Χριστούγεννα – «Φυλής 102».

7656 Views
Χριστούγεννα – «Φυλής 102». Χριστούγεννα – «Φυλής 102».

 

Από τον Βασίλη Καρατζόγλου
 
.

«Φυλής 102 πάω». «Έγινε». «Καλησπέρα κιόλας». «Καλησπέρα φίλε μου». Στο ραδιόφωνο έπαιζε Ρίτα Σακελλαρίου: «Ιστορία μου, αμαρτία μου λάθος μου μεγάλο είσαι αρρώστια μου μες στα στήθια μου και πώς να σε βγάλω». Ο ταξιτζής σιγοτραγουδούσε το σουξέ της μεγάλης Ρίτας και εγώ κοιτούσα έξω από το παράθυρο του ταξί.Παρατηρούσα την Αθήνα που έβαλε τα καλά της για να υποδεχθεί τις γιορτές. Στολισμένη πόλη αλλά βρώμικη με τα σκουπίδια να κάνουν πάρτι σε κάθε γωνιά της Πατησίων. «Είδες καινοτομίες ο νέος Δήμαρχος; Άλλαξε τον στολισμό της Αθήνας και τον έκανε πιο μοντέρνο. Λένε ότι από πίσω κρύβονται μεγάλα συμφέρονται και δεν είναι δωρεά μεγάλων ευεργετών, όπως ακούστηκε, αλλά συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και εφοπλιστών για να πάρουν μίζες και έργα. Άστα φίλε μου την ξέρουμε την ιστορία δεν είμαστε δα και τίποτα χάπατα να τρώμε κουτόχορτο».
 
Η σιωπή μου δεν έδειξε να προβληματίζει τον ταξιτζή ο οποίος συνέχισε να μιλάει περί Εβραίων, Μασόνων, λαθρομεταναστών, φτώχειας, και μιας πελάτισσας που του άφησεπουρμπουάρ ένα ολόκληρο πενηντάρικο. «Πενήντα ολόκληρα ευρώ φίλε. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Και από εμφάνιση η μαντάμ και γαμώ τις γκόμενες. Πενηντάρα, περιποιημένη, με ξανθό, μακρύ, μαλλί και δύο μέτρα πόδια που σε τρελαίνανε. Άσε το πρόσωπο της που ήταν σαν καθρέφτης. Έλαμπε ολόκληρη η άτιμη. Αμαρτία σκέτη φίλε».
 
Χαμογέλασα και τον κοίταξα με ένα πονηρό βλέμμα σαν του λέω: «Μπορεί να υπάρχει η μαντάμ αυτή αλλά μπορεί να είναι και δημιούργημα της φαντασίας σου». Μου χαμογέλασε και αυτός και συνέχισε τον μονόλογο. «Εσύ φίλε αν επιτρέπεται τι πας να κάνει στην Φυλής; Εκεί όλα μπουρδέλα έχει. Άσε μην μου πεις. Έχεις καύλες και πας να βρεις κανα καλό κομμάτι να βγάλεις τις καύλες σου. Καλά κάνεις. Μόνο το πήδημα μας έχει μείνει αν το κόψουμε και αυτό καήκαμε», είπε και ξέσπασε πάλι σε γέλια.
 .
.
Το φανάρι άναψε πράσινο και το ταξί μπήκε στην Φυλής. Δεν μπορούσα να συμμεριστώ την χαρά του ταξιτζή γιατί το μυαλό μου ήταν στο 1999, τότε που την πρωτοσυνάντησα και μου δίδαξε τι σημαίνει σεξ. Τότε που η λέξη αυνανισμός υπήρχε στο καθημερινό μου λεξικό αλλά κάποια στιγμή άρχισε να με κουράζει. Οι τρίχες είχαν κάνει για τα καλά την εμφάνιση τους στο εφηβικό πρόσωπό μου και στα γεννητικά μου όργανα. Είχα μαζέψει 3.000 δραχμές και ήμουν έτοιμος για το μεγάλο βήμα. Με είχε ενημερώσει ο ξάδερφος μου ο Πάνος που είναι η «καλή» και προθυμοποιήθηκε να με συνοδεύσει στην «μεγάλη» έξοδο. Είχα βάλει τζελ στα μαλλιά, είχα μπανιαριστεί και είχα καθαρίσει καλά όλα τα σημεία (επίμαχα και μη), ψεκάστηκα καμιά 10ριά φορές με την κολόνια που μου είχε φέρει δώρο ο νονός μου στην γιορτή μου, έβαλα παπούτσια και έτοιμος ο γαμπρός. Βγήκα από την πόρτα και έξω μύριζε Χριστούγεννα.
 
Στολισμένα δέντρα στα σαλόνια, φωτάκια στα μπαλκόνια, καλοντυμένοι που πηγαίνανε σε κάποια γιορτή, χαρούμενες φάτσες, γέλια, και ο ξάδερφος που με περίμενε στην γωνία ντυμένος με ένα μαύρο, μακρύ, παλτό. «Έτοιμος;», με ρώτησε. «Έτοιμος», σιγομουρμούρισα και του έκλεισα το μάτι. “Φύγαμε”, μου απάντησε και κατευθυνθήκαμε προς τη Φυλής. Στην διαδρομή ο ξάδερφος δεν σταμάτησε να με πειράζει και να λέει ατάκες τύπου: « Έλα σήμερα θα γίνεις άντρας. Ποιος την χάρη σου. Κανονικά, από εδώ και στο εξής, σήμερα πρέπει να γιορτάζεις τα γενέθλια σου». Μόλις μπήκαμε στην Φυλής η ατάκα: «Σε θέλω ακμαίο να πάρουμε την Πόλη», με έριξε κάτω από τα γέλια. «Ναι, ρε ξάδερφε μην αγχώνεσαι. Όλα θα πάνε καλά. Θα σε βγάλω ασπροπρόσωπο», του απάντησα και του έκλεισα πονηρά το μάτι.
 .
.
Είχαμε φτάσει στην Φυλής 102 και η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Δεν ήθελα να το δείξω στον ξάδερφο γιατί θα άρχιζε να λέει τα δικά του και να μου δίνει κουράγιο λες και πάω στον πόλεμο. Ανεβήκαμε τα σκαλιά και φτάσαμε στο σαλόνι που καθότανε πέντε άτομα και περιμένανε την κοπέλα. Αμήχανα βλέμματα, πονηρές ματιές, αδιαφορία και χασμουρητά, όλα αυτά συνθέτανε το παζλ των ανθρώπων που καθότανε στο σαλονάκι. «Σε λίγα λεπτά έρχεται το κορίτσι μας. Τέτοια κοπέλα δεν έχετε ξαναδεί, θα πάθετε την πλάκα σας», μας ενημέρωσε μια ξανθιά κυρία γύρω στα πενήντα με έναν επίδεσμο στο αριστερό χέρι και ένα τσιγάρο στο δεξί. Όντως σε λίγα λεπτά ήρθε το ξανθό κορίτσι, γυμνόστηθη, περπάτησε πάνω στις ψηλές γόβες της, πέρασε από όλους τους πελάτες, έκανε μια στροφή  και μπήκε μέσα σε ένα κουζινάκι, αφού ταυτόχρονα η κυρία με τον επίδεσμο μας έκανε την παρουσίαση και μας τόνισε ότι είναι πολύ καλή στις υπηρεσίες της και ότι θα μείνουμε ευχαριστημένοι.
 
Σηκώθηκα, έβαλα το χέρι στην τσέπη, έβγαλα τις 3.000 δραχμές και τις ακούμπησα στο τραπεζάκι, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους πελάτες που μπορεί να ήθελαν να είναι στη θέση μου, πριν από μένα. Ο ξάδερφος μου χτύπησε την πλάτη, του έδωσα το μπουφάν, και μπήκα στο δωμάτιο χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα. Την ήθελα πολύ και δεν ήθελα να χάσω λεπτό από την ώρα που θα είμαστε μαζί.
 
Μετά από λίγα λεπτά  ήρθε και αυτή. Έκλεισε την πόρτα και μου ζήτησε να γδυθώ, κάτι που έκανα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. «Είναι η πρώτη μου φορά», ψέλισσα καθώς η γκρι μπλούζα μου με το λογότυπο της coca-cola και το παντελόνι μου βρισκόταν πεταμένα σε μια ξύλινη καρέκλα. «Και τι έγινε που είναι η πρώτη σου φορά; Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά», μου είπε εκείνη καθώς έβγαζε το κιλοτάκι της. «Μμμμμμμ, τι έχουμε εδώ», μου είπε και κοίταξε το μισοσηκωμένο πέος μου, το οποίο ευελπιστούσα να σταματήσει να είναι μισό και να γίνει ολόκληρο. Και, ναι, η ευχή μου δεν άργησε να πραγματοποιηθεί.
 
Με πλησίασε, με χάιδεψε και ξεκίνησε τα «παιχνίδια» με το πέος μου. Μου φόρεσε το προφυλακτικό, έγειρε πάνω μου και μου έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο στόμα .Όταν κατάφερα να μπω μέσα της ένιωσα ότι έχω πάει στον Παράδεισο. Εκείνη ήταν η Εύα και εγώ ο Αδάμ. Ένας Αδάμ που ήταν στα χαμένα όσο την έβλεπα πάνω μου να ψιθυρίζει προστυχόλογα, να με κοιτάει στα μάτια και εγώ να μπαινοβγαίνω μέσα της. Κάποια στιγμή η όμορφη διαδρομή έφτασε στο τέλος της και εγώ ανακουφισμένος ξάπλωσα στο κρεβάτιμε τα χέρια ανοιχτά, κοιτώντας το ταβάνι. «Εντάξει μικρέ;», με ρώτησε καθώς έβαζε το κιλοτάκι της και έσκυψε το κεφάλι της για να τινάξει τα ξανθά μαλλιά της. «Ναι, εντάξει», απάντησα και σηκώθηκα να ντυθώ. «Ήσουν καταπληκτική». «Εντάξει υπερβολές», μου είπε και χαμογέλασε. «Γιώργος». «Τζένη». «Χάρηκα Τζένη». «Να σαι καλά Γιώργο. Χαίρομαι που πέρασες καλά», μου είπε και μου κλείσε το μάτι. «Μείνε λίγο ακόμα….», μουρμούρισα αλλά είχε ανοίξει ήδη την πόρτα και είχε φύγει.
 
Είκοσι χρόνια μετά καινα που είμαι πάλι στην Φυλής 102 χωρίς τον ξάδερφο αυτή την φορά αφού παντρεύτηκε και έφυγε για Γερμανία με την οικογένεια του. Μόνος, έξω από το σπίτι που την συνάντησα πρώτη φορά και μου έμαθε τι εστί σεξ. Ήθελα να ξαναμπώ να δω αν είναι ακόμα εκεί μέσα ή αν ξέρει κάποιος που μπορεί να είναι. Στα αυτιά μου ηχεί η φωνή του ταξιτζή: «Η πλούσια πελάτισσα λέγεται Τζένη και την άφησα στην Φυλής γιατί ήθελα να κάνει κάποια δώρα στα κορίτσια που δουλεύουνε στα πορνεία. Είχε παντρευτεί έναν άντρα του υποκόσμου με πολλά λεφτά και έχει δύο κορίτσια. Έμεινε χήρα με μεγάλη περιουσία αλλά παρ’ όλα αυτά πάντα θυμάται από πού ξεκίνησε. Έτσι μου είπε. Μάγκα να μου το θυμηθείς αυτή θα ήταν πόρνη κάπου εδώ στην Φυλής. Κοίτα σύμπτωση κάπου κοντά στο 102 την είχα αφήσει και αυτή. Χαχαχαχαχαχα».
 
Στο παράθυρο υπήρχε ένα μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο με κάτι λαμπάκια που αναβοσβήνανε σαν τρελά. Ανέβηκα τα σκαλιά του μπουρδέλου και μπήκα στο σαλόνι. Πέντε άνδρες περιμένανε το κορίτσι και από μέσα ακουγότανε η Ρίτα Σακελλαρρίου να τραγουδάει: «Ιστορία μου αμαρτία λάθος μου μεγάλο». Στάθηκα όρθιος και περίμενα να δω αν το κορίτσι ήταν η ξανθιά Τζένη που ερωτεύθηκα τότε στα δεκάξι μου. Μάταια. Κατέβηκα τα σκαλιά συγκινημένος με τα πρώτα δάκρυα να κάνουν δειλά την εμφάνιση τους. Τουλάχιστον να είσαι καλά όπου και να είσαι», μουρμούρισα και χάθηκα στα στενά της Φυλής. Η ώρα ήταν δέκα και τα παιδιά μου θα περιμένανε τον πατέρα τους να τους πάει τα δώρα των Χριστουγέννων. Ένα μήνυμα ήρθε στο κινητό: «Ρε ξάδερφε αν πας ξανά κοίτα να πάρεις την Πόλη. Χρόνια πολλά». Το γέλιο μου αντήχησε όλη την Φυλής!

Υγ. Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους αναγνώστες της Κ και ευτυχισμένο το νέο έτος.
.
Monday Stories
Κάθε πρώτη Δευτέρα του μήνα στις σελίδες του Kulturosupa.gr
.
. 
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
Ρέκβιεμ για την Σμύρνη: Kορυφαία επετειακή εκδήλωση του Κέντρο Πολιτισμού ΠΚΜ για την Μικρασιατική Καταστροφή
με 0 Σχόλια 909 Views
Το “Ρέκβιεμ για την Σμύρνη” αποτελεί ανάθεση του Κέντρου Πολιτισμού Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στον συνθέτη και θα παρουσιαστεί, σε παγκόσμια πρώτη, στο Φεστιβάλ Επταπυργίου  2022.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή