Τι έγινε γιαγιά το 2020; Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας κορωνοϊός…

7103 Views
Τι έγινε γιαγιά το 2020; Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας κορωνοϊός… Τι έγινε γιαγιά το 2020; Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένας κορωνοϊός…

 

Μια ανασκόπηση της χρονιάς, αλλιώς…

 
Πως θα περιέγραφε μια γιαγιά πια, πενήντα, εξήντα χρόνια μετά, στα εγγόνια της όταν βρουν κάπου ξεχασμένη, ας είμαστε ρεαλιστές μπαούλα δύσκολα θα υπάρχουν, μια υφασμάτινη μάσκα προσώπου, ή όταν θα ρωτούν για αυτά που γράφει το βιβλίο ιστορίας τους για το 2020;
 
Πιθανά κάπως έτσι…
«Όλα παιδί μου ξεκίνησαν όχι ακριβώς το 2020, αλλά στο τέλος του 2019. Στα τέλη του χρόνου, ακούγαμε διάφορα για έναν νέο ιό κάπου σε μία περιοχή της Κίνας, από τον οποίο, είχαν αρρωστήσει κάποιοι άνθρωποι, και πιθανόν ήταν μεταδοτικός. Δεν δώσαμε και πολλή σημασία, αρχίσαμε να αστειευόμαστε, γιατί δεν ήταν και η πρώτη φορά που ακούγαμε για κάποια νέα ασθένεια, σκεφτήκαμε ότι μπορεί να υπερβάλλουν οι δημοσιογράφοι, ότι είναι πολύ μακριά για να μας επηρεάσει, και γενικά δεν έδειξε να μας φοβίζει αυτή η νέα ασθένεια.
 .
.
Στις 31 Δεκεμβρίου, η Κίνα ενημέρωσε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ότι στην Πόλη Γουχάν, υπάρχει μια εστία μετάδοσης μιας ιογενούς πνευμονίας, και τότε άρχισε το πράγμα να γίνεται σοβαρό…
 
Ιανουάριος
Κάθε μέρα του Γενάρη που πέρναγε, μαθαίναμε νέες πληροφορίες για αυτήν την νέα αρρώστια που είχε τραβήξει το ενδιαφέρον των επιστημόνων σε όλη την γη.
 
Δεν ξέραμε όμως ακόμη όλη την αλήθεια, ούτε πως μεταδίδεται, ούτε πόσο σοβαρά μπορεί να αρρωστήσεις από αυτήν.
 
9 Γενάρη ανακοινώθηκε ο πρώτος θάνατος από αυτόν τον ιο στην Γουχάν, και στις 13 του μήνα, η Ταϊλανδή ανακοίνωσε ότι βρέθηκε και εκεί κρούσμα αυτού του νέου ιού, οπότε το πράγμα άρχισε να σοβαρεύει επικίνδυνα.
 
Εκείνο το διάστημα έγινε σαφές από τους επιστήμονες ότι αυτή η αρρώστια μπορούσε να μεταδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο, και στις 30 Γενάρη, η πανδημία κηρύχθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.) ως «Έκτακτη Ανάγκη Δημόσιας Υγείας Διεθνούς Ενδιαφέροντος». Και πάλι όμως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε την συνέχεια, βλέπεις είχαμε ξαναζήσει 11 χρόνια πριν, κάτι που θεωρούσαμε ανάλογο, την πανδημία Η1Ν1.
 
Αν κάτι μάθαμε παιδί μου εκείνον τον Γενάρη, ήταν να μην θεωρούμε κανενός το πρόβλημα πολύ μακρινό. Γιατί αργά ή γρήγορα, μπορεί να γίνει και δικό μας.
 
 
Φεβρουάριος
1η Φεβρουαρίου, στην Ελλάδα ανακοινώθηκε η σύσταση επιτροπής επιστημόνων για την αντιμετώπιση αυτού που τότε θεωρούσαμε επιδημία. Επικεφαλής της επιτροπής και εκπρόσωπος του υπουργείου Υγείας, ορίστηκε  ο καθηγητής Παθολογίας και Λοιμωξιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Σωτήρης Τσιόδρας.
 
Μέσα στον Φεβρουάριο η μία χώρα μετά την άλλη άρχισαν να ανακοινώνουν κρούσματα του νέου αυτού ιού που πια ξέραμε ότι το όνομά του ήταν SARS-CoV-2, αλλά όλοι τον λέγαμε απλά κορωνοϊό γιατί το άλλο ήταν πολύ δύσκολο.
 
Την Τετάρτη 26 του μήνα, εντοπίστηκε και το πρώτο θετικό κρούσμα στην Ελλάδα, πιο συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη, και ήταν μια 38χρονη κυρία που είχε ταξιδέψει πρόσφατα στην Ιταλία, που ήταν και η χώρα με πολύ μεγάλο αριθμό κρουσμάτων.
 
Και έτσι ο Φλεβάρης μας έδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξουν τα πράγματα και πως αν είσαι έξυπνος θα πρέπει να εκμεταλλεύεσαι τις ευκαιρίες που σου δίνει η ζωή για να προετοιμαστείς.
 
Μάρτιος
Στις 11 Μαρτίου ο Π.Ο.Υ μας ανακοίνωσε πια επίσημα ότι πρόκειται για πανδημία.
 
Από 16 Μαρτίου ξεκίνησαν καθημερινές ενημερώσεις με τον Σ.Τσιόδρα και τον  Υφυπουργό πολιτικής προστασίας Ν. Χαρδαλιά κάθε μέρα στις έξι, και όλοι στηνόμασταν μπροστά στην οθόνη μας με αγωνία να δούμε τι θα μας έλεγε ο κυριούλης με τα γυαλάκια και την ήρεμη φωνή, που είχε πια μετατραπεί σε ήρωα της πανδημίας.
 .
.
11 Μαρτίου έκλεισαν όλα τα σχολεία της χώρας και τις επόμενες ημέρες σταδιακά άρχισαν να κλείνουν όλα τα καταστήματα, κέντρα διασκέδασης, και χώροι εστίασης μέχρι που τελικά στις 13 του μήνα, έμειναν ανοιχτά μόνο τα φαρμακεία, οι φούρνοι, τα σούπερ μάρκετ και καναδυό άλλοι χώροι που ήταν απαραίτητοι για τον κόσμο.
 
Επικράτησε φόβος και αναστάτωση σε μεγάλη μερίδα κόσμου, καθώς πολλοί ψώνιζαν μεγάλες ποσότητες από τρόφιμα μακράς διαρκείας και ήδη πρώτης ανάγκης όπως το χαρτί υγείας, αδειάζοντας αρκετά ράφια από τα σούπερ μάρκετ.
 
Ιδιαίτερη ζήτηση, έλλειψη αλλά και υψηλές τιμές είχαν τα αντισηπτικά και οι μάσκες προσώπου.
 
Στις 12 του μήνα πέθανε ο πρώτος άνθρωπος στην Ελλάδα, ένας 66χρονος άνδρας.
 
Την Κυριακή 22 του μήνα ανακοινώθηκε ότι από την επόμενη μέρα θα υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας.
 .
.
Αυτό σήμαινε παιδί μου ότι όχι μόνο δεν μπορούσες να ταξιδέψεις σε άλλη χώρα και να αλλάξεις νομό, αλλά για να βγεις από το σπίτι σου έπρεπε να υπάρχει κάποιος λόγος από συγκεκριμένους που επιτρέπονταν, όπως πχ να πας σε έναν γιατρό, ή στο σούπερ μάρκετ.
 
Πριν βγεις λοιπόν από το σπίτι έστελνες ένα γραπτό μήνυμα για αυτόν το λόγο, και αν σε έλεγχαν στον δρόμο αστυνομικοί και δεν το είχες, πλήρωνες πρόστιμο.
 
Εκείνο το διάστημα άρχισαν να υπάρχουν αυτοί που στις συζητήσεις αναφέραμε ως ψεκασμένους ή λίγο πιο κομψά… αρνητές.
 
Άνθρωποι δηλαδή, που δεν πίστευαν πως υπάρχει πανδημία ή ότι όλα αυτά τα μέτρα ήταν περιττά και υπερβολικά.
 
Αυτό θα αποδεικνύονταν αργότερα μεγαλύτερο πρόβλημα από ότι πιστεύαμε. Και έτσι από τον Μάρτιο παιδί μου μάθαμε δυο πράγματα.
 
Να μην παίρνουμε αποφάσεις σε πανικό, και να μην υποτιμούμε την δύναμη που έχει η ηλιθιότητα.
 
 
Απρίλιος
Αφού ξέραμε πλέον αρκετά από τα συμπτώματα της ασθένειας, μετρούσαμε την θερμοκρασία μας μόλις νιώθαμε ότι ζεσταινόμαστε μήπως και ανεβάσουμε πυρετό, ή κοιτούσαμε με λοξό μάτι όσους έβηχαν, και σταδιακά, επώνυμοι άρχισαν να δημοσιοποιούν ότι είχαν κολλήσει κι εκείνοι τον κορωνοϊό.
 
Ο περισσότερος κόσμος ήταν κλεισμένος μέσα, και απλά μάθαινε κάθε ημέρα τα νέα για την πανδημία από τις ειδήσεις και την απογευματινή ενημέρωση του Τσιόδρα. Αρχίσαμε να έχουμε μεγαλύτερο σεβασμό για όσους εργάζονταν σε αυτές τις συνθήκες και ένα παραπάνω για το υγειονομικό προσωπικό.
 
Επίσης έγινε μια ¨επιδημία¨ ψωμιού. Μη έχοντας πως να ξοδέψουμε τον χρόνο μέσα στο σπίτι, αρχίσαμε να μαγειρεύουμε και συνταγές ψωμιού είχαν την τιμητική τους.
 
Ένα ακόμη πράγμα που έβλεπες πολύ, ήταν κόσμο που δεν είχε κάνει ούτε πεντακόσια μέτρα περπάτημα στην ζωή του να βγαίνει καθημερινούς περίπατους για ¨άσκηση¨, καθώς αυτός ήταν ένας επιτρεπτός λόγος για να βγεις από το σπίτι.
 
Τέλος η κυβέρνηση, βρήκε έναν τρόπο να δώσει από 600 ευρώ σε επιστήμονες που θα παρακολουθούσαν εξ αποστάσεως εκπαίδευση, πλάνο που τελικά αποδείχθηκε στην πραγματικότητα ο μόνος λόγος για να γελάσουμε μέσα στην καραντίνα. Φράσεις όπως «σκοιλ ελικικού, και «του μέτζη του νέουκτη» ανάμεσα σε άλλες αυτόματες μεταφράσεις από τις οποίες δεν έβγαινε νόημα, έγιναν πρώτο τρεντ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
 
Αυτό που μας έμαθε ο Απρίλιος, ήταν ότι όσο εύκολα μπαίνουν τα κιλά, τόσο δύσκολα φεύγουν, ότι αν τα banana bread δεν γίνουν με πολύ ώριμες μπανάνες, θέλουν πέταμα, και ότι όταν παρουσιάζεις ένα πρόγραμμα κατάρτισης πρέπει τουλάχιστον να έχει να σου προσφέρει νέα γνώση και όχι να σε κάνει να ξεχνάς και όσα ήδη ξέρεις.
 
Μάιος
Δευτέρα 4 Μαΐου έληξε η καραντίνα στην Ελλάδα.
 
Μπορούσαμε να μετακινούμαστε πια χωρίς να χρειάζεται να στείλουμε sms, και άρχισαν να ανοίγουν σταδιακά όλα αυτά που έμειναν κλειστά κατά την διάρκειά της.
 .
.
Η χρήση μάσκας έγινε υποχρεωτική για τους πολίτες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ταξί, ασανσέρ, νοσοκομεία, ιατρεία και στα διαγνωστικά κέντρα.
 
Παρόλα αυτά αναθαρρήσαμε, πιστέψαμε ότι ήταν η αρχή του τέλους της ταλαιπωρίας μας.
 
26 Μαΐου σταμάτησαν και οι καθημερινές ενημερώσεις.
 
Από εκείνον τον Μάιο μάθαμε να μην βιαζόμαστε να βγάζουμε γρήγορα συμπεράσματα και να ακούμε πιο πολύ τους ειδικούς που βλέπουν μακρύτερα σε τέτοια θέματα, γιατί όταν πετάς στα σύννεφα η προσγείωση είναι πολύ ανώμαλη, όπως θα μαθαίναμε καλά αργότερα.
 
Ιούνιος
Συνεχίσαμε να έχουμε χαμηλά διψήφια νούμερα στα νέα θετικά κρούσματα της ημέρας, και μονό αριθμό νεκρών.
 
Ο κόσμος όμως χαλάρωσε εμφανώς και σχεδόν άρχισε να ξεχνάει την πανδημία.
 
Ο Ιούνιος μας έμαθε ότι δεν πρέπει να πέφτουμε με τα μούτρα σε ότι πριν λίγο στερηθήκαμε, γιατί σε καλό δεν βγαίνει ποτέ.
 
 

Ιούλιος και Αύγουστος

Ενώ όλες οι χώρες εξακολουθούν να έχουν καθημερινά νέα κρούσματα, θεωρούμε ότι έχουμε περάσει τα μεγάλα ζόρια και η πανδημία είναι υπό έλεγχο. Νιώθουμε ότι τα καταφέραμε και έχει βάλει η κυβέρνηση το χεράκι της για να νιώθουμε έτσι.
 
Η ανεμελιά για όσους δεν είχαν πάρει την υπόθεση τόσο σοβαρά συνεχίζεται, και πολύς κόσμος κάνει ανενόχλητος τις διακοπές του.
.
.
Το κράτος όχι μόνο δεν δείχνει να κάνει κάποια προετοιμασία για το Φθινόπωρο που έρχεται, παρά το ότι οι ειδικοί έχουν αρχίσει να προειδοποιούν και νέα έξαρση της πανδημίας, αλλά ανοίγει τον τουρισμό.
 
Δεκάδες πτήσεις καθημερινά φέρνουν στην Ελλάδα τουρίστες που νιώθουν πως θα κάνουν ασφαλείς διακοπές στην χώρα, και εμείς τους υποδεχόμαστε στα νησιά με τραγούδια και χορούς και πανηγύρια. Τόσο αθώοι…
 
Από αυτούς τους μήνες μάθαμε πως όλα έχουν αντίτιμο. Και μπορεί άλλοι να χαίρονται σήμερα, αλλά όλοι μαζί θα κλαίμε αύριο.
 
Όταν θα μεγαλώσετε λίγο, θυμίστε στην γιαγιά να σας μιλήσει και για την TUI.
 
Σεπτέμβριος
14 Σεπτεμβρίου, μετά από συζητήσεις επί συζητήσεων, ανοίγουν τα σχολεία.
 
Έχουν προηγηθεί τραγελαφικές αντιδράσεις από μερίδα γονέων που εμμονικά αντιδρούν στα μέτρα ασφαλείας που έχει αποφασίσει η κυβέρνηση για τους μαθητές, και ειδικότερα στην χρήση μάσκας.
 
Τελικά ακόμη πιο τραγελαφικό αποδεικνύεται από την πλευρά του κράτους το ότι δεν μπόρεσαν να δώσουν καν τις σωστές διαστάσεις για τα παιδικά πρόσωπα, και οι πολυδιαφημισμένες δωρεάν μάσκες που μοιράστηκαν στους μικρούς μαθητές, τελικά ήταν υπερβολικά μεγάλες ακόμη και για ενήλικες και όλο αυτό οδήγησε σε φιάσκο.
 
Από τον Σεπτέμβρη μάθαμε πως πρέπει να βασιζόμαστε μόνο σε εμάς αν θέλουμε να είμαστε ασφαλείς, και να μην περιμένουμε πολλά από το κράτος, όπως επίσης ότι επειδή πολλοί άνθρωποι γίνονται γονείς, δεν σημαίνει ότι είναι και οι καταλληλότεροι να μεγαλώσουν ένα παιδί σωστά.
 
 
Οκτώβριος
Η κατάσταση με τα θετικά κρούσματα και τους νεκρούς σταθερά έχει πολύ ανοδική πορεία, και φτάνουν πολύ κοντά πλέον σε τετραψήφια νούμερα για την πρώτη κατηγορία, και μεγάλα διψήφια για την δεύτερη.
 
Τα νοσοκομεία αρχίζουν να πιέζονται πολύ και το προσωπικό να φωνάζει πως σύντομα δεν θα είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα νέα περιστατικά που θα καταλήξουν εκεί.
.
.
Την ημέρα του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, έξω από τον ναό βρίσκονται συνωστισμένοι εκατοντάδες πιστοί, δίνοντας μια σαφή εικόνα για όσους ξέρουν να κοιτάνε, για το τι θα επακολουθήσει στα νοσοκομεία της πόλης τον επόμενο μήνα.
 
Ο Ν. Χαρδαλιάς δε λίγο αργότερα, που έχει εξελιχθεί στο πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της κυβέρνησης μάλιστα, δίνει συγχαρητήρια στην εκκλησία για την στάση της στον χειρισμό της πανδημίας.
 
Στο μεταξύ το επίκεντρο του ελληνικού ενδιαφέροντος είναι στην δίκη της Χρυσής Αυγής, και η καταδικαστική απόφαση ως εγκληματικής οργάνωσης, της 7ης του μηνός, έρχεται να δώσει ελπίδα σε όσους μάχονται τον ναζισμό, την πολιτική βία, και όχι μόνο.
 
Ο Οκτώβρης παιδί μου μας έμαθε δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Ότι η δικαίωση μπορεί να αργεί, αλλά έρχεται και οι αγώνες δεν πάνε χαμένοι. Και ότι ποτέ δεν πρέπει να πιστέψεις πως κόμμα θα ρισκάρει ότι απαιτείται, ώστε να διαχωρίσει τις σχέσεις κράτους- εκκλησίας.
 
Νοέμβριος
Τα καθημερινά κρούσματα πλέον ξεπερνούν τα χίλια, και οι νεκροί φτάνουν και τους 100 ημερησίως.
 
Κανένας πλέον δεν εκπλήσσεται όταν ανακοινώνεται το δεύτερο lockdown.
 
Με πρώτη την Θεσσαλονίκη και άλλες 2-3 περιοχές, και λίγες μέρες αργότερα και την υπόλοιπη Ελλάδα, ξανακλείνουν μαγαζιά λιανικής και χώροι εστίασης, όπως και σχολεία.
 .
.
Τα παιδιά ξεκινούν τηλεκπαίδευση με μεγάλα τεχνικά προβλήματα αρχικά, και οι υπόλοιποι ζούμε την δεύτερη καραντίνα που ενώ έχει πολλαπλάσια θύματα συγκριτικά με την πρώτη, δεν τηρείται τόσο ευλαβικά από την πλειοψηφία όσο εκείνη. Είμαστε ήδη όλοι αρκετά κουρασμένοι ψυχικά για να είμαστε πειθαρχημένοι. Παρόλα αυτά πολλοί συνεχίζουμε να κάνουμε ότι πρέπει για να προφυλαχθούμε από την πανδημία.
 
Οι μάσκες φοριούνται πλέον υποχρεωτικά παντού εδώ και καιρό. Σε εσωτερικούς και κλειστούς χώρους.
 
Κι αν δεν έχουμε ήδη νοσήσει οι ίδιοι, έχουμε πια όλοι κάποιον γνωστό που έχει νοσήσει, ή νοσηλευτεί, ή πεθάνει από αυτόν τον ιό.
 
Αυτό που μάθαμε από τον Νοέμβριο είναι ότι τα νούμερα δεν λένε ψέματα, αν ξέρεις να τα διαβάζεις μπορείς να προλάβεις καταστάσεις, αν τα αγνοήσεις, θα έρθει η ώρα που θα το βρεις μπροστά σου. 
 
Δεκέμβριος
Υπάρχει επιτέλους μια μικρή πτώση στα καθημερινά κρούσματα, πράγμα που μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε λίγο.
 
Όμως η πραγματική ελπίδα έρχεται μαζί με το εμβόλιο.
 .
.
27 Δεκεμβρίου εμβολιάζονται οι πρώτοι άνθρωποι στην Ελλάδα και μπορεί οι υπολογισμοί να θέλουν, στα αισιόδοξα σενάρια, περίπου έναν χρόνο μπροστά μας ακόμη μέχρι να εμβολιαστεί ικανό μέρος του πληθυσμού ώστε να είμαστε ασφαλείς και να βγάλουμε τις μάσκες, όμως αυτό δεν μας πτοεί.
 
Το βασικό εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί, είναι να πειστεί να εμβολιαστεί κόσμος που δεν πιστεύει στην ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των εμβολίων.
 
Αυτό όμως ήταν ένα πρόβλημα που έπρεπε να αντιμετωπιστεί το 2021…
 
Γιατί αρκετά είχαμε ήδη αντιμετωπίσει το 2020.
 
Και από τον Δεκέμβρη μάθαμε ότι τελικά είμαστε πιο δυνατοί από ότι πιστεύαμε. Και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε πιο πολλά από όσα φοβόμαστε.
 
Μόνο ένα δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπιστεί, κι αυτό είναι ο θάνατος.»
 
 
Το 2020 ήταν μια κακή χρονιά όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για όλη την ανθρωπότητα, ήταν όμως και διδακτική. Και όπως κάθε νέα αρχή φέρνει μαζί της ελπίδα, έτσι και η νέα χρονιά, το 2021, μας δίνει την χαρά να ελπίζουμε ότι θα ξαναγυρίσουμε στις μέρες που είμασταν ασφαλείς και πιο ελεύθεροι στην καθημερινότητά μας.
 
Κι αν χρησιμοποιήσουμε όλη αυτήν την εμπειρία και την ιεράρχηση αξιών προς όφελός μας, μπορεί να μην επιστρέψουμε στην παλιά μας πραγματικότητα, αλλά να αρχίσουμε μια νέα, πολύ καλύτερη. Είναι στο χέρι μας.
 
Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία, αγάπη, ηρεμία, ασφάλεια, ευγνωμοσύνη, και ειρήνη. 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Ιωάννα Δούνδη
Ιωάννα Δούνδη
Γεννήθηκα στις 30/3/1984 στην Θεσσαλονίκη, έτσι και να θέλω μελλοντικά να κρύψω την ηλικία μου, θα μπορείτε πλέον να με ξεμπροστιάσετε. Πιστεύω στην φράση του Μπέρναρντ Σω " Όταν κάτι είναι αστείο, ψάξτο προσεκτικά για μια κρυμμένη αλήθεια" , και ταυτόχρονα το γκουγκλάρω για να δω πόσο αλήθεια είναι ότι το είπε αυτός, γιατί τέτοιος άνθρωπος είμαι. Αν χαμογελάσεις με κάτι που έγραψα, αν μάθεις κάτι που δεν ήξερες, αν βρεις μια άποψη που θα σε κάνει να ταυτιστείς στα κείμενά μου, θα έχω πετύχει τον στόχο μου. Αν δεν συμβεί τίποτα απο αυτά, ή δεν σου άρεσε ότι διάβασες, δεν πειράζει. Αν άρεσα σε όλους, θα ήμουν η Μόνικα Μπελούτσι, τηγανητή πατάτα ή παγωτό. Email επικοινωνίας : ioanna.doun@yahoo.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή