Ένας αλλιώτικος καλικάντζαρος! Από τη Νάντια Νικολού.

315 Views
Ένας αλλιώτικος καλικάντζαρος! Από τη Νάντια Νικολού. Ένας αλλιώτικος καλικάντζαρος! Από τη Νάντια Νικολού.

 Ένας αλλιώτικος καλικάντζαρος! Από τη Νάντια Νικολού.

Θα σου πω μια ιστορία για κάποια χριστουγεννιάτικη νύχτα που συνέβησαν θαύματα… Μια ιστορία που δεν την πίστεψε κανείς ποτέ… Μια ιστορία για μια πραγματική φιλία που γεννήθηκε τη μέρα των Χριστουγέννων και κράτησε για πάντα… Πρόσεξε όμως καλέ μου αναγνώστη για να την καταλάβεις το μόνο που χρειάζεται είναι να πιστεύεις και να περιμένεις ακόμα το δώρο σου κάτω από δέντρο…

Στα χιονισμένα Ραβένια του 1965 οι κάτοικοι του χωριού είχαν ξεκινήσει νωρίς τις ετοιμασίες για τις γιορτές μιας και ήταν μια πολύ καλή χρονιά για τις καλλιέργειες τους και είχαν κάθε λόγο να είναι χαρούμενοι. Ετοίμαζαν λοιπον ότι λογής καλούδια υπήρχαν για το πλουσιοπάροχο και οικογενειακό τραπέζι των Χριστουγέννων. Τα παιδιά από νωρίς το πρωί στους δρόμους ψέλνοντας τα κάλαντα και μπουκώνοντας τα στόματα τους με γλυκά και καραμέλες γελούσαν ανέμελα στους δρόμους. Παντού χαρούμενα και ενθουσιασμένα πρόσωπα με την γλυκιά προσμονή της γιορτινής αυτής μέρας.

Μόνο ένα προσωπάκι από όλα ξεχώριζε που μέσα στα αθώα παιδικά ματάκια του ζωγραφιζόταν μια θλίψη αταίριαστη στο όλο σκηνικό. Ο μικρός Στέφανος σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα παιδάκια μάζευε προσεκτικά μέσα στην τσαντούλα του όλα τα γλυκά που του έδιναν οι νοικοκυρές των σπιτιών. Τα μετρούσε συχνά με ένα άγχος ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του. Τι να βασάνιζε άραγε το μικρό αυτό αγόρι; Ποια θλίψη του είχε κλέψει τη χαρά των Χριστουγέννων;

Αργά το απόγευμα ο μικρός Στέφανος έφτασε στο σπίτι του. Η φωτιά στο τζάκι ήταν χαμηλή και το κρύο είχε ήδη αρχίσει να τυλίγει το σπίτι. Πλησίασε δίπλα στο κρεβάτι που κοιμόταν ο πατέρας του και τον τύλιξε σφιχτά με την κουβέρτα. Δυο μικρά χεράκια που συμπεριφέρονταν σαν δυο χέρια ενός μεγάλου άνδρα. Αμέσως στην αγκαλιά του τυλίχτηκαν δύο κοριτσάκια!
.
-Στέφανε, Στέφανε!!
-Καθίστε βρε φρόνιμα θα με ρίξετε κάτω! Αφήστε με να κάτσω λίγο να ξεκουραστώ.
Σαν επαγγελματίας ταχυδακτυλουργός έβγαλε από τη τσάντα όλα τα καλούδια που είχε μαζέψει από τα κάλαντα και τα αράδιασε πάνω στο τραπέζι. Οι αδερφούλες του με ενθουσιασμό φώναζαν και χοροπηδούσαν μανιωδώς!
-Στέφανε πω πω τι πολλά γλυκά!!
Με μπουκωμένο στόμα φώναζαν!
-Μαμά, Μαμά έλα να δεις τι μας έφερε ο Στέφανος!
Μια κουρασμένη γυναίκα ξεπρόβαλλε από τη πόρτα της κουζίνας σχηματίζοντας στο πρόσωπο της ένα χαμόγελο, ένα ραγισμένο χαμόγελο. Αγκάλιασε με γλυκύτητα το αγόρι της και φιλώντας τον στο μέτωπο του ψέλλισε
-Σε ευχαριστώ!
Κρύβοντας όμως μέσα σε αυτό άλλα τόσα χιλιάδες ευχαριστώ..
.
Τα Χριστούγεννα της οικογένειας του Στέφανου ήταν διαφορετικά από όλες τις υπόλοιπες οικογένειες του χωριού. Μια μέρα ξαφνικά το κακό χτύπησε την πόρτα τους και αρρώστησε βαριά τον πατέρα του. Τα χωράφια έμειναν ακαλλιέργητα ,τα χρήματα μειώνονταν όλο και περισσότερο και η μάνα του όσο και αν προσπαθούσε δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στην δύσκολη και βαριά δουλειά των χωραφιών. Ο μικρός Στέφανος έγινε ο αρχηγός της οικογένειας και αυτά τα Χριστούγεννα η θλίψη του ήταν ακόμα μεγαλύτερη…
.
Το γιορτινό τραπέζι στρώθηκε με χαρές και γέλια από τα μικρά κορίτσια και παρόλο που ήταν ένα φτωχό τραπέζι ήταν ένα τραπέζι γεμάτο αγάπη. Που έφτανε για να νιώσουν έστω και για λίγο ευτυχισμένοι. Το λιγοστό κρασί μοιράστηκε επιτρέποντας μια γουλιά στον Στέφανο και στα κορίτσια προκαλώντας αρχικά τον ενθουσιασμό τους και μετά το μορφασμό αηδίας!
-Χα,χα βρε τι αντράκι έχω εγώ!
Είπε γελώντας και πειράζοντας τον γιο του ο πατέρας!
Η ώρα του ύπνου έφτασε με τις κλασικές γκρίνιες των κοριτσιών ότι δεν νυστάζουν και τον Στέφανο να τις μαλώνει σκεπάζοντάς τες στοργικά στα κρεβάτια τους.
-Καληνύχτα κορίτσια μου!
-Καληνύχτα αδερφούλη μου!
Πριν προλάβει να φύγει η μικρότερη αδερφή του τον ρωτάει ξαφνικά.
-Στέφανε οι ευχές την μέρα των Χριστουγέννων πραγματοποιούνται?
Ο Στέφανος απορημένος από την αγωνία που διέκρινε στο πρόσωπο της αδερφής του περιμένοντας την απάντηση του, λέει:
-Δεν ξέρω, Δεσποινούλα, ίσως αν τις πιστεύεις αληθινά πραγματοποιούνται.
Και πριν γυρίσει να φύγει είχε ήδη αλλάξει γνώμη για την απάντηση μου της έδωσε.
Η μικρή ζωή του, του είχε κλέψει πλέον τις ευχές και τις ελπίδες του σε αυτές.
 
Και όμως και κάποιος άλλος άκουγε τη συζήτηση τους...
Έξω από το μικρό παράθυρο της σοφίτας παραμόνευε ένας μικρός καλικάντζαρος ,έτοιμος να μπει από την καπνοδόχο του σπιτιού και να μαγαρίσει την κουζίνα και να κλέψει όλα τα φαγητά.
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έρχονταν έξω από το χωριό και περίμενε μαζί με τους υπόλοιπους καλικάντζαρους να σμίξει η μέρα με τη νύχτα για να μπουν μέσα και να κάνουν άνω κάτω όλα τα σπίτια. Να μαγαρίσουν την κουζίνα και ότι δεν είναι νοικοκυρεμένο, να κλέψουν τα ενδύματα, να σκορπίσουν το αλεύρι και να φάνε όλα τα φαγητά.
.
Αυτή όμως η συζήτηση και αυτά τα γεμάτα θλίψη μάτια του αγοριού τον σταμάτησαν. Ο μικρός καλικάντζαρος σκέφτηκε ότι ποτέ δεν είχε ξαναδεί στεναχωρημένα παιδικά μάτια την μέρα των Χριστουγέννων. Κάθισε πολύ ώρα στη σκεπή του σπιτιού προσπαθώντας να αποφασίσει τι έπρεπε να κάνει...Να μπει μέσα στο σπίτι και χωρίς ίχνος ντροπής να καταβροχθίσει όλα τα φαγητά και γλυκά που υπήρχαν η να βοηθήσει αυτό το αγόρι;;;
Mια ματιά από το απέναντι παράθυρο, που έβλεπε στην κουζίνα του σπιτιού, του έλυσε μια για πάντα το δίλλημα του...
Πάνω στο τραπέζι δεν υπήρχαν ούτε λαχταριστά γλυκά ούτε νόστιμα φαγητά...Ούτε δώρα για τα παιδιά μα ούτε και ξύλα στη φωτιά...
Αμέσως κατάλαβε τη θλίψη στα μάτια του μικρού αγοριού...Και ξαφνικά αποφάσισε ότι ο σκοπός του τα φετινά Χριστούγεννα θα ήταν κάπως διαφορετικός...
Η νύχτα έφυγε και ο κόκορας της αυλής έδωσε το σύνθημα για την έναρξη της καινούργιας μέρας. Και ξαφνικά η ησυχία του σπιτιού κλονίστηκε από τις τσιρίδες των μικρών κοριτσιών...
Ο Στέφανος και όλη η υπόλοιπη οικογένεια αλαφιασμένοι σηκώθηκαν από τα κρεβάτια τους και βρέθηκαν μεμιάς στο σαλόνι, από όπου προέρχονταν οι φωνές.
.
Και Θεέ μου τι αντίκρισαν!
Ένα τραπέζι ξεχειλισμένο από γλυκά, φαγητά, πίτες, κρασιά ότι μπορεί να σκεφτεί ένας ανθρώπινος νους! Όλο το υπόλοιπο σπίτι πλημμυρισμένο από δώρα ,στολίδια, ρούχα! Ότι πιο όμορφο και φανταχτερό είχαν δεί ποτέ τα μάτια τους. Και δίπλα στο τζάκι ,ξύλα αμέτρητα ξύλα έτοιμα να προσφέρουν τη ζέστη και τη θαλπωρή σε αυτό το βασανισμένο σπίτι...
Τα κορίτσια δεν μπορούσαν να σταματήσουν να τρώνε γλυκά και να ουρλιάζουν σε κάθε άνοιγμα ενός καινούργιου κουτιού. Ποτέ ξανά δεν είχαν λάμψει τόσο πολύ τα ματάκια τους! Και όλη η υπόλοιπη οικογένεια δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί. Κανένας δεν μπορούσε να το εξηγήσει...
.
Ο Στέφανος έμπαινε και έβγαινε συνέχεια στο σπίτι ,μήπως μπορέσει και δει κάποιον εκεί κοντά που θα μπορούσε να το είχε κάνει όλο αυτό. Κοιτούσε και ξανακοιτούσε την κλειδαριά και όλο αναρωτιόταν μήπως δεν κλείδωσε, μήπως το ξέχασε; Όχι ,όχι ήταν σίγουρος, είχε κλειδώσει.
Μα τότε ,πως;;;
Όλο το βράδυ ο μικρός μας καλικάντζαρος είχε μπει σχεδόν σε όλα τα σπίτια του χωριού και όπου έβλεπε ότι τα καλούδια περίσσευαν τα έπαιρνε και τα πήγαινε στο σπίτι του Στέφανου...Όλο το βράδυ ακούραστα μάζεψε όσα περισσότερα μπορούσε μέχρι να έρθει η μέρα και ακουστεί το τρίτο λάλημα του πετεινού...
.
Έτσι λοιπόν τα φετινά Χριστούγεννα για τον Στέφανο και την οικογένεια του ήταν διαφορετικά...Και κάθε Χριστούγεννα για πολλά χρόνια ακόμα το σπίτι αυτό γέμιζε με όλα τα καλά του κόσμου...
Ο Στέφανος πότε δεν ανακάλυψε τον ιδιαίτερο αυτόν φίλο του...Πίστευε απλά ότι οι ευχές των Χριστουγέννων πραγματοποιούνται πάντα....

 Νάντια Νικολού

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή