ΗΟPE ΚΑΚΕ ΛΥΚΕ; ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩΤΟ; Aπό τον Βασίλη Καρατζόγλου.

326 Views
ΗΟPE ΚΑΚΕ ΛΥΚΕ; ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩΤΟ; Aπό τον Βασίλη Καρατζόγλου. ΗΟPE ΚΑΚΕ ΛΥΚΕ; ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩΤΟ; Aπό τον Βασίλη Καρατζόγλου.

ΗΟPE ΚΑΚΕ ΛΥΚΕ; ΓΙΑΤΙ ΓΑΜΩΤΟ;

Aπό τον Βασίλη Καρατζόγλου.

Ώρα Ελλάδος 11:18. Προσπαθώ εδώ και ώρα να σηκωθώ από το κρεβάτι αλλά μάταια. Τα μάτια μου αρνούνται να ακολουθήσουν τα θέλω μου, και παραμένουν κλειστά. Το δωμάτιο σήμερα είναι παγωμένο. Όλο το βράδυ κρύωνα. Αρχές Μαΐου ,με την θερμοκρασία να ανεβαίνει μέρα με την μέρα, εγώ κρύωνα. Περίεργο πράγμα. Αργά τα μεσάνυχτα σηκώθηκα να ρίξω ένα πάπλωμα πάνω μου γιατί μόνο με την κουβέρτα δεν γινότανε να ζεσταθώ. Άνοιξα την ντουλάπα, πήρα το πάπλωμα και το έριξα στο κρεβάτι. Κοντοστάθηκα λίγο στο παράθυρο. Το φεγγάρι ήταν ολόκληρο και στεκόταν ακίνητο και φώτιζε την νύχτα που σε λίγες ώρες θα έδινε την θέση της στην ημέρα. Τα σύννεφα παίζανε μαζί του και κάνανε κύκλο γύρω του. Μετά από λίγο απομακρύνθηκαν και αυτό έμεινε γυμνό. Ήταν πια μόνο του. Παρατήρησα για λίγο αυτή την σκηνή και αποφάσισα να πάω για ύπνο.
 
Πριν όμως πέσω στο κρεβάτι ήθελα να δω τις παπαρούνες στην αυλή της κυρίας Αντιγόνης. Είναι μια δασκάλα συνταξιούχος που μένει από κάτω μου. Η αυλή της είναι γεμάτη κατακόκκινες παπαρούνες. Σημάδι ότι ήρθε η άνοιξη και ότι η φύση βρίσκεται στην πιο δημιουργική της φάση. Λένε ότι συμβολίζει την Ανάσταση και το αίμα του Χριστού.
 
Μα, οι παπαρούνες που είχαν φυτρώσει στην αυλή δεν υπάρχουν πια. Ανάβω το εξωτερικό φως. Θέλω να δω αν όντως τις έχει κόψει κάποιος η απλά, επειδή είμαι από τον ύπνο, δεν βλέπω καλά. Οι παπαρούνες δεν υπάρχουν πια. Μα ποιος μπορεί να έκανε κάτι τέτοιο; Η κυρία Αντιγόνη απουσιάζει τον μισό χρόνο, και έρχεται μέσα Ιούνη στην Αθήνα. Δεν μπορεί να ήρθε από την Άνδρο για να κόψει τις παπαρούνες. Άλλωστε η ίδια λατρεύει τα λουλούδια. Κοιτάζω εκνευρισμένος το απαίσιο θέαμα. Έχουν μείνει μόνο χόρτα ξερά και τα κλωναράκια από τις κομμένες παπαρούνες.
 
 Κάνω να φύγω και διαπιστώνω ότι κάτι κινείται μέσα στα ξερά χόρτα. Βλέπω μια ουρά να ξεπροβάλλει. Σιγά-σιγά εμφανίζεται. Φίδι!!!!!!!!Με βλέπει και βγάζει την γλώσσα του. Με κοιτάζει. Το κοιτάζω. Αναμετριόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα. Τρέχει πάνω στις κομμένες παπαρούνες. Θέλει να μου δείξει ότι είναι σε θέση ισχύος. Ότι χαίρεται για τις κομμένες παπαρούνες. Και ύστερα χάνεται.
Τρέχω στο δωμάτιο και κλείνω την μπαλκονόπορτα. Κατεβάζω τα παντζούρια και κάθομαι για 5 λεπτά στο σκοτάδι. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και χώνομαι κάτω από την κουβέρτα. Το δωμάτιο παραμένει κρύο. Η μάλλον  είναι ακόμα πιο κρύο. Κλείνω τα μάτια. Θέλω να κοιμηθώ. Να κοιμηθώ και να δω ένα όμορφο όνειρο. Να ξυπνήσω και να έχω την αίσθηση του. Τα μάτια μου κλείσανε…
 
Ώρα Ελλάδος 12:02. Πρέπει κάποια στιγμή να σηκωθώ από το κρεβάτι. Με αργά και νωχελικά βήματα πηγαίνω στο μπάνιο. Πλένω για πέντε λεπτά το πρόσωπο μου. Τα μάτια μου είναι πρησμένα. Δεν λέω με τίποτα να ξυπνήσω. Σκουπίζομαι με μία πετσέτα και πηγαίνω στην κουζίνα να φτιάξω καφέ. Ο Μπούμπη κοιμάται. Φέρνω στο μυαλό μου το όνειρο που είδα.
 
Ήμουν σε ένα πανέμορφο δάσος με πανύψηλα δέντρα, ρυάκια, και πολλές παπαρούνες. Όμορφες, κόκκινες παπαρούνες. Γύρω μου κοριτσάκια παίζανε χαρούμενα. Τρέχουν, πέφτουν κάτω στα χόρτα, σηκώνονται, πιάνουνε τα χέρια τους και κάνουνε έναν κύκλο, μετά τα σηκώνουν σαν να θέλουν να πιάσουν τον ουρανό και όταν βλέπουν ότι δεν τα καταφέρνουν, σκάνε στα γέλια και αλλάζουν παιχνίδι. Δείχνουν ευτυχισμένα. Τώρα είναι η σειρά να παίξουν την Κοκκινοσκουφίτσα. Τρέχουν στο δάσος με τα πανέρια τους, δήθεν να βρουν τον κακό λύκο, και μετά γυρίζουν πίσω στο σημεία εκκίνησης, αφού πρώτα έχουν μαζέψει παπαρούνες και τις έχουν βάλει στο πανεράκι τους. Παίζουν για μια ώρα περίπου και μετά ετοιμάζονται για το επόμενο παιχνίδι. Όμως κάποιο κορίτσι λείπει. H Άννυ. Δεν είναι μαζί τους.
 
Τρέχω στο δάσος να την βρω. Τα κορίτσια κοιτιούνται ανήσυχα. Ο ουρανός σκοτεινιάζει. Αρχίζει να φυσάει. Ο ήλιος χάνεται. Φωνάζω με όλη μου την δύναμη. «Άννυ;»,«Άννυ;». Καμία απάντηση. Φωνάζω ξανά. «Άννυ;», «Άννυ;». Τζίφος. Ακούω έναν περίεργο θόρυβο. Γυρίζω και κοιτάζω στο δέντρο που βρίσκομαι από κάτω. Πάνω στο κλαδί είναι ένα φίδι. Βγάζει την γλώσσα του και ετοιμάζεται να έρθει προς το μέρος μου. Τρομάζω.
 
«Μην ψάχνεις την Άννυ»μου λέει. «Είναι μαζί μας». Παγώνω. «Πες μου που είναι»απαντώ και ψάχνω να βρω κάποια πέτρα να του πετάξω. Τζίφος. Το φίδι δεν δείχνει να πτοείται. «Είναι μαζί μας σου λέω». «Με ποιους» τον ρωτάω. «Με τον κακό λύκο και εμένα. Εδώ θα μείνει». «Άνυυυυυυυυυυυυυ»φωνάζω με όλη μου την δύναμη. «Ανυυυυυυυυυυυυυυυυυυ». Το φίδι ξεσπάει σε γέλια. «Είσαι βλάκας. Πήγαινε πίσω. Aν νομίζεις ότι θα την βρεις, γελιέσαι.». «Λες βλακείες. Πες μου που είναι η Άννυ» του λέω, και ετοιμάζομαι να πάω να την ψάξω.
 «Γύρνα πίσω και κοίτα την πάρτη σου. Έτσι δεν κάνετε όλοι; Η Αννυ ανήκει εδώ. Ξεκουμπίσου πριν σε τυλίξει το δάσος και σε καταπιεί ολόκληρο. Στρίβε σου λέω».
 
Τρέχω στο δάσος ενώ το φίδι ξεσπάει σε δυνατά γέλια. Το γέλιο του αντηχεί σε όλο το δάσος. Ξαφνικά βλέπω τον λύκο. Κρατάει στο στόμα του την Άννυ. Τρέχω με όλη μου την δύναμη. Δεν τον προλαβαίνω. Τα κλαδιά των δέντρων με πλησιάζουν απειλητικά. Καταφέρνω να ξεφύγω. Πηγαίνω προς τα άλλα κορίτσια. Πρέπει να τις σώσω. Οι παπαρούνες είναι κομμένες. Βλέπω αίμα πάνω στα χόρτα. Ευτυχώς είναι καλά. Τις αγκαλιάζω.
 
«Μην ξαναφύγεις σε παρακαλούμε. Ο κακός λύκος προσπάθησε να μας φάει». «Όχι, δεν θα φύγω ποτέ. Θα είμαι εδώ δίπλα σας». «Να πεις στους μεγάλους ότι ο κακός λύκος πάντα παραμονεύει. Πρέπει να τον βλέπουν και να τον σκοτώνουν» μου λένε και με αγκαλιάζουν. «Ναι, θα τους το πω. Το υπόσχομαι…Το υπόσχομαι….».
 
-Το κείμενο είναι αφιερωμένο στην μνήμη της μικρής Άννυς.

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Βασίλης Καρατζόγλου
Βασίλης Καρατζόγλου
Γεννήθηκα στο νοσοκομείο της Καρδίτσας πριν από 41 έτη και αυτό είναι αρκετό όλα αυτά τα χρόνια να ζήσω εμπειρίες και καταστάσεις που κάποια μέρα θα γίνουν ιστορίες και θα εκδοθούν από κάποιον εκδοτικό οίκο που θα εκτιμήσει τους ήρωες αυτούς. Μέχρι τότε πίνω τον μέτριο φρέντο εσπρέσο κάθε πρωί, γυμνάζομαι όσο μπορώ, ακούω Bruch Springsteen, και γράφω στην Κουλτουρόσουπα για να ξεφύγω και λίγο από την καθημερινότητα αλλά η ρημάδα πάντα μας ξεπερνάει. Νομίζω ότι κάπου μας κάνει πλάκα ο Θεός και ότι ξεκαρδίζεται στα γέλια ο άτιμοςόταν μας βλέπει να κάνουμε σχέδια και να ψάχνουμε μανιωδώς την ευτυχία. Πιστεύω στην ειρήνη και ότι μια μέρα ο κόσμος θα ζει χωρίς θανατηφόρους ιούς, πολέμους και ηλίθιους πολιτικούς. Το τελευταίο πιστεύω ότι είναι και το πιο δύσκολο…

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή