Τραγούδια που έμαθαν τι θα πει ζωή και μπορεί κι εσάς | Μανώλης Ιωαννίδης | Ύστερα απ' τον κόσμο.

5269 Views
Τραγούδια που έμαθαν τι θα πει ζωή και μπορεί κι εσάς | Μανώλης Ιωαννίδης | Ύστερα απ' τον κόσμο. Τραγούδια που έμαθαν τι θα πει ζωή και μπορεί κι εσάς | Μανώλης Ιωαννίδης | Ύστερα απ' τον κόσμο.

 

Γράφει για την Κουλτουρόσουπα.


 
Είναι κάποια τραγούδια που διαμόρφωσαν σε μεγάλη έκταση την κοσμοαντίληψή μου και εμένα τον ίδιο. Φαίνεται τα φύτρωνα χωρίς να το παίρνω χαμπάρι, σε γόνιμο έδαφος και τσουπ! έβλεπα τα απότοκά τους να δημιουργούν σκιές και καρπούς και λουλούδια που τώρα διακοσμούν αυτόνομα, κι ευτυχώς ετερόκλητα, τον μικρόκοσμό μου. Και δεν είναι μόνο το περιεχόμενο- σπάνια είναι αυτό. Είναι το περικείμενο, είναι το λίγο πριν αυτά γραφτούν και το γιατί που τα κάνουν ένα αγκάθι που έχει λόγο να βρίσκεται εκεί και με κάποιο τρόπο ανθίζουν από αυτό.
.
Οπότε, φρόνιμο φρόνησα να μοιραστώ μαζί σας αυτά τα ιδιαίτερα που έλαβα από μερικά τραγουδάκια, μήπως βρείτε κι εσείς κάτι χρήσιμο σε αυτά.
.

 
Rocket Queen, GunsNRoses: Χωρίς να υπεισέλθουμε σε υποκειμενικές υπεραναλύσεις, υιοθετώντας ή όχι, το όλο στυλάκι που υποδαύλιζαν μετά την υστερία του υπέρτατου Appetite for Destruction, το παραπάνω τραγούδι με είχε εντυπωσιάσει γιατί ήταν το πρώτο που άκουσα ποτέ με sex scene. Κάπου μετά τη μέση, ακούγονται κάτι πολύ πειστικά βογγητά από δίποδο με απουσιάζοντα Υ χρωμοσώματα. Κατά ομολογία λοιπόν των τεχνικών και του ίδιου του Axl (προφανώς) για την ηχογράφηση, ο Axl ο Rose, ήθελε κάπως να ολοκληρώσει το ήδη ολοκληρωμένο τραγούδι, ολοκληρώνοντας με συντροφιά.

Τι έμαθα λοιπόν;
.


Ότι όσον αφορά την τέχνη, μπορείς να κάνεις ό,τι σου καπνίσει, αρκεί να φοράς ένα πειστικό κουστούμι καλλιτέχνη. Συν του ότι κατά τη διάρκεια αυτού του τραγουδιού ο Axl ο Rose σε συναυλία κάπου αρχές ‘90, χίμηξε απ’ τη σκηνή πάνω σ’ ένα φαν επειδή είχε κάμερα, πλακώθηκε λίγο, τα πήρε στο κρανίο, ακύρωσαν τη συναυλία και το εξαγριωμένο κοινό επιδόθηκε σε καταστροφές έξω από το χώρο, που κάθε εαυτόν σεβόμενος ποδοσφαιρικός σύνδεσμος θα ζήλευε. Τι έμαθα; Ότι ίσως πρόκειται για το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι μπάντας ever. Ανέφερα, ότι το τραγούδι είναι αφιερωμένο σε μια κοπέλα που δούλευε σε πορνείο και ήταν ευεργέτης του Axl του Rose;

 
 
Blue Monday, New Order: Αυτό το τραγούδι μου έμαθε πόσο τέλειο είναι να βλέπεις τι νούμερο μπότα φορά ο αγαπητικός σου, με τη μούρη σου. Είθισται να είναι η τρίτη Δευτέρα του Ιανουαρίου επίσημα η Blue Monday, που είναι πίσσα κατράμι και μια υπαρξιακή ρουφήχτρα στην άβυσσο του αχάριστου ψυχισμού μας, αλλά για μερικούς η ζωή τους ολάκερη είναι μια τέτοια Δευτέρα.


Στην τελική, μου έμαθε επίσης εμμέσως πλην σαφώς τούτο το άσμα, ότι όταν σκύβεις είτε από ανάγκη είτε από προδιάθεση δε μπορείς να περιμένεις κάτι διαφορετικό από μια γερή κλωτσιά στα πισινά, από αυτόν που επίτηδες του έχεις δώσει τόση εξουσία.

Α, κι επίσης ότι σπάνιες φορές ο κεραυνός χτυπάει δις- το 80 να μεσουρανείς με το Love Will Tear Us Apart και το 83 να βγάζεις χιτ, με διαφορετική μπάντα. Δε το λες κι αμελητέο διάβημα. 
.

 
Friday I’m in Love,The Cure: Ποτέ δε μου άρεσε το τραγούδι αλλά υμνεί την Παρασκευή οπότε είναι καλό τραγούδι.
                       
 

How Soon is Now?, The Smiths: Ποτέ, είναι η απάντηση. Δεν έχει νόημα ο ντόρος για μια νιότη σε ναρκωμένο ναδίρ που μοιάζει με ναρκοπέδιο έτοιμο για εξερεύνηση. Παρόλα αυτά έμαθα ότι ναι, είναι δυνατόν να ψοφήσεις ολομόναχος και ναι, δε πα να έχεις ανάγκη για αγάπη και αποδοχή και τα καθέκαστα, πάλι μόνος θα πεθάνεις αν δεν χρησιμοποιήσεις τα σωστά φίλτρα πάνω στην ψυχοπαθολογία σου, για να ξεγελάσεις τους άλλους χρήστες φίλτρων, για λίγο καιρό ή πολύ.

Στην τελική πρόκειται ίσως για εποικοδομητική ασχολία –η αναζήτηση γιατρειάς στις ιδιαίτερες πληγές, αρκεί να μην καταλήξει σε μια απολύτως ναρκισσιστική αυτανάφλεξη, όπου ο ασθενής φτιάχνεται απ’ τον καπνό του ίδιου του καμένου δέρματος. Η ψυχολογίας της αποτυχίας μετά από προσπάθεια είναι κάτι που αξίζει να μελετάται- για τους άτυχους, είναι δια βίου η μάθηση.
 
 .
Porch, Pearl Jam: Φανταστικό τραγούδι, επίκαιρο, αναφορικά με τα πολιτικά ψίχουλα που σκορπάει αλλά άλλο είναι το point- οι ζωντανές εμφανίσεις. Όταν λοιπόν, οι αγαπητοί συγκάτοικοι σε αυτόν τον σβόλο-μπαλαρίνα για κόσμο, Pearl Jam, έπαιζαν το τραγούδι live, ο frontman, ο Eddie o Vedder, σκαρφάλωνε σε ό,τι σκαλωσιά τον οδηγούσε το αδηφάγο, ταρζανίσιο ένστικτό έχοντας κατανού (με δική του ομολογία) ότι ίσως να είχε φάση αν, τύχαινε ας πούμε, να του κοπεί κάνα χέρι και μετά να το κουνάει –επί σκαλωσιάς κρεμάμενος- στο κοινό γεμίζοντάς τους με αίματα.
.

Τι έμαθα λοιπόν;

.


Ότι οι ροκσταρς είναι ίσως ακόμη πιο κομφορμιστές και τυποποιημένοι από τους χιλιοκατηγορημένους για ψευτιά ποπσταρς. Αυτή η ιδέα γύρω από τη ροκ μουσική, που πρέπει να έχει συγκεκριμένους κανόνες συμπεριφοράς (από αηδιαστική μέχρι ηλίθια και όλα τα μεταξύ), συγκεκριμένους τύπους ντυσίματος (συνήθως σαν παρτάλια), συγκεκριμένη αντιμετώπιση πραγμάτων (από βλακωδώς απλοϊκή μέχρι συγκινητικά και ειλικρινά ανόητη), με έκανε να καταλάβω ότι όσο και να προσπαθούν οι καλλιτέχνες που γούσταρα τη μουσική τους, να απεκδυθούν τις ταμπέλες, άλλο τόσο προσπαθούσαν ενεργητικά να συμμορφωθούν σε αυτές και να τις διαιωνίσουν.

 
Would?, Alicein Chains: Τι να πεις για τον ΘΕΟ τον Layne τον Stayley… Μουσικά πάντα, γιατί όποιος ξέρει για τη ζωή του βλέπει ακόμη ένα λαμπρό παράδειγμα αυτοκαταστροφής και βαθιού έρωτα, εκπληρωμένου τελικά, με το κενό. Κι αν μουσικά έμαθα να σκυλοεκτιμώ τις επιβλητικές μπασογραμμές και τα ντραμς που όχι στηρίζουν απλώς, αλλά οδηγούν πραγματικά το τραγούδι, όσον αφορά τα πέριξ, ίσως έμαθα πώς κάποιοι άνθρωποι δε μπορούν να είναι ευχαριστημένοι ίσως με τίποτα.
.


Γιατί αδυνατούσα να καταλάβω πώς γίνεται να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα, να παίζεις τη μουσική που θέλεις, να βγάζεις χρήματα από αυτό, να έχεις μερικούς ανθρώπους να ταυτίζονται με αυτά που γράφεις/λες κι εσύ να νιώθεις πάλι άδειος και δυστυχής. Και οκ, η διασημότητα πιθανόν να βαράει άσχημα και κανείς να μη ξέρει πώς να τη διαχειριστεί αλλά δε γίνεται η μόνη ηρεμία πάνω σε αυτό τον κόσμο να είναι οι εξαρτήσεις, που σαν αξιόπιστη πυξίδα σε οδηγούν ακριβώς εκεί που κρυφά αποσκοπείς. Γι’ αυτό και σχετικά μεγάλος κατάλαβα, και από αυτό το τραγούδι, ότι μπορεί αυτός ο κόσμος να μην είναι για όλους τους ανθρώπους- και να μη φταίει ούτε ο κόσμος ούτε κι οι άνθρωποι αυτοί.

 
 
Ύστερα απ' τον κόσμο

 Kάθε Παρασκευή στην Κουλτουρόσουπα.

 ..
Ακολουθήστε το Kulturosupa.gr στα social media

      


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Μανώλης Ιωαννίδης
Μανώλης Ιωαννίδης
Ένα μικρό αγοράκι που τρελαίνεται για παιχνίδια. Περίπου 14 ή 96 ετών, θα γράφει μάλλον για τη Μουσικομανία και τη Σινεμανία, για θέματα μη φλέγοντα. Μέχρι αναπόφευκτα να ‘ρθει το πρώτο, και σίγουρα όχι τελευταίο, Pulitzer. gioskase.katsi@gmail.com

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή