Ειλικρινής αισιοδοξία με νόημα και εξερεύνηση σε καιρούς χαλεπούς, Pearl Jam-Gigaton (2020)

5250 Views
Ειλικρινής αισιοδοξία με νόημα και εξερεύνηση σε καιρούς χαλεπούς, Pearl Jam-Gigaton (2020) Ειλικρινής αισιοδοξία με νόημα και εξερεύνηση σε καιρούς χαλεπούς, Pearl Jam-Gigaton (2020)

 
Μετά από 30 χρόνια καλλιτεχνικής συνύπαρξης, κάτι πρέπει να κάνουν οι Pearl Jam για να κρατήσουν τα πράγματα ενδιαφέροντα. Στο ενδέκατό τους άλμπουμ βολτάρουν σε διαφορετικά μονοπάτια, περιφέρονται σε διαφορετικές ιδέες, που όλες όμως χαρακτηρίζονται από μία επιτακτική ανάγκη για ζωή, για σμίξιμο και σύνδεση. Τέτοια ώρα τέτοια λόγια… Ακριβώς! Γιατί αν δεν είναι ακριβώς αυτής της ώρας, αυτά τα λόγια, πότε θα ‘ναι; Είναι κάτι φρέσκο να επαναστατείς χωρίς να είσαι εμπρηστής, υποθέτω.
 
 Αρχή με το Whoever Said. Κλασσική, δυνατή punk/post punk ροκιά. Xαίρομαι που ένα up tempo κομμάτι ανοίγει το άλμπουμ αναβλύζοντας ενέργεια και ζωντάνια. Ένα τραγούδι που υμνεί την ζωή με τον τρόπο του, αποφεύγοντας τις παρωπίδες και τα happy-go-lucky στερεότυπα των ύμνων. Οι στίχοι απρόσμενα ενδιαφέροντες, φτάνω να ξεχνάω λίγο τη μουσική η οποία μου άρεσε κιόλας. Δεν του το’ χα του Eddie είναι η αλήθεια. Παρά τις δυσκολίες, παρά τη σκοτείνια που δε λέει να ξεκουμπιστεί γιατί κανείς δε θέλει να γίνει αγενής και να τη διώξει, η απόλαυση δεν είναι κάτι απ’ το οποίο αξίζει να παραιτηθεί κανείς. Με μια απολαυστική ζαλάδα ξεκινάμε, ενός ήρωα που δε θα παραιτηθεί γιατί η ζωή διατάζει, αυτούς που πραγματικά το θέλουν, να ζήσουν με ένταση κι ας έχουν ειπωθεί τα πάντα και λίγα παραπάνω.
 .
  
(Καρέ απ’ το animated βίντεο του Super blood Wolfmoon)
.
 Γρήγορα-γρήγορα πάμε στο Super blood Wolfmoon. Οκ, μου ξίνισε αρχικά η χιλιοχρησιμοποιημένη ακολουθία στις συγχορδίες αλλά… αυτό το κομμάτι κι αν είναι μια επείγουσα, επιτακτική ροκιά σταδίου, α λα Foo Fighters. Θα κάνω μια εύκολη πρόβλεψη ότι της τρελής θα γίνεται στα live, όταν ξαναθυμηθούμε τι θα πει αυτή η έννοια. Σε ψηλές στροφές κινούμαστε απ’ την αρχή του άλμπουμ και ευχαριστιέμαι πραγματικά νέα, γρήγορη, γεμάτη ενέργεια και νόημα ροκ. Εκρηκτικό σόλο, αξιομνημόνευτοι στίχοι, παραθέτω λίγους που όχι απλά με εντυπωσίασαν αλλά νομίζω εντύπωσαν την ήρεμη, στοχευμένη επανάστασή τους: Both my eyes are swollen, my face is broken- And I'm hoping that I hurt your- Hoping that I hurt your- Hoping that I hurt your fist.
 
 Dance of the Clairvoyants, το τραγούδι που άκουσα για να αποφασίσω αν θέλω να περάσω μια ώρα στο όραμα των εκ του Seattle ορμώμενων μουσικών. Ηλεκτρονικοφέρνει ξεκάθαρα, μια τελείως απρόσμενη κατεύθυνση, χωρίς να χάνει σε ομορφιά ή αμεσότητα. Να μη ξεχάσω: λες κι ακούς Talking Heads, έχουν πει υπερβολικά πολλοί, σε σημείο που νιώθω συνταγματικά δεσμευμένος να το αναφέρω. Και σε μένα, δεν ακουγόταν για Pearl Jam το τραγούδι αλλά το τελευταίο άλμπουμ τους που άκουσα χρονολογείται στα 1991 μ.Χ. Πάρα πολύ ενδιαφέροντες οι στίχοι, ακόμη προς αποκρυπτογράφηση πολλοί, πράγμα όχι και τόσο σύνηθες σε μουσικούς που καταπιάνονται με πιο εμπορικές διαστάσεις της ροκ, είτε εκ προδιάθεσης είτε εξ αποτελέσματος. Αν και κουράζει αυτό το «αγόρια κακά-κορίτσια εκμεταλλευόμενα», κατανοώ ότι πρέπει να ειπωθεί. Ποίηση που ήρεμα φωτίζει όπως περίπου κάνουν και τα φώτα του Βόρειου Σέλας, μαζί με μια μελωδία υπεραρκετή για να χαρίσει μια διαφορετικής οπτικής ομορφιά στη μπάντα.
 
 

(teaser απ’ τα κοινωνικά δίκτυα της μπάντας)
.
 Συνεχίζουμε σε πιο γνώριμα μονοπάτια, που δεν κουτρουβαλιάζονται σε μάταιες προσπάθειες αναβίωσης grunge αρχών προηγούμενης εικοσαετίας φρονώ, αλλά δίνουν ένα σύγχρονο στίγμα που αναπνέει. Αλλά τι αέρα;Quick Escape. Φουλ ενεργητικό τραγούδι. Μια απόδραση που ειδικά όταν πρόκειται για το περιστατικό-ασθενή(;) Η.Π.Α. μπορώ να φανταστώ πόσο αναγκαία φαντάζει. Όταν για να αναπνεύσεις λίγο αέρα πρέπει μάλλον να απομακρυνθείς λίγο από τον πλανήτη που σου τον προσφέρει με βαρύ κόστος. Αλλά για να είναι συνεπής σε αυτό που νομίζω ότι θέλει να φωνάξει ο Eddie, η απόδραση πρέπει να είναι αυτό που περιγράφει ο επιθετικός προσδιορισμός. Για μένα που δεν εκτιμώ πολύ τα πιο φολκ, ήρεμα άσματα που ακολουθούν, θεωρώ απ’ τα πιο έξαλλα κι εκτονωτικά σημεία τα ρεφραίν και το outro του τραγουδιού. Ίσως επειδή μου θυμίζουν το γνώριμο Ten. Οκ, σέβομαι ότι δεν θα γίνουν καρικατούρες αλλά η ροκ ενέργεια των Pearl Jam είναι αυτή που με τράβηξε και αυτή ξεχωρίζω, χωρίς να απορρίπτω –σε καμία περίπτωση- τα διαφορετικά κουμπιά που μπορούν να πατιούνται στους υποδοχείς διαφορετικών ακροατών, με τους υπόλοιπους πειραματισμούς.
 
 Το άλμπουμ αυτό άνθησε μετά από ένα διάλειμμα που κράτησε 4 χρονάκια και θα υποθέσω μόνο, ότι το Alright είναι μια απόδειξη της νέας στροφής που πήραν οι Pearl Jam για να εξερευνήσουν άλλα ηχητικά τοπία. Οι ευθείες κάνουν και τους οδηγούς να κοιμούνται στο τιμόνι, ούτως ή άλλως. Όλοι ασχολήθηκαν με τα δικά τους project και τώρα οι επιρροές αυτών, ποτίζουν μάλλον και τις συνθέσεις, όπως θα περίμενε κανείς. Η μουσική πιο μειλίχια και επαναλαμβανόμενη και υπνωτική κρατάει το ενδιαφέρον, πιο πολύ κρατάω όμως τους στίχους που συνταγογραφούν μια δημιουργική απόσυρση για να βρεις λίγο τον εαυτό σου, να βρεις τη φωνή σου. Χωρίς αυτά πώς θα μπορέσεις να συνδεθείς με τους άλλους, με τη ζωή την ίδια; Είναι ευχάριστο να ακούει κανείς ότι δε θα πάθουμε τίποτα αν απομακρυνθούμε για λίγο για να συναρμολογηθούμε απ’ την αρχή, χωρίς καμιά ενοχή. Μπράβο στον Eddie πολύ καλά τα λέει.
 
 Στο Seven O’ Clock συναντάμε πιο εναλλακτικές, 90’s διαθέσεις, λιγουλάκι dream pop. Ο Eddie συνεχίζει να μιλά και το κάνει τόσο ήρεμα όσο και δυνατά, γι’ αυτό αξίζει να ακουστεί, για μένα τουλάχιστον. Έχει κάτι να πει και έχει κάτι που χρειάζεται ν’ ακουστεί. Αυτή τη μαυροντυμένη αισιοδοξία (έτσι μ’ αρέσει να φαντάζομαι μια αισιοδοξία που δεν είναι μια φτηνή, εφήμερη παρέα) εγώ την εκτιμώ και κάτι παραπάνω, την ασπάζομαι. Πολλά έχουν να γίνουν, πολλά, και από αυτή την παρότρυνση του Eddie δύσκολα απομακρύνεται κανείς. Χωρίς να το λατρεύω, θεωρώ ότι πρόκειται για ένα όμορφο κομμάτι, παραπλανητικά απαλό όσο και έντονο.
 
(Εικόνα-teaser απ’ τα κοινωνικά δίκτυα της μπάντας)
 
 Συνεχίζοντας στους mid tempo ρυθμούς, στο Never Destination έχουμε ακόμη ένα ευχάριστο ροκ τραγούδι. Ευχάριστο. Πιάνομαι κυρίως απ’ τους στίχους του Eddie όταν δεν σολάρει, εξαιρετικά για τα γούστα μου, ο Mike Mc Cready. Μια κλήση για περισσότερη άρνηση. Όχι δηλητηριώδη, όχι τυφλή κι εκδικητική, αλλά αυτή που θέλει να γίνει η σκαλωσιά του καινούριου. Σε αυτή την κλήση νομίζω κανείς απαντά με περίσσια διάθεση ακριβώς επειδή η μεταδοτικότητα και οι αρχές του καλούντα φαίνονται να πηγάζουν από κει  που πάει και λούζεται η ίδια η ζωή. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος που δεν αρέσκεται σε ροκ παραγωγές-ενορχηστρώσεις να απασχοληθεί πολύ με το κομμάτι. Απ’ την άλλη δεν το παρακάνουν κιόλας με ροκ για λίγους, οπότε νομίζω πρόκειται για μέσο μεταξύ ροκ για fans της ροκ και ροκ για ανθρώπους που δεν πολυακούν ροκ.
 
 Με το Takethe Long Way έχουμε ταχύτητα, ενέργεια, ένα τραγούδι που δε σ’ αφήνει ήσυχο στη θέση σου. Μάλιστα σε απομακρύνει στιγμιαία απ’ αυτή για να δυναμώσεις την ένταση. Είναι απ’ τα τραγούδια του δίσκου που ξεχώρισα- μουσικά, στιχουργικά, ως παραγωγή, παντού τέλος πάντων. Είναι ίσως αυτή η ένταση και αυτό το ταρακούνημα αυτά στα οποία θεωρώ ότι οι Pearl Jam είναι αυθεντικά μεταδοτικοί. Αν όχι με την πρώτη επαφή, δε θα χρειαστούν πολλές ακόμα για να μπει το μικρόβιο. Ένα μικρόβιο που παραλύει τις άμυνες και σου δημιουργεί εξάψεις για λίγη περισσότερη ζωή, για λιγότερη απόσταση, για επιμονή.
 
Υ.Γ. για τους μυημένους: ποιος άλλος θα έγραφε τραγουδάρα σε 7/4; Έχει κιόλας προϋπηρεσία σε κάτι ηχητικούς κήπους που οι αλλαγές σε μέτρα ήταν σχεδόν σήμα κατατεθέν….
 
 Buckle Up: Είπαμε θέλουμε τους καλλιτέχνες μας ειλικρινείς στο όραμά τους αλλά εμένα αυτό το τραγούδι δε μου κρατά καθόλου το ενδιαφέρον. Μου ακούγεται σχεδόν ενοχλητικό, απ’ την αλλαγή στις συγχορδίες μέχρι τη μελωδία που τραγουδά ο Eddie. Περί ορέξεως πρασόπιτα, συνεχίζουμε.
 
Comes Then Goes και αμερικανικέ νότε, σου ερχόμαστε! Για να αντλήσουμε ΜΟΝΟ μελωδικά, φυσικά... Απόλυτα προσωπική προτίμηση- το τραγούδι θα κέρδιζε αν ήταν ενορχηστρωμένο με ηλεκτρικές κιθάρες και σε πιο γρήγορο τέμπο. Ξέρω ότι αν το εννοώ, πρέπει να μην κολλάω σε περασμένα μεγαλεία και περασμένα ταξίδια, μα τι να κάνω που θεωρώ ότι οι Pearl Jam χτυπάνε πιο δυνατά όταν χρησιμοποιούν τον ηλεκτρισμό (παντός είδους) ως σύμμαχο. Αλλά οι στίχοι όμορφοι και μελαγχολικοί, μια νόστιμα πικρή ιστορία απομάκρυνσης, χωρισμού κι ό,τι άλλο μπορεί να αποκρυπτογραφήσει κανείς. Κιθάρα και φωνή, ό,τι χρειάζεται μια προσωπική ιστοριούλα που τη λες και μπροστά σ’ ένα τζάκι, αναπολώντας. Να πω παρεμπιπτόντως, βρίσκω μαζοχιστικά ευχάριστο που οι στίχοι μπορούν να διαβαστούν και δεύτερη φορά, μπερδεύοντας ίσως και εκθετικά ακόμη, τον αναγνώστη.
 
(Εικόνα-teaser απ’ τα κοινωνικά δίκτυα της μπάντας)
 
 Είναι η αλήθεια ότι δεν βρίσκω κάτι που να με τραβάει ή αξιομνημόνευτο στα πιο αργά, ακουστικά τραγούδια, τα πιο (θεωρητικά) εσωτερικά τραγούδια. Έτσι και με το Retrograde. Ο καθένας όπου τη βρίσκει την καλλιτεχνική του Πηνελόπη. Κλασικά, μου άρεσε το κλιματικό τέλος του τραγουδιού.
 
 Τέλος της περιπλάνησης με το επιβλητικό, ατμοσφαιρικό κι απλά όμορφο River Cross. Αν πας για πιο αργά-συναισθηματικά άσματα, το κάνεις all the way, με γυμνές ενορχηστρώσεις και κατάλληλα όργανα. Τι καλύτερο για τον σκοπό απ’ το εκκλησιαστικό όργανο που αρκεί και παρααρκεί, με τα διακριτικά και σημαντικά κρουστά να συνοδεύουν το κλείσιμο της περιπλάνησης αλλά όχι στείρας ενδοσκόπησης. Οι αντιθέσεις, οι εικόνες όλα παρακινούν. Εξαιρετικό κλείσιμο. Σκέφτομαι ότι ένα σόλο ή μια μικρή έκρηξη προς το τέλος, ένα πιο ζωντανό και επιτακτικό βήμα να ήταν πιο επιδραστικό, για τα δικά μου αυτιά αλλά παραμένει προσωπική προτίμηση.
 
 Νομίζω ότι είναι ένα άλμπουμ που με την πολυμορφία του προσφέρει λίγο απ’ όλα για όλους. Όχι με την κακή έννοια, όχι αυτή του πασπαρτού, για μένα τουλάχιστον. Με τις ξεσηκωτικές του αναβάσεις, τις πιο ενδοσκοπικές του απόπειρες και τις ετερόκλητες συνθέσεις ακούμε μάλλον τις επιρροές των Pearl Jam κι όχι έναν δίσκο τυποποιημένου ροκ. Έχει σίγουρα σημεία που μάλλον θα προστεθούν στη μόνιμη playlist του κεφαλιού μου, αυτά που καλώς ή κακώς θεωρώ ότι ανέκαθεν ήταν τα πιο δυνατά των Pearl Jam, αυτά που θεωρώ ότι τους κάνουν ηχηρούς, στα δικά μου αυτιά. Και, χωρίς να πρόκειται για καμιά μουσική κοσμογονία, το άλμπουμ καλεί σε εξερεύνηση. Κατά πόσο θα ακολουθήσει ο ακροατής-συνταξιδιώτης έχει να κάνει προφανώς με τα δικά του ακούσματα.
 
 Επιμένω. Στιχουργικά, νομίζω, πρόκειται για ένα –τουλάχιστον- ενδιαφέρον άλμπουμ, που νομίζω ότι έχει αρκετές στιγμές, για να ‘ναι μόνο τέτοιες, ευφυΐας. Συναισθηματικής ευφυΐας. Στραμμένο στη ζωή, στην ειλικρινή της αναγνώριση, στην απόσυρση, στην κούραση, στην απόδραση και στο ξεζούμισμα, στην μη-συνθηκολόγηση υπό οποιουσδήποτε όρους και στην ανάγκη για αλλαγή, για σύνδεση, για πραγματική αγάπη.
 
 Δε θα ξανακούσω πιθανότατα απ’ την αρχή ως το τέλος το άλμπουμ αλλά χαίρομαι που ανακάλυψα λίγη καινούρια ροκ μουσική που αξίζει τον κόπο, που τελικά, έχει κάτι να πει.
 
(Εξώφυλλο του άλμπουμ)


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Μανώλης Ιωαννίδης
Μανώλης Ιωαννίδης

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Όλες οι συνταρακτικές εξελίξεις στις Άγριες Μέλισσες από τη Δευτέρα 28/9 μέχρι την Παρασκευή 2/10
Όλες οι συνταρακτικές εξελίξεις στις Άγριες Μέλισσες από τη Δευτέρα 28/9 μέχρι την Παρασκευή 2/10
με 0 Σχόλια 852 Views

 Η δίκη της Ελένης συνεχίζεται στις «Άγριες Μέλισες», με τις ελπίδες να «σβήνουν» και όλα τα στοιχεία να βαραίνουν τη θέση της μεγαλύτερης αδελφής Σταμίρη.


Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή