The Weeknd-After Hours: Ρετρό, χορευτικές διαθέσεις & μια αυτοάνοση καταστροφικότητα που ορίζει τα πάντα

7175 Views
The Weeknd-After Hours: Ρετρό, χορευτικές διαθέσεις & μια αυτοάνοση καταστροφικότητα που ορίζει τα πάντα The Weeknd-After Hours: Ρετρό, χορευτικές διαθέσεις & μια αυτοάνοση καταστροφικότητα που ορίζει τα πάντα

 


 
 Appetite for Destruction, το θεϊκό άλμπουμ των Guns N’ Roses. Ο ίδιος τίτλος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και στο άλμπουμ του Weeknd. Μόνο καύσιμο η καταστροφή, η κατανάλωση κορμιών ως εναλλακτική σε αυτή των ουσιών που μαζί με την επίγνωση της νοσηρότητας της κατάστασης-παράκρουσης σερβίρει ένα κοκτέιλ κατάρρευσης, ανύψωσης, παροδικότητας και εκρήξεων. Έννοιες όπως ο έρωτας και η νεύρωση μάλλον έχουν αλλάξει καπέλα και ο Weeknd παραδίδει ένα μάθημα (σ’ αυτούς που δύνανται να παρακολουθήσουν πίσω από το θέαμα) στο τι πραγματικά να μην κάνει κανείς για να φτάσει σε τέτοια κατάσταση. Όλα αυτά σε RnB, synth pop ρυθμούς, με την απαραίτητη δόσεις ρετρό που δίνουν μια στιλάτη στόφα στο άλμπουμ.
 
(Καρέ από το βίντεο του Heartless)
 
  Ξεκινάμε με το Alone Again. Υπό μια ξεκάθαρη έννοια το τέλος έχει ήδη γραφεί. Ταιριαστό opener παραμύθι-εφιάλτης, αλλαγές σε διάθεση με τον ίδιο μανιακό τρόπο που αλλάζουν και οι διαθέσεις του πρωταγωνιστή-αντι-ήρωα, που ίσως να μπορούσε να είναι ακόμη πιο εύθικτο, πιο σκληρό στην ενορχήστρωση για να γίνει πραγματικό διαμάντι αυτού του δίσκου. Για ένα άλμπουμ που θέλει να διαφημίσει (εγώ το θεωρώ διαφήμιση) τον φαύλο κύκλο μέσα στον οποίο ο πρωταγωνιστής σέρνεται, κατρακυλάει, ματώνει, συνέρχεται και καταρρέει, ό,τι πρέπει είναι. Ατμοσφαιρικό, επιτυχέστατο πάντρεμα 80’s synth-(20)10’s trap μπιτ, τραχύτητας-κελαηδίσματος του Weeknd. Το δόγμα-καταδίκη μαζί δεν κάνουμε και χώρια δε μπορούμε βασιλεύει κι ο πρωταγωνιστής (όχι ο Weeknd;) ως καλός υπήκοος κάνει τα πάντα για να εξουσιάζεται απ’ αυτό.
 
 Το Too Late είναι κομμένο και ραμμένο για κλαμπ, ως προοιμίου για άλλου είδους περιπτύξεων. Ο Weeknd μιλά για ένα ανελέητο πάθος, μία εξάρτηση, ενδιαφέρεται για την έτοιμη χημεία των σωμάτων και αυτό είναι το αιώνιο παρόν που επιζητά, έχοντας πλήρη (;) επίγνωση ότι το μέλλον θα παραπέμπει στον τίτλο του πρώτου άσματος. Το outro του τραγουδιού  σαν από ταινία τρόμου, αρμόζει πολύ στον τρόμο στον οποίο ο πρωταγωνιστής μπαινοβγαίνει μεταξύ ξύπνιου κι ύπνου και θέλει και την κατάλληλη παρέα.  
 
 Το Hardest To Love ρομ-κομ απ’ τα 80’s μου βγάζει. Προφανώς μόνο ως μελωδία. Τα τύπου jungle ντραμς προσθέτουν ωραιότατη ταχυπαλμία, τα synths νοσταλγία. Η ανάγκη του να επιμένεις από ένα δέντρο που βγάζει  δηλητηριώδεις καρπούς να ετοιμάζεις ολόκληρο γεύμα. Αυτοκαταστροφή και σαδομαζοχισμός σε ονειρικές μελωδίες και απότιση τιμής σε νεκρούς, φαντάσματα κι αγαλματοποιημένες καταστάσεις μόνο και μόνο επειδή η μοναξιά ξέρει καλό βρωμόξυλο.
 
  Ώρα για μπαλάντα, παλιού καλού ορθόδοξου pop/RnB παρελθόντος με το Scared To Live. Σχεδόν μπορώ ν’ ακούσω το τραγούδι να χρησιμοποιείται σε μουσικά talent show, με τον διαγωνιζόμενο να υπερτονίζει κάθε νότα. Γενικά επιβεβαιώνεται ο Λα Ροσφουκώ που έλεγε για τους εραστές ότι περνάνε καλά γιατί μιλάει ο καθένας για τον εαυτό του. Υποθέτω ότι θα ‘πρεπε να είναι από τις πιο αισθαντικές στιγμές του άλμπουμ αλλά και είναι τοποθετημένο πολύ στην αρχή αλλά και για τα δικά μου γούστα δεν είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον ως τραγούδι.  Ας μη ξεχνάμε ότι είναι ένα dance άλμπουμ που φιλοδοξεί να έχει και τις ευάλωτες στιγμές του. Προσωπικά, ξαναλέω, εμένα δεν με άγγιξε πολύ, σ’ αυτή τη φάση που βρίσκομαι. Hit or miss, ίσως, δεν ξέρω.
 
  Μια ματιά στο παρελθόν το Snowchild. Αυτό που όσο θέλει να ξεκρεμάσει από πάνω του και τόσο συγχρόνως σφιχταγκαλιάζει. Ότι η Καλιφόρνια κι όλος ο μύθος γύρω απ’ το lifestyle είναι το πρόβλημα. Ας πούμε αν ήταν στο Portland ή τη Minnesota δε θα ‘κανε τα ίδια... Κι εδώ που θα έπρεπε με την εξομολόγηση να κερδίσει, εγώ τουλάχιστον δε μπορώ να επενδύσω πάνω του πολλά κι ας θέλω. Ο πρωταγωνιστής παραείναι αντι-αντι-ήρωας, στα όρια του κακού, που δύσκολα μπορείς να βρεις πολλά πάνω του για εξιλέωση. Άρα ο στόχος πετυχαίνεται; Ο Weeknd θέλει τελικά να σταθούμε απέναντι σε αυτόν τον ήρωα, κατά βάθος;
 
(Εξώφυλλο του single Heartless)
 
 Στα ίδια χνάρια το Escape From LA. Απ’ όπου και να φύγεις είναι αδύνατο να ξεφύγεις του εαυτού σου, θες δε θες. Όπου και να πας, τα ίδια θα κάνεις και αυτή είναι η πραγματική φυλακή, του να είσαι δέσμιος ενός εαυτού-δυνάστη. Βραδύκαυστο RnB κομμάτι, μελωδικό (με κουράζει αφάνταστα η μονοτονία στις μελωδίες όταν δεν πλαισιώνεται σωστά), πλημμυρίζει σεξουαλικότητα, κερδίζει κατακόρυφα σε επιβλητικότητα όσο τα ακούω. Φοβερό outro αν και στιχουργικά είναι και ο λόγος που αντί να κατρακυλήσω μαζί με τον ήρωα, μένω σε απόσταση.
 
 “Never need a bitch, I’m what a bitch need/ Tryna find the one that can fix me”. Στίχοι απ’ το Heartless, αντιπροσωπευτικοί θεωρώ των σκαμπανεβασμάτων του πρωταγωνιστή. Κραιπάλες για να μετανιώσουμε αργότερα, το γνωστό μοτίβο. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χωρίς να λατρεύω ούτε τη μουσική ούτε και τους στίχους που τη συνοδεύουν, εκτιμώ ότι οι δημιουργοί του άλμπουμ χτίζουν μια περσόνα που πιστεύω ότι έχει ξεκάθαρο χαρακτήρα. Με τις ανεπάρκειες που κόβουν καλούτσικα και το κουβάρι που μπλέκεται επαρκώς. Στην τελική, μάλλον στοχεύουν να κάνουν ανθρώπους να χορέψουν ή να πλαγιάσουν ο ένας με τον άλλο, κι όχι να δημιουργήσουν στίχους-μεγαθήρια λογοτεχνικού βάθους.
 
 Faith: Όταν χτυπάς πάτο και σκάβεις δήθεν απρόθυμα- έμφαση στο δήθεν. Όταν και  ψηλά και χαμηλά κι όπου κι αν υπάρχεις πονάς, ε, μάλλον είσαι το πρόβλημα. Αν αυτό το τραγούδι δεν υμνεί μια σχέση που κυριολεκτικά ξεσκίζει από τα μέσα προς τα έξω δεν ξέρω τι άλλο. Ο κυρ-Weeknd θέλει να πάρει υπερβολική δόση δίπλα στην καλή του. Τώρα, τι να πω, φοβερό μου φαίνεται αυτό. Πέρα από ευπώλητες ηθικές θεωρίες, πραγματικά με βάζει σε σκέψεις. Απ’ τις πιο μελωδικές στιγμές του άλμπουμ, για τα αυτάκια μου τουλάχιστον, επιβλητικότατο και μουσικότατο επιτέλους. Το outro είχε τις προοπτικές να χτυπήσει ακόμα πιο βαριά φρονώ.
 
Για Blinding Lights δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χορός χρειάζεται. Κι ας μην έχεις κανένα να χορέψεις μαζί- ίσως καλύτερα. Έχω πρήξει τα συκώτια των ελάχιστων γνωστών μου οπότε δεν σκοπεύω να συνεχίσω το σερί. Είναι το hit του άλμπουμ δικαιότατα. Έξαλλα χορευτικό, ρετρό μελωδικό, μεταδοτικό αυτού που ο Abel φρονώ ότι θα έπρεπε να πουλήσει περισσότερο. Ίσως επειδή εκτιμώ ατελείωτα την παρελθοντολάγνα αισθητική, τύπου synthwave, συνδυασμένη με την εξαιρετική  χροιά του Weeknd. Μ’ αυτό το τραγούδι άρχισα να μπλέκομαι στο κουβάρι που λέγεται After Hours που και το άλμπουμ να μην ακούσει κανείς, νομίζω ίσως χάσει αν δεν ακούσει αυτό το κομμάτι. Καλά θέλετε δε θέλετε σε κλαμπ θα τ’ ακούσετε, just saying, οπότε μπορείτε να κάνετε μια παράκαμψη και να το ακούσετε και μονάχοι.
 
(από το instagram του Weeknd)
 
  Πάλι στο In Your Eyes πιο μαλακοί, ελαφροί ρυθμοί πάλι στο καθαρόαιμο 80’s πνεύμα. Δεν ξέρω αν φταίει το ότι έπεται του Blinding Lights ή αν δεν μ’ άγγιξε και πολύ αλλά μου φαίνεται ένα τραγούδι πολύ εύκολο και γενικό, απλά πέρασε η ώρα με μουσική, αυτό. Έχει και το μικρό σόλο με το  σαξόφωνο, ε, από κάτι θα το θυμάμαι. Για filler μου ακούγεται, προσωπική προτίμηση προφανώς. Ίσως αν το άκουγα σε καμιά ταινία να άκουγα τελείως διαφορετικά πράγματα, πράγμα πολύ πιθανό.
 
 Πλησιάζουμε στο τέλος με Save Your Tears και Repeat After Me (Interlude). Α να μανά τα ίδια, την είδε με άλλον και ποιος πόνεσε ποιον κτλ. Νομίζω αρχίζω και να ανυπομονώ για το τέλος. Το πρώτο μου θυμίζει το τραγούδι της Λιθουανίας για Eurovision 2020 (R.I.P), το οποίο και δε μου άρεσε οπότε, δικό μου πρόβλημα. Στο δεύτερο οι γνωστές ζήλειες για το αντικείμενο του πόθου που μάλλον μόνο αντικείμενο μένει. Για τους φανς των Tame Impala ο Kevin Parker συμμετέχει στην παραγωγή αλλά και στο ίδιο το τραγούδι. Ένα μοτίβο που σα να με κούρασε τόσο μουσικά όσο και θεματικά. Που σε κάθε περίπτωση δικό μου ζήτημα γιατί το άλμπουμ ήταν λίγα βηματάκια πριν τους απόλυτους διθυράμβους, από «ειδικούς» και «μη».
 
  Τα οφέλη της αϋπνίας, A fter Hours. Πανικόβλητες μπουνιές προς κάθε κατεύθυνση μήπως και πετύχεις οτιδήποτε, κάτι, το παρελθόν έστω και αποφύγεις την μοναξιά και όλα όσα την προκάλεσαν- την προκαλούν-θα την προκαλούν. Η εκφραστικότατη ψηλή φωνή του Abel, με τον φοβερό έλεγχο λειτουργεί εξαιρετικά άλλη μια φορά. Το κακό είναι ότι έχει γίνει αναξιόπιστος αφηγητής ακόμα κι όταν ΔΕΝ το θέλει. Τα λέει μόνο για να τα πει ένα πράμα, κι αυτή είναι μάλλον η τιμωρία όχι μόνο του πρωταγωνιστή της ιστορίας αλλά και του Weeknd του ίδιου, κατά τη δική μου, προσωπική γνώμη. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι το αμόρε του μπορεί να μιλάει την ίδια γλώσσα και να γουστάρει να κατρακυλάει με τον ίδιο τρόπο και μετά να δείχνει σαν παιδί τις πληγές με τον ίδιο τρόπο. Ας είναι…
 
 Until I Bleed Out: Το τέλος του κύκλου. Η αρχή, ένα ακόμα σημείο, whatever… Εξαιρετικό και μουσικά ενδιαφέρον για μένα το τελευταίο (;) κομμάτι  του άλμπουμ. Παραίτηση, πόνος που παραλύει όλες τις υποδοχές πέραν αυτές που δέχονται περισσότερο πόνο. Έτσι όπως τα κάνες, ρε Weeknd, τι περίμενες; Το κακό είναι ότι ο πρωταγωνιστής του άλμπουμ τα ίδια θα κάνει και θα ξαναεπιστρέψει να τραγουδάει αυτό το τραγούδι. Νομίζω ο Νίτσε είχε πει ότι αν σου έλεγαν ότι έπρεπε να ξαναζήσεις τη ζωή σου θα πετούσες σε λιμνούλες ευτυχίας ή έντρομος θα έλεγες γιατί σε μένα, καταραμένη ζωή… Πάρα πολύ ταιριαστή και η ενορχήστρωση, καθαρά ψυχεδελική, στα μήκη κύματος των κόσμων-καημών που ξεδιπλώνονται με τους στίχους. Μου φαίνεται το πιο πετυχημένα αισθαντικό κομμάτι του δίσκου, ότι καταφέρνει να με κάνει χάλια και μένα, που αποτύγχαναν είτε λόγω δε μπορούσα να συνδεθώ με τους στίχους ή τη μουσική ή και τα δύο.
 
(Εναλλακτικό εξώφυλλο του άλμπουμ)
 
Τα μπόνους τραγούδια άνετα θα μπορούσαν κατά τη γνώμη μου να αντικαταστήσουν κάποια της στάνταρ έκδοσης. Nothing Comparesμε τις θαμμένες στο mix κιθάρες, δείχνει προοπτικές για ακόμη πιο πολύ πειραματισμό με τους παλιούς καλούς ήχους,  Missed You, απ’ τις πιο ώριμες στιγμές του άλμπουμ χωρίς να ‘ναι καν στην στάνταρ έκδοση και Final Lullaby για να καταλήξω ότι με τα μπόνους τραγούδια ένιωσα πολλά παραπάνω απ’ ότι με αρκετά υπόλοιπα.
 
 Τι καταλάβαμε; Ότι αν θες πραγματικά να καταστρέφεις κι εσένα και τον άλλον μπορείς να το κάνεις μέχρι να πάει κάτι πραγματικά στραβά. Δεύτερον, αν κάνεις ανάλυση σε κομμάτια που προορίζονται για χορό απ’ την οπτική της βαθυστόχαστης στιχουργικής παραγωγής μάλλον είσαι ελαφρόνους.
 
 Το άλμπουμ είναι μια συλλογική μίνι εκσπερμάτωση των κριτικών και  φυσικά των φαν του Weeknd, ειδικά του πρώτου του άλμπουμ. Για εμένα, ένα άλμπουμ που ίσως να μπορέσω να συνδεθώ περισσότερο αν θα καταλάβω ποτέ επώδυνα πραγματικά τι θέλει να πει ο ποιητής.
.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Μανώλης Ιωαννίδης
Μανώλης Ιωαννίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Κότσιρας, Μποφίλιου, Ξυδάκης & Trio Mousikanti δωρεάν στο Παρά Θιν΄Αλός 2020
Κότσιρας, Μποφίλιου, Ξυδάκης & Trio Mousikanti δωρεάν στο Παρά Θιν΄Αλός 2020
με 0 Σχόλια 2465 Views

4 επιλεγμένες μουσικές εκδηλώσεις οι οποίες  χαρακτηρίζονται από την ποιότητα της καλλιτεχνικής δουλειάς των δημιουργών τους, περιλαμβάνονται  στο φετινό πρόγραμμα του «Παρά θιν αλός» που συμπληρώνει αισίως τρεις δεκαετίες ζωής.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή