Παλλόμενες, νύχτες, ντυμένες, κομψότατες, μελωδίες, Jessie Ware, What’s Your Pleasure?

7992 Views
Παλλόμενες, νύχτες, ντυμένες, κομψότατες, μελωδίες,  Jessie Ware, What’s Your Pleasure? Παλλόμενες, νύχτες, ντυμένες, κομψότατες, μελωδίες, Jessie Ware, What’s Your Pleasure?

 

Με λίγα λόγια: Πρωτοκλασάτο, κομψό κι από καλή φόδρα. Το άλμπουμ της Jessie Ware είναι ποπ στα καλύτερά της.

 
Με πολλά λόγια: Τόση φινέτσα και στιλ και υψηλές στροφές δύσκολα βρίσκω να διαπερνά ένα άλμπουμ απ’ το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι. Συνεπές στη θεματική του και ειλικρινές, χωρίς να παριστάνει κάτι που δεν είναι, η ενέργεια, ο ρυθμός και η πανέμορφη μελωδικότητα αυτού του άλμπουμ το καθιστούν ανετότατα ένα διαμαντάκι dance pop μουσικής εν έτει 2020. Με ξεκάθαρο βραδινό, αέρινο, ραφιναρισμένο χαρακτήρα που συνίσταται απ’ τη μείξη των καλύτερων (for me) στοιχείων περασμένων δεκαετιών, πρόκειται για μια συνεκτική συλλογή κομματιών που απλά καθιστούν αδύνατο να μείνεις ακίνητος και σε σπρώχνουν να περάσεις μια νύχτα απ’ αυτές που δύσκολα μετά ξεχνάς.
 
Η βραδιά ξεκινάει με το Spotlight. Όντως στο προσκήνιο, με υψηλής ραπτικής μουσική. Μουσική που θα μπορούσε να είναι το soundtrack μιας νύχτας από βελούδο, χαλαρό χορό, έντονα βλέμματα. Ποπ, soul, RnB σ’ ένα πάντρεμα χωρίς κανένα προξενιό και κορώνες από στραβωμένα πεθερικά. Η καλής ποιότητας λαγνεία που είναι λες κι έχει σκάσει από άλλη εποχή χωρίς να χάνει καθόλου σε αμεσότητα ή ευθύτητα κατά την άποψή μου. Ω, η βραδιά θα έχει ενδιαφέρον.
 
Το άλμπουμ νομίζω είναι ωφέλιμο να μετρηθεί στα ποτά της βραδιάς. Είμαστε στο πρώτο. WhatYour Pleasure? Βασικά, χαίρομαι που αλητεύει εκτός μόδας η disco μερικές δεκαετίες γιατί τώρα μπορούμε να την έχουμε ανενόχλητη να σκορπάει glitter και ενέργεια και να μας τραβάει διακριτικά για χορό. Δηλαδή πιο πιασάρικο και πιο γοητευτικά πιασάρικο πεθαίνεις, το τραγούδι. Η από-άλλες-εποχές σύνθεση; Η ολοκληρωμένη ενορχήστρωση; Τα κομψά παθιάρικα φωνητικά; Η ταιριαστή παραγωγή; Δε ξέρω τι να πρωτοξεχωρίσω. Δίκιο έχουν- όταν η ποπ φοράει τα καλά της, δεν υπάρχουν πολλά θεάματα καλύτερα. Τέτοιες βραδιές προσφέρονται για σημαντικότατες ανακαλύψεις- αυτές που μαθαίνεις ποια είναι η ευχαρίστηση του προσώπου
 
Ooh La La. Πάμε απ’ τα cool χωράφια ή μάλλον ανθισμένους κήπους της RnB, στους αντίστοιχους της funk. Αν η μελωδία απ’ το μπάσο δεν καταλαμβάνει τον έλεγχο των άκρων κάτι πάει στραβά. Ας είναι νευρικές οι πρώτες κινήσεις, το σημαντικό είναι ότι δύσκολα αντιστέκονται οι άμυνες κι ευτυχώς. Αισθησιακότητα, γοητεία που δεν καταλήγει στην ηλίθια και εμπορικότατη (μα εμπορικότατη) προστυχιά και ηλιθιότητα. Πιο μετρημένη, πιο υπόγεια διάθεση, το κάλεσμα για πέρασμα των νυχτερινών ωρών παρέα (κι ακόμη περισσοτέρων μετά) έχει γίνει και τώρα όλα γίνονται πιο επιτακτικά και αναπόφευκτα.
 
Soul Control κι όλα μοιάζουν να κινούνται αυτόματα όταν είσαι εκεί/μ’ αυτόν που θέλεις. Απαράδεκτα, απλά απαράδεκτα πιασάρικο όλο το εγχείρημα. Είναι το ίδιο το άλμπουμ το ποτό που σε κάνει να παραφερθείς ωραία. Μπορεί κανείς να ακούσει Janet Jackson σ’ αυτό το τραγούδι, όσο και Prince, όσο και Laura Branigan(Ohthenight, ismyworld/ Citylightpaintedgirl). Ποπ του 2020 που αντλεί από κάτι χρόνια που οι άνθρωποι συνήθιζαν να χορεύουν σε τραγούδια που τώρα λίγο πολύ έχουν γίνει ύμνοι της μελωδίας, της έλξης, της παράδοσης. Τέτοιες νύχτες είναι εθισμός, ένας εξευγενισμένος και γοητευτικότατος, θα ‘λεγα εγώ.
 
 Γκλάμουρ, αρώματα, μελωδίες. SaveKiss. Πιο σύγχρονα ακούσματα, χωρίς να χάνονται οι επιρροές που δίνουν στο άλμπουμ μια ομορφιά που αδυνατεί να σταματήσει την ακτινοβολία απ’ όπου κι αν το κοιτάς. Δεν πολυασχολήθηκα με τους στίχους γιατί απλούστατα παρασύρθηκα απ’ τα κρυσταλλένια, βίαια χορευτικά κύματα των μελωδιών και του αρώματος και των χρωμάτων των συνθέσεων. Αλλά η θεματική είναι γνωστή: οι εραστές που και ο κόσμος να καίγεται, αν είναι μαζί, καίγεται λίγο πιο ωραία. Εμένα αυτά τα γνωστά και κλισέ όταν περνάνε από αυτή τη μηχανή που βγάζει κουλ, μ’ αρέσουν απεριόριστα. Η βραδιά από πραγματικά ενδιαφέρουσα γίνεται αφόρητα απαραίτητη.
 
Πάμε στο πιο σκοτεινό Adore You. Ώρα για δεύτερο ποτό; Μίνιμαλ και μίνιμαλ ποιημένο έτσι ώστε να ‘ναι επιβλητικό. Αυτή η επανάληψη στο ρεφραίν, λατρεία που (άθελά της) φλερτάρει με την εμμονή κι αυτό εγώ το αγοράζω. Πιο laid back διάθεση, χωρίς να χάνει σε χορευτικότητα ή μανία που διαθέτει στυλ. Θα μπορούσε να πάει και πιο σκοτεινά το τραγούδι, ειδικά όταν μιλάει για πάθος. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ότι δεν γράφτηκε καν για έναν εραστή. Όποιος θέλει, μπορεί να ψάξει την αφορμή γέννησης του τραγουδιού, από πού κυοφορήθηκε δηλαδή.
 
In Your Eyes και υποχωρούν τα τέμπο και το παιχνίδι σοβαρεύει. Ομολογώ ότι χαίρομαι που κάναμε την ίδια σκέψη με την κυρία Jessie- το τραγούδι όντως βγάζει Bond, James Bond. Μια παράδοση στο έτερον ήμισυ, μια κομψότατη υποταγή στην τύχη του ερωτισμού που σε κάνει να ξεχνάς ότι υποσχέθηκες ότι δε θα τα ξαναπάθεις. Τόσος κομψός αισθησιασμός, ακριβός, με τις γωνίες του, με τα καλά του ρούχα, χωρίς να χάνει απ’ την πραγματικότητα. Δεν έχει νόημα να αντισταθεί κανείς, το οξυγόνο και η βεβαιότητα την κάνουν, και μένουν μόνο δυο πλανήτες που έρχονται να κατοικήσουν στο ίδιο ηλιακό σύστημα, αυτό του πάθους. Κι επειδή αναφέρομαι αρκετά στην παραγωγή, έχει γίνει απ’ τον James Ford που έχει συνεργαστεί με Arctic Monkeys, Depeche Mode, Haim, Foals και λοιπούς. Τα ορχηστρικά μέρη έχει επιμεληθεί ο Jules Buckley, συνεργάτης ενός κυρίου ονόματι James Collier.
 
Πάμε πάλι στα πιο παιχνιδιάρικα funky RnB μονοπάτια με τοStepIntoMyLife. Μια ανάσα, να σκεφτεί κανείς ότι το εμπορικό και το «ραδιοφωνικά-φιλικό» δεν έχουν πάρει διαζύγιο απ’ την ποιότητα. Τα λέει τόσο σταράτα όσο και στιλάτα η Jessie: έχεις την προσοχή μου, θέλω να σε γνωρίσω, όοοοοχι πολλά λόγια. Αλλιώς γνωρίζονται και καλύτερα οι άνθρωποι. Κι όλα αυτά χωρίς ίχνος, για τη δική μου αισθητική, προστυχιάς που να φθηναίνει τη βόλτα στους απρόσμενους λαβύρινθους του πάθους και του έρωτα.
Read My Lips, πίσω στα 80’ς. Baby, we can do it/ Take the time, do it right. Mid tempo λαγνεία, funky χορευτική διάθεση και σταθερά εξαιρετική μελωδικότητα πίσω (τι πίσω, μπροστά!) από κάθε κομμάτι. Δεν υπάρχει τίποτα ρηξικέλευθο, συνταρακτικό σε αυτά που άλλοτε κελαηδά κι άλλοτε ψιθυρίζει η κυρία Jessie, αλλά επειδή είναι το όλο αποτέλεσμα τόσο κομψό και γεμάτο ανόθευτη ενέργεια και ηλεκτρισμό, τα πάντα ακούγονται σαν ένα ευαγγέλιο για ανθρώπους που ξέρουν ποια θρησκεία αξίζει να λατρευτεί. Θα κάνω μια απολύτως αυθαίρετη υπόθεση ότι οποιοδήποτε τραγούδι του άλμπουμ θα μπορούσε να ‘ναι το soundtrack για τις πιο γεμάτες-αναμνήσεις νύχτες του καλοκαιριού ανθρώπων που ξέρουν τι θα πει καλοκαίρι. Αν δεν ζούσαμε στο 2020…
 
 
Last night we danced and I thought you were saving my life λέει η Jessie σε ρυθμούς Bananarama και είναι ό,τι πιο τ έ λ ε ι ο έχω ακούσει τελευταία. Απλά είναι. Mirage (DonStop).Συνήθως αρχίζω να βαριέμαι προς το τέλος των άλμπουμ και σ’ αυτό δεν κατάλαβα πώς φτάσαμε σχεδόν στο τέλος. Αν κανείς εκτιμάει τόσο αυτό το κοκτέιλ όσο εγώ, θα κουραστεί απ’ το συνεχές νευρικό κούνημα λίγο πριν μιλήσεις στον τύπο απέναντι. Άλμπουμ σχεδόν μιας ώρας και τρέχει σα νεράκι. Λογικότατο που το μισά τραγούδια είναι singles. Τρίτο ποτάκι;
 
Οκ, τι να πω για το The Kill- synthwave για πάντα. Καλό synthwave για πάντα, of course…  Σχεδόν μπορεί κανείς να ακούσει έναν κόσμο συγγενή σ’ αυτόν του Nightcall. Η παράδοση είναι επιτυχής γιατί είναι άνευ όρων. Δεν ξέρω πόσο αληθινές είναι αυτές οι συναντήσεις με τον Έναν, η στιγμή που συναντάς τον Έναν και νιώθεις ότι όλη η ζωή σου παραπατούσε και άσθμανε για να φτάσει σ’ Αυτόν. Αλλά σίγουρα είναι ένα ελκυστικό τραγούδι που σε τραβάει στο σκοτάδι του φόβου. Μου έχει τραβήξει κιόλας τόσο βαθιά στον κόσμο του το άλμπουμ, που σχεδόν ό,τι και να τραγουδήσει η Jessie θα πω οκ, έχει ένα δίκιο.
 
Τέλος του χορού με το Remember Where You Are. Ένα τραγούδι παραπλανητικό (διαβάζοντας την ιστορία πίσω απ’ αυτό), αλλά φωτεινό. Με την έννοια πως ούτε πετιέται χαζοχαρούμενο ούτε έρπον στη λάσπη του μαζοχισμού. Κάπως περίεργο που είναι το τελευταίο του άλμπουμ, δεδομένου ότι είναι λίγο έξω απ’ την δικαιοδοσία του πάθους και της στιγμής και πιο κοντά στην ωριμότητα της συντροφιάς.
 
 Δεν έχει νόημα να πούμε περισσότερα. Το άλμπουμ θα το άκουγα ξανά και ξανά αλλά τι λέω… ήδη το έχω ακούσει ξανά και ξανά. Δεν υπάρχουν παραφωνίες, δεν υπάρχουν ατσούμπαλες στιγμές, κάτι που να με βγάλει απ’ την ατμόσφαιρα που είναι λες και πέφτει μια κουρτίνα και σε μεταφέρει σε μοναδικές νύχτες. Κατανοώ πλήρως ότι για κάποιον που έχει προϋπηρεσία στα ποπ πόστα και έχει ακούσει κι ακούσει ποπ και ποπ άλμπουμ, ίσως να ‘ναι απλά ένα αξιοπρεπές ποπ εγχείρημα. Μπορεί να έχει ήδη ακούσει τις ανελέητες μελωδίες των 80’s, την αστείρευτη ενέργεια των 70’s, τις funky διαθέσεις, τις εξαιρετικές ετερόκλητες ενορχηστρώσεις που μέσα απ’ την πολυσυλλεκτικότητά τους και τιμάνε τις καταβολές τους αλλά και δημιουργούν κάτι μοναδικό. Εγώ όχι. Γι’ αυτό και θεωρώ ότι αυτό το άλμπουμ θα αποτελέσει σταθμό αναφοράς στην σύγχρονη εναλλακτική (;) ποπ. Κι αν δεν αποτελέσει και περάσει στα ψιλά –απ’ τους φανς κυρίως γιατί οι κριτικοί αναγνώρισαν την αξία του-, ποσώς με νοιάζει. Ξέρω ότι απλά βρήκα ένα εξαιρετικό άλμπουμ για χορό κι ονειροπόληση. 
. 
(Φωτογραφίες: Carlijn Jacobs)

.


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Μανώλης Ιωαννίδης
Μανώλης Ιωαννίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Σεξισμός: Γένους ουδετέρου
Σεξισμός: Γένους ουδετέρου
με 0 Σχόλια 821 Views

 Σάλος έχει προκληθεί με τη διαδοχική δημοσιοποίηση ροζ βίντεο, ατόμων που έχουν συμμετάσχει σε reality. Αναρωτιέμαι όμως αν όλοι αυτοί που καταδίκασαν την πράξη είδαν τα βίντεο ή όχι. Από την Μιχαέλα Χατζηπαρασκευά.

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή