ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ». Από τον Βασίλη Καρατζόγλου

570 Views
 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ». Από τον Βασίλη Καρατζόγλου ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ». Από τον Βασίλη Καρατζόγλου

 ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΖΙΓΚΟΛΟ. ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ». Από τη στήλη «LIFE  STORIES» του Βασίλη Καρατζόγλου. 

Το ψυγείο είναι γεμάτο πάλι με μπύρες. Δέκα ολόκληρα κουτάκια μπύρας κάθε λογιών(ξανθιά, μελαχρινή, βαρελίσια, κοκκινομάλλα, χωρίς αλκοόλ, με αλκοόλ, κ.α)βρίσκονται στα ράφι του ψυγείου και περιμένουν την στιγμή που θα βρεθούνε στον πάτο του στομαχιού μου. Τα «σύνεργα του τρόμου»είναι στα χέρια μου και περιμένουν και αυτά με την σειρά τους να λάβουν θέσεις και να γνωρίσουν ένδοξες στιγμές πάθους, έντασης και αχαλίνωτου σεξ (τρομάρα μου!) Ώρα Ελλάδος 15:46. Ακούγεται ο γνώριμος ήχος από το καπάκι της μπύρας , η πρώτη μπύρα ανοίγει και κατεβαίνει γρήγορα στον λάρυγγα και από εκεί στον οισοφάγο για να καταλήξει-που αλλού;- στον πάτο του στομαχιού. Μα, που βρίσκω ο αθεόφοβος κάθε φορά αυτές τις βαριές εκφράσεις όπως «Σύνεργα του τρόμου»και «Το μεγάλο ταξίδι» λες και είμαι ξεριζωμένος πρόσφυγας ή συμμετέχω σε ταινία τρόμου με τίτλο«Αίμα και θάνατος στο Παλαιό ψυχικό»! Εντάξει για ένα πήδημα θα πάω, ας χαλαρώσω λίγο. Και μάλιστα ένα πήδημα καλοπληρωμένο.
 
Τριακόσια ολόκληρα ευρώ δεν θα έβγαζα ούτε αν δούλευα 30 ημέρες σερί, χωρίς ρεπό. Εδώ ο άλλος, πριν κανένα μήνα περίπου, που πήγα για συνέντευξη στην εταιρία που πουλούσε διάφορες παπαριές με 1 ευρώ, μου είπε ότι ο μισθός για 30 ημέρες μαζί με τις υπερωρίες είναι 419,98 λεπτά. Ήταν εκείνη η ηρωική στιγμή στην καριέρα μου και της  γαμάτης παρουσίας μου πάνω στην Γη, που με ένα τεράστιο χαμόγελο και το φρύδι ελαφρώς ανασηκωμένο, τον ρώτησα:  «Μήπως θα μπορούσαμε να το κάνουμε 420 ευρώ στρογγυλά γιατί έχω να πληρώσω την ΔΕΗ και πρέπει να συμπληρώσω τα χρήματα; Τα 419, 98 ευρώ δεν μου φτάνουν». Ο τύπος δεν κατάλαβε το πνεύμα μου και με σοβαρό ύφος μου απάντησε: «Όχι νεαρέ μου. Ο μισθός είναι αυτός. 419,98 ευρώ». Εκεί σταμάτησε και η συνεργασία μας. Θυμάμαι τον εαυτό μου να σκάει στα γέλια, να του ρίχνω μια ελαφριά καρπαζιά στον σβέρκο και στο τέλος να του σφίγγω το χέρι, λέγοντας του: «Να ‘στε καλά κύριε μαγαζάτορα. Με κάνατε και γέλασα. Θα το θυμάμαι σε όλη μου την ζωή. Θα το διηγούμαι στα παιδιά μου και θα γελάμε όλοι μαζί. Τριάντα ημέρες εργασίας 419,98. Όχι 420 αλλά 419,98. Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα».
 
Θυμάμαι ακόμα να βγαίνω από το κατάστημα «Όλα 1 ευρώ» και να κλαίω από τα γέλια. Τα δάκρυα από τα μάτια μου τρέχανε ποτάμι. Κάποια στιγμή κόντεψα να πάθω αναρρόφηση και εκεί σταμάτησα. Άνοιξα τα μάτια μου και απέναντι μου είδα μια ζητιάνα να μου πουλάει χαρτομάντιλα. Πήρα ένα πακέτο, σκούπισα τα δάκρυα, έβγαλα τις μύξες μου και συνέχισα τον δρόμο μου. Σε ένα κατάστημα με ηλεκτρικά είδη, μία τηλεόραση plasma 55’ με full HD, έδειχνε τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού ο οποίος έκανε λόγο για το τέλος της εργοδοτικής ασυδοσίας. Γύρισα πίσω να βρω την ζητιάνα για να αγοράσω κι’ άλλο πακέτο χαρτομάντιλα αλλά είχε φύγε. «Κωμωδία είσαι ρε Αλέξη τελικά. Κωμωδία είσαι ρε μπαγάσα»μουρμούρισα και έμπηξα τα κλάματα.
 
Ώρα Ελλάδος 18:44. Το ξυπνητήρι με τον ήχο του κόκορα χτυπάει σαν τρελό. Πρέπει να σηκωθώ, να κάνω μπάνιο, να ντυθώ και να πάω στο Παλαιό Ψυχικό για την «δουλειά». Ανάβω τον θερμοσίφωνα, ετοιμάζω τα «σύνεργα» και βάζω το μπρίκι για να ψήσω τον ελληνικό καφέ. Πλένομαι καλά, αρωματίζομαι με κρέμες σώματος από φρεσκοκαρβουδισμένο αμύγδαλο και φύλλα ακακίας, και βάζω τον καφέ στην κούπα με την επιγραφή «Η ζωή τα έχει με άλλον φίλε. I’ m sorry». Ντύνομαι, παίρνω τα «σύνεργα» και την στολή εργασίας του κυρίου Φώντα, βάζω τα παπούτσια μου, φιλάω την φωτογραφία με την Μαργαρίτα και εμένα αγκαλιά με θέα την Ακρόπολη, και βγαίνω στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ο κύριος Νίκος από πάνω με ενημερώνει ότι έχει έρθει ένα συστημένο στο όνομα μου, του λέω ένα «Ευχαριστώ θα πάω αύριο να το πάρω» και πηγαίνω προς το αυτοκίνητο. «Έλα να το πάρεις από μένα. Πάνω το ‘χω»μου απαντά και μου εύχεται «καλό δρόμο». Του απαντώ ένα ξερό «Ευχαριστώ»και πηγαίνω προς το αυτοκίνητο. «Ευτυχώς θα ντυθώ στης κυρίας Έλενας ηλεκτρολόγος. Σκέψου να με βλέπανε στην πολυκατοικία με την στολή. Θα αρχίζανε τις ερωτήσεις και τις ευχές για καλή δουλειά», μουρμουρίζω και ανοίγω την πόρτα του αυτοκινήτου.
 
Μπαίνω μέσα και βάζω μπρος. Δεν παίρνει με την πρώτη. Προσπαθώ ξανά. Τίποτα. Σταματάω για ένα λεπτό και κάνω άλλη μία προσπάθεια. Τζίφος. Αρχίζω να ιδρώνω. Το αυτοκίνητο δεν λέει με τίποτα να ξεκινήσει. Ξαναβάζω το κλειδί μήπως την πρώτη φορά δεν το ‘βαλα καλά. Καμία ανταπόκριση. «Γαμώ το κερατό μου, γαμώ»,φωνάζω ενώ κάνω άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια. Βάζω τα χέρια πάνω στο τιμόνι και σκέφτομαι ποιος  μπορεί να με γκαντέμιασε και τι πρέπει να κάνω από εδώ και πέρα. Δεν μπορώ να μείνω άλλο περιμένοντας το αυτοκίνητο να πάρει μπρος. «Θα πάω με τον ηλεκτρικό και μετά θα πάρω μετρό. Δεν είναι μακριά. Σε καμιά ώρα θα είμαι εκεί. Τι λέω. Σε λιγότερο από μία ώρα» μουρμουρίζω και βγαίνω από το αυτοκίνητο παίρνοντας μαζί μου την στολή, την εργαλειοθήκη και την μπαλαντέζα. Το πήρα απόφαση.
 
Κατευθύνομαι προς την ηλεκτρικό του Πειραιά. Εντάξει μια αναποδιά ήταν. Δεν χρειάζεται να κάνω σαν τρελός. Σε λιγότερο από μία ώρα θα είμαι στο Παλαιό Ψυχικό και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ανοίγω το πορτοφόλι και ψάχνω για ψιλά για να βγάλω εισιτήριο. Πριν προλάβω να βρω τα ψιλά ακούω μια φωνή να λέει: «Πάλι απεργία ρε πούστη μου. Και πως θα πάμε στην Ομόνοια ρε μαλάκα Κώστα; Μας περιμένει ο Μήτσος με τον άλλον τον Γίλοπα τον Τάκη. Έχουν φέρει το σταφ και εμείς θα πάρουμε τα αρχίδια μας». Σηκώνω τα μάτια μου και βλέπω δύο πρεζόνια να παραπατάνε και να βρίζει ο ένας τον άλλον. «Συγνώμη ρε παιδιά να ρωτήσω κάτι; Ο ηλεκτρικός έχει απεργία;»τους ρωτάω  για να πάρω την απάντηση«Ναι, ρε φιλαράκο. Έχει έρθει αυτός ο μαύρος από την Αμερική….ο πως το λένε…ο Αντάμα..Ο Αντάμα έχει έρθει και έχουν κλείσει τα πάντα..». «Ομπάμα ρε μαλάκα Μίκυ τι Αντάμα»του απαντάει ο άλλος και σκάει στα γέλια. Ξαφνικά σοβαρεύει. «Ρε φιλαράκι μήπως έχεις ένα ευρώ να πάρω μια τυρόπιτα να φάω;» μου λέει.  «Ναι ρε φίλε έχω» του απαντώ και του δίνω 2 ευρώ για την πληροφορία που μου έδωσε. «Ποιος ξέρει τι τους οδήγησε εδώ πέρα»σκέφτομαι καθώς του βλέπω να τσακώνονται για τα δύο ευρώ. Ίσως η οικονομική ευμάρεια…
 
Ο μαύρος που είδα στον ύπνο μου είναι μπροστά μου και με απειλεί. Απειλεί την «καριέρα μου». Αλλά δεν θα του περάσει. Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Ανοίγω το πορτοφόλι ξανά και μετράω τα χαρτονομίσματα. «Πενήντα ευρώ βγαίνουν. Φτάνουν για ένα ταξί μέχρι το Παλαιό Ψυχικό»μονολογώ και πηγαίνω προς την πιάτσα των ταξί. «Παλαιό Ψυχικό θέλω»λέω στον ταξιτζή και μπαίνω μέσα. «Δεν θα γίνει το δικό σου ρε Ομπάμα. Τα λεφτά αυτά τα ‘χω ανάγκη και θα τα πάρω πάση θυσία»σκέφτομαι ενώ ο ταξιτζής με ρωτάει αν με ενοχλεί το κάπνισμα. Του απαντάω ένα ξερό «Όχι» και βάζω την ζώνη. Στο ραδιόφωνο παίζει ένα γνωστό λαϊκό άσμα της Ελένης Βιτάλη. «Τι τα θέλεις τα λεφτά; Να τα κάψεις, τι τα θες; Τα λεφτά είναι δανεικά, χέρια αλλάζουν τακτικά, να τα κάψεις τι τα θες, μήπως τα ’χες κι από χθες;». «Δεν τα ‘χα ρε φίλε και από χθες αλλά τα θέλω γαμώ το κέρατο μου»λέω στον ταξιτζή και σκάω στα γέλια. Μαζί μου γελάει και αυτός…
 
Συνεχίζεται…
Διαβάστε όλα τα LIFE  STORIES ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Life stories. Ιστορίες ανθρώπων που ζουν ανάμεσα μας, κινούνται δίπλα μας, τους συναντάμε παντού, άνθρωποι της διπλανής πόρτας και αφανείς ήρωες. Γίνονται πραγματικοί ήρωες κάθε 17 μηνός στην Κουλτουρόσουπα και την στήλη Life stories. Γεννημένος στις 22 Μαϊου 1979 στην Καρδίτσα με καταγωγή από την πανέμορφη Καππαδοκία, κλασσικός Δίδυμος με ωροσκόπο Ταύρο, ύψος 1.80 και βάρος 84 κιλά (όταν η ζυγαριά δεν είναι χαλασμένη),αρθρογραφώ στην Κουλτουρόσουπα τα τελευταία τέσσερα χρόνια και φέτος οδεύω προς τον πέμπτο χρόνο. Χόμπι= γράψιμο, πολεμικές τέχνες, βιβλία ψυχολογίας, παραδοσιακοί χοροί, μάζωξη με φίλους και όταν βαριέμαι ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, κλαρίνα και γήπεδο. Αγαπημένος τραγουδιστής Brush Springsteen, αγαπημένη ταινία Η Σιωπή των Αμνών και αγαπημένη ομάδα ΑΕΚ 21. Για επικοινωνία, προτάσεις, ενστάσεις και ότι θέλετε να πείτε η να προβάλετε μέσα από την στήλη «Εξοδούχος στην Αθήνα»,το μέιλ ( )είναι στην διάθεση σας.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
 Η Θωμαή και ο Γιάννης Ζαφειρίου ανοίγουν το «Ελληνίς» φέρνοντας αισιοδοξία και ελπίδα και μιλούν ζωντανά στην «Κ».
Η Θωμαή και ο Γιάννης Ζαφειρίου ανοίγουν το «Ελληνίς» φέρνοντας αισιοδοξία και ελπίδα και μιλούν ζωντανά στην «Κ».
με 0 Σχόλια 329 Views

Ο ιός έφερε τα πάνω κάτω και στην οικογένεια του «Κολοσσαίου». Ωστόσο ελπιδοφόρα είναι τα μηνύματα για την έναρξη του θερινού κινηματογράφου. Για όλα τα πριν και όλα τα μετά, η Θωμαή και ο Γιάννης Ζαφειρίου μιλούν ζωντανά στην κάμερα της Κουλτουρόσουπας.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο
  • Το.. λάθος της στο σεξ που προδίδει ότι σας απατά
    Το.. λάθος της στο σεξ που προδίδει ότι σας απατά

     Σε κάθε ζευγάρι υπάρχει το "πράσινο τερατάκι" της ζήλειας και της αμφισβήτησης για το κατά πόσον ο ένας είναι αφοσιωμένος και πιστός στον άλλο. Όσον αφορά τις γυναίκες, ωστόσο, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που μπορεί να "προδώσει" το αν έχουν απατήσει τον σύντροφό τους...


    Περισσότερα ...
  • Αφθώδης Στοματίτιδα.
    Αφθώδης Στοματίτιδα.

     Στη χαβούζα του ’20 επιπλέουν (με σειρά εμφάνισης) ένας καράφλας οδηγός ΚΤΕΛ, η γιαγιά μου, ο Τζορτζ Όργουελ, ο Αμβρόσιος, η θεία Τούλα, ο Μπακογιάννης, η Λέχου, ένας υποψήφιος πανελληνίων με αφθώδη στοματίτιδα, εγώ, εσύ που διαβάζεις αυτό το άρθρο και ο άλλος που θα το αγνοήσει. Γράφει η Ντόρα Παπάζη.

    Περισσότερα ...
  • Αύγουστος Κορτώ: «Οταν είπα στη μάνα μου ότι μου αρέσουνε τ΄αγόρια»…
    Αύγουστος Κορτώ: «Οταν είπα στη μάνα μου ότι μου αρέσουνε τ΄αγόρια»…

     Ο Έλληνας συγγραφέας, που δεν έχει κρύψει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, γράφει με αφορμή τη σημερινή, Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, για την ανάγκη να σκοτώσουμε τη ντροπή...


    Περισσότερα ...

Περισσότερη Παράξενη ζωή