Ένα γράμμα που ποτέ δε θα διαβάσεις... Τώρα που πέρασε η ηλίθια μέρα των «ερωτευμένων».

1898 Views
Ένα γράμμα που ποτέ δε θα διαβάσεις... Τώρα που πέρασε η ηλίθια μέρα των «ερωτευμένων». Ένα γράμμα που ποτέ δε θα διαβάσεις... Τώρα που πέρασε η ηλίθια μέρα των «ερωτευμένων».

Ένα γράμμα που ποτέ δε θα διαβάσεις... Τώρα που πέρασε η ηλίθια μέρα των «ερωτευμένων».

Τώρα που πέρασε η ηλίθια μέρα των «ερωτευμένων», τώρα που τα μαγαζιά απέσυραν καρδούλες και αρκουδάκια και τώρα που σταμάτησαν οι φωτογραφίες και τα ποστ στο facebook, σου έγραψα ένα γράμμα που ποτέ δε θα σου δώσω. Δεν υπάρχουν πως και γιατί. Απλά δεν υπάρχει λόγος. Το ξέρεις και το ξέρω. Για μένα το έγραψα. Γιατί ακόμα τριγυρνάς στο μυαλό μου...

«Αγαπημένε μου,
Είναι η τρίτη φορά που προσπαθώ να τελειώσω το γράμμα αυτό. Σβήνω και γράφω, σβήνω και γράφω... Ξεκινάω αλλά δεν τελειώνω ποτέ. Μπλέκομαι στις λέξεις, σκαλώνω, πνίγομαι... Πνίγομαι και δεν είσαι εκεί. Δεν είσαι εκεί να μου θυμίσεις πως να αναπνέω...
Είσαι καλά; Περνάς καλά; Χαμογελάς; Ελπίζω να χαμογελάς. Όλα είναι δυνατά όταν χαμογελάς. Σου το είχα πει, θυμάσαι; Δε θυμάσαι. Δε θέλεις να θυμάσαι, γι’ αυτό έφυγες. Περίμενες την κατάλληλη στιγμή, τον κατάλληλο άνεμο και...έφυγες...

«Σ’αγαπάω», είπες και έκλεισες την πόρτα πίσω σου. Και έμεινα εγώ με λίμνες για μάτια, να ακροβατώ στο κενό...

Αγαπώ. Τι λέξη και αυτή. Γεμάτη. Χορταστική. Πολλοί τη θεωρούν αυτονόητη, αλλά ακόμα και αυτοί χαμογελούν όταν την ακούν.

Μ’αγαπούσες... στα λόγια όλοι καλοί είμαστε. Αν μ’αγαπούσες γιατί έφυγες; Και τελικά, που πηγαίνει η αγάπη μετά το χωρισμό; Ξεχνιέται ανάμεσα στο μελάνι του ημερολογίου σου; Κλειδώνεται σε κάποιο κουτί στο πατάρι; Ή μήπως...χάνεται απλά; Εξατμίζεται...εξαϋλώνεται...
Μπορείς να αγαπάς κάποιον τη μια μέρα και την επόμενη να δίνεις την ψυχή σου αλλού; Πόσες αγάπες αντέχει μία και μόνο καρδιά;

Ξέρω ότι η ζωή δεν είναι ταινία. Ξέρω ότι στη ζωή το happy end δεν είναι το φιλί στη βροχή, αλλά η η καθημερινότητα μετά από αυτό. Δεν την άντεξες την καθημερινότητα. Ήθελες τόσα πολλά. Πράγματα και καταστάσεις που δεν μπορούσα να σου προσφέρω. Όσα και να έδωσα, δεν ήταν αρκετά...και έφυγες...

«Η αγάπη μοιάζει με δυο ποτήρια, σε στιγμή ενθουσιασμού. Ντινγκ, Λάμψη, Θρύψαλα» είπε ο Ελύτης. Και αν δεν ξέρει ο Ελύτης, τότε ποιος;
Ψυχή μου, που γυρνάς; Ποιος άνεμος χαϊδεύει τα μαλλιά σου; Ποιες λέξεις χορεύουν στα χείλη σου; Ποιο κορμί τρέμει στο άγγιγμά σου;

Πέρασα προχθές από το μαγαζί που σε πρωτοείδα. Καθισμένο στο τραπεζάκι στη γωνία να διαβάζεις το βιβλίο σου. Θυμάσαι; Σε κοίταξα και σήκωσες το βλέμμα σου σα να με ένιωσες. Χαμογέλασες και ο κόσμος μου απέκτησε νόημα. Θυμάσαι;

«Αν η ευτυχία είχε χρώμα, τι χρώμα θα ήταν;», σε ρώτησα κάποτε.
«Κόκκινο φυσικά. Δε συμφωνείς;» , απάντησες και εγώ κούνησα καταφατικά το κεφάλι, απλώς για να μη σου χαλάσω το χατίρι.
Πράσινο χρώμα έχει η ευτυχία. Βαθύ, σμαραγδί, σαν τα μάτια σου στο φως της ημέρας. Σαν τα μάτια σου, μάτια μου...
Ήταν γραμμένη στα αστέρια η δική μας ιστορία, έτσι δεν είναι; Ήταν από αυτές που ζεις στα άκρα. Από αυτές που κάθε βλέμμα κρύβει υποσχέσεις και κάθε υπόσχεση κρύβει βέβαιο πόνο. Και τον ζήσαμε τον απόλυτο πόνο. Ζήσαμε και την απόλυτη ευτυχία, μέχρι που δεν πήγαινε άλλο. Μέχρι που στέρεψαν οι υποσχέσεις και χαμήλωσαν τα βλέμματα...και έφυγες...
Κάποιος από τους δύο έπρεπε να φύγει...είναι προορισμένα για ουρανό τα πουλιά...

Δε θα λάβεις ποτέ αυτό το γράμμα. Αλλά δεν έχει σημασία. Ήθελα να σου τα πω και τα είπα.
Να χαμογελάς. Να πετάς ψηλά και να ζήσεις όλα όσα ονειρεύτηκες. Εγώ, εδώ θα είμαι... θα γιατρευτούν μια μέρα και τα δικά μου τα φτερά και θα βρω τη δύναμη να ψάξω για καινούριους ουρανούς, καινούρια βλέμματα και καινούριες υποσχέσεις...

Να προσέχεις...
Το κορίτσι σου.»


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή