του»της λέω και με το ένα χέρι της σκουπίζω τα δάκρυα. «Θανάση αυτός ο άντρας….».
 
Ντριννννννννννν. Πετάγομαι όρθιος και κοιτάζω γύρω μου προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω που βρίσκομαι. Παρατηρώ στο ταβάνι και βλέπω ένα νέο ξεφλούδισμα. Το κουδούνι επιμένει. «Μισό λεπτό» φωνάζω και πάω στο μπάνιο. Ρίχνω μπόλικο νερό στο πρόσωπο μου και το σκουπίζω με μια πετσέτα. Κοιτάζομαι για λίγα δευτερόλεπτα στον καθρέφτη και κατευθύνομαι προς την πόρτα. Κοιτάζω από το ματάκι της πόρτας και βλέπω τον Κο Πουρσανίδη που μένει στον 4ο όροφο. Ανοίγω την πόρτα, με καλημερίζει, του ανταποδίδω τον χαιρετισμό, μου δίνει έναν φάκελο λέγοντας μου : «Αυτό είναι δικό σου».  Τον ευχαριστώ, μου χαμογελάει και μου λέει για άλλη μια φορά καλημέρα, κλείνω την πόρτα και μένω με τον φάκελο στο χέρι. Τον κρατάω με τα δύο μου χέρια και ετοιμάζομαι να τον ανοίξω. Δεν γράφει αποστολέα αλλά είναι ο ίδιος ακριβώς μ’ αυτόν που είδα στο όνειρο. Τον ανοίγω αργά-αργά…
 
Συνεχίζεται….

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Τι παίζουν τα Θερινά Σινεμά της Θεσσαλονίκης τώρα. Πρόγραμμα Ταινιών – Προβολών 07– 13/07/2022
Τι παίζουν τα Θερινά Σινεμά της Θεσσαλονίκης τώρα. Πρόγραμμα Ταινιών – Προβολών 07– 13/07/2022
με 0 Σχόλια 945 Views

Δείτε τι θα δείτε από Πέμπτη 7 έως Τετάρτη 13 Ιουλίου στα θερινά σινεμά  της Θεσσαλονίκης. Αναλυτική παρουσίαση όλων των προγραμμάτων (ταινίες, ημέρες, ώρες κλπ.) .

Περισσότερα ...

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή