Δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο; (So you think you can teach)

4095 Views
Δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο; (So you think you can teach) Δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο; (So you think you can teach)

 
Από τη στήλη So you think you can teach του Γιάννη Φασούλα.


Αν είσαι γύρω στα 30 και μεγάλωσες με τέτοιες εικόνες, προφανώς νομίζεις ότι Μαντουλίδης, Ανατόλια, Αρσάκειο και ΓΣΘ είναι η βασιλεία των ουρανών. Εκεί που κάνεις πειράματα χημείας με άσπρη ρόμπα και γυαλιά ΛεΠα, και κάθε φορά που η φαινολοφθαλεΐνη γίνεται κόκκινη, η τάξη πανηγυρίζει και τα κορίτσια σκίζουν τις ποδιές τους για πάρτη σου. Εκεί που οι ομάδες είναι ανίκητες στα σχολικά πρωταθλήματα, και σε κάθε προπόνηση έχεις μαζορέτα τη Βανέσα Χάτζενς να σχηματίζει με παντομίμα τα γράμματα του ονόματός σου. Εκεί που αντί για περιπάτους στο Ποσειδώνιο πετάγεσαι κάθε δυο βδομάδες μέχρι τη Βουδαπέστη. Εκεί που η ασχημότερη είναι σαν τη Μαρίζα απ’ τις Ανυπόταχτες Καρδιές.
 
Επί ΠΑΣΟΚ (ή ΝΔ, το ίδιο είναι) κάθε συνετός πατέρας έκανε τουλάχιστον μια σκέψη ή μια αποτυχημένη απόπειρα να στείλει το παιδί του σε ιδιωτικό. Είχα κι εγώ ένα πέρασμα, πρώτη δημοτικού στο Ελληνικό Κολλέγιο. Στη δευτέρα πέσαμε κατηγορία οικογενειακώς, κι έτσι γράφτηκα στο δημόσιο της γειτονιάς (94ο Δ.Σ., Κρήτης με Δελφών). Αλλά σε εκείνη την ηλικία δεν το “νιώθεις” το ιδιωτικό: Κρουασανάκια 7days και Τοπίνο διέθεταν και τα κυλικεία του δημοσίου, και χωρίς ένα μύριο δραχμές δίδακτρα. Σχολικό λεωφορείο είχε κι ο μπαμπάς, κι ας ήθελε λίγο σπρώξιμο το Λάντα Νίβα στις ανηφόρες. Και ήταν τα 90ies, άρα πλουσιοκόριτσα υπήρχαν παντού. Δεν κατάλαβα διαφορά πριν και μετά τον υποβιβασμό.
 
Οι παροχές που ψαρώνουν τους γονείς σπάνια έχουν αντίκρισμα στα παιδιά.
 

2004

Η πρώτη μου κοπέλα ήταν μαθήτρια ιδιωτικού σχολείου (θα την αποκαλώ “Στεφανία”). Τότε είδον το φως. Αποκριάτικοι χοροί γυμνασίου στο Νόντο στο Πυλαία με λάιβ μπάντες και κηροπήγια στα τραπέζια, που τους πετάς σερπαντίνες και γίνεσαι παρανάλωμα (ή “πυρανάλωμα”) όπως έλεγε η Στεφανία. Σχολικές παρελάσεις με hand-made στολές που είχαν κεντημένο το σήμα της φυλής τους, τον θυρεό του κρατιδίου τους. Γιορτή της Άνοιξης, με all-star game χάντμπολ, διαγωνισμό καραόκε μπροστά σε κοινό, και καθηγητές-χομπίστες σε ρόλο ψήστη για μπιφτέκια. Άσε πια αυτή η αίσθηση προστασίας που διαρκεί: Ταυτότητα, διαβατήριο και Ε9 για να περάσεις την κεντρική είσοδο. Ούτε σκαρφάλωμα στην καγκελόπορτα, ούτε μπούκα από το ξεχαρβαλωμένο κάγκελο της πίσω αυλής.
 
Ντάξει, το Καλαμαρί δεν έφτανε σε επίπεδα High School Musical, αλλά του αναγνωρίζεις την προσπάθεια.
 

Άνεμος προόδου

Είχε μια αύρα Ευρώπης το ιδιωτικό σχολείο. Στο θρανίο δίπλα στης Στεφανίας καθόταν η αδερφή του Ζακ Στεφάνου και πίσω της ένα αστέρι της Εθνικής Παίδων, που είχε έρθει με αθλητική υποτροφία (κάτι σαν τον Σλούκα προ δεκαπενταετίας, αλλά στο χάντμπολ). Στο θρανίο δίπλα στο δικό μου καθόταν η κόρη του κυρ-Θόδωρου που είχε το ψιλικατζίδικο στη Μερκουρίου, και πίσω μου ο γιος της κυρα-Ελένης που έβαζε σφραγίδες στη Νομαρχία, πριν γίνει Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας (ή Νοτιοκεντρικής Μακεδονίας, ούτε ξέρω πια). Η Στεφανία τραγουδούσε με τη χορωδία στην αίθουσα τελετών του ΠαΜακ, υπό τους ήχους πιάνου από διευθύντρια του Κρατικού Ωδείου. Εμείς για σχολική γιορτή κλείναμε το Βαφοπούλειο, ανεβάζαμε σκετσάκι με σκηνοθέτιδα τη γαλλικού και μουσική υπόκρουση την κλασική κιθάρα του Τζίμη, που της έλειπε η Μι μπάσα. Εκείνη τα Σάββατα έβγαινε στο Μπαράζα και ξεβιδωνόταν με Πάρις Λατίνο και Μαμασίτα Μαργαρίτα. Εμείς βγαίναμε στο Αρχέγονο, παίζαμε ταμπού και photo play τρίβιαλ, και δέκα η ώρα πίσω. Εκείνοι έβλεπαν ΠΑΟΚ-ΠαναθηναΪκός σε γιγαντοοθόνη στο κλειστό του μπάσκετ. Εμείς οι προλετάριοι βλέπαμε το Ελλάδα-Πορτογαλία στην 7” φορητή τηλεόραση του κυρ-Λεωνίδα στο κουβούκλιο του φύλακα, πενήντα νομά σ’ ένα δωμά, με το ταβάνι στο ύψος των ώμων μας.
 

Κοσμοθεωρία

Αν και με τη Στεφανία ήμαστε σαν τον Γουίλιαμ και την Κέιτ Μίντλετον από την ανάποδη, ωστόσο οι ΣΥΡΙΖΑικές αντιλήψεις δεν έλειπαν: “Τα λεφτά δε φέρνουν την ευτυχία”, “Δεν καταλαβαίνω τη μανία των μεγάλων με τα υλικά αγαθά”, “Εμείς το παιδί μας θα το στείλουμε στο δημόσιο της γειτονιάς”.
 
Δεν ξέρω τι κάνει σήμερα αυτή η ψυχή. Αλλά αν τα εφάρμοσε όλα αυτά θα την παραδεχτώ. Και μετά θα πάω να κλειστώ σε μοναστήρι.
 
Τότε δεν καταλάβαινα γιατί είχα εξαρτηθεί τόσο πολύ από εκείνη τη σχέση. Και δεν βοηθούσε και ο περίγυρος. Η σοφότερη συμβουλή που μπορείς να πάρεις σε σχολικό προαύλιο είναι κάτι σαν “Γλυκάθηκες που βρέθηκε μια επιτέλους και σου έκατσε, και πνίγηκες στα σιρόπια” (συμμαθητής Φίλιππος) ή “Πώς να μην κολλήσεις; Αφού το πιο κοντινό σε γυναίκα που είχες ως τώρα ήταν η χι τετράγωνο” (συμμαθητής Γιώργος). Μέχρι που κάποτε άκουσα: “Ρε Φασούλας, τελικά τις ερωτευόμαστε, ή απλά θέλουμε να ζήσουμε τις ζωές τους;” (φρεσκομπάκουρος τότε κολλητός Παύλος).
 

2019

Δεν ξέρω αν έχει δόση αλήθειας αυτό το τελευταίο, αλλά αν γίναμε εκπαιδευτικοί προσπαθώντας να μπούμε από το παράθυρο στο Elite Way-Χόγκουαρτς-Ράιντελ Χάι, το καρφί στον τοίχο έχει μπει στραβά. Αν δεν ευχαριστιέσαι την παγωμένη αλάνα και τη μπάλα πασχαλίτσα, τι πιθανότητες έχεις να φτάσεις κάποτε στη Μπουγκάτι του CR7;

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Γιάννης Φασούλας
Γιάννης Φασούλας
Εντεχνόπληκτος και σχολειόπληκτος εκπαιδευτικός ετών 33. Όταν δεν καλύπτει την εντεχνοεπικαιρότητα της πόλης υπό μορφή ιστοριών νυχτερινής μουσικής "περιπέτειας", θα μοιράζεται "διδακτικές" ιστορίες από τη σχολική ζωή και τη μέση εκπαίδευση για τη στήλη "So you think you can teach". Κάθε Τετάρτη.

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή