«Η δημοκρατία στην εντατική». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου.

1202 Views
«Η δημοκρατία στην εντατική». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου. «Η δημοκρατία στην εντατική». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου.

«Η δημοκρατία στην εντατική». Άρθρο του Μιχάλη Σκολιανού, Δικηγόρου. 

    Εκτός από το προφανές κακό που προξένησαν και εξακολουθούν να προξενούν οι πολιτικές των μνημονιακών κυβερνήσεων σε επίπεδο κοινωνικής οντολογίας-κοινωνική δημοκρατία-με τις πολιτικές που εφάρμοσαν και εξακολουθούν να εφαρμόζουν δηλαδή έναν πρωτόγνωρα για τα ελληνικά δεδομένα άκρατο και άτεγκτο νεοφιλελευθερισμό, προκάλεσαν ένα εξίσου μεγάλο κακό και ίσως πιο επικίνδυνο σε δεοντολογικό-θεσμικό επίπεδο, ήγουν στην πολιτική δημοκρατία.

   Αν δεχτούμε τη θέση του κορυφαίου Έλληνα συνταγματολόγου Αλέξανδρου Σβώλου ότι η ιδανική δημοκρατία για τα ανθρώπινα μέτρα είναι η σύνθεση πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας, τότε το κακό που προξένησαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις και στα δύο αυτά επίπεδα είναι πραγματικά τεράστιο.

   Το κακό που προκάλεσαν στο επίπεδο της κοινωνικής δημοκρατίας είναι πρόδηλο. Οι περισσότεροι από εμάς βιώνουμε καθημερινά τις συνέπειες της απάνθρωπης βαθιά αντικοινωνικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους. Όλα τα μέτρα που λαμβάνονται και εφαρμόζονται συνιστούν τον ορισμό των κοινωνικών αδίκων μέτρων. Η πλειοψηφία της κοινωνικής βάσης έχει εξαθλιωθεί ενώ μια μικρή μειοψηφία που συνιστά τη μεγαλοαστική τάξη στην Ελλάδα και είναι ο μόνος σύμμαχος που έχει απομείνει στην κυβέρνηση εξακολουθεί να πλουτίζει. Η κοινωνική δηλαδή και οικονομική ανισότητα στην ελληνική κοινωνία στη μνημονιακή περίοδο έχει γιγαντωθεί ως άμεση απόρροια της βαθιάς κοινωνικά άδικης πολιτικής. Συνακόλουθα, αυτή η προϊούσα αυξανόμενη κοινωνικοοικονομική ανισότητα πυροδότησε μια σειρά σοβαρών κοινωνικών παρενεργειών. Η κοινωνική συνοχή έφθασε στα όρια της και πολλές φορές η ελληνική κοινωνία άγγιξε τα πρόθυρα της κοινωνικής αποσύνθεσης. Αυτή η άκρατη νεοφιλελεύθερη πολιτική, που εφαρμόστηκε απότομα και βίαια καθ’ υπόδειξη και κατ’ απαίτηση ξένων κέντρων αποφάσεων δίχως κανέναν προγραμματισμό και πλάνο δοκίμασε πολλές φορές τα όρια της κοινωνικής ανοχής ως ολότητας. Ευτυχώς όμως παρόλη την κοινωνικά καταστρεπτική πολιτική που έπληξε ανεπανόρθωτα τον πυρήνα της κοινωνικής βάσης και κατ’ επέκταση πριόνισε τα θεμέλια της κοινωνικής δημοκρατίας, η κοινωνία φάνηκε να αντέχει στις ταλαντώσεις που την υπέβαλε η κυβερνητική πολιτική.
   Όπως όμως ήδη αναφέρθηκε, οι μνημονιακές κυβερνήσεις εκτός από το κοινωνικό κακό που προκάλεσαν υπονόμευσαν, πρωτοφανώς για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα, τις βάσεις της ίδιας της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας σε θεσμικό επίπεδο. Οι μνημονιακές κυβερνήσεις και ειδικά η παρούσα είχαν και έχουν ως αποκλειστικό σκοπό την παραμονή τους με κάθε τρόπο στην εξουσία. Και ήξεραν ότι με την ασκηθείσα κοινωνική πολιτική κάτι τέτοιο ήταν νομοτελειακά αδύνατον. Για αυτό δεν δίστασαν και δεν διστάζουν, ακόμα και στις τελευταίες μέρες τους στην εξουσία, προκειμένου να ικανοποιήσουν τον αποκλειστικό τους σκοπό, τη νομή της εξουσίας, να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο ακόμα και όταν αυτό θέτει ευθέως εν κινδύνω τη θεσμική υπόσταση της δημοκρατίας, την πολιτική δηλαδή δημοκρατία. Έτσι, δεν δίσταζαν και δεν διστάζουν να ευτελίσουν τους θεσμούς χρησιμοποιώντάς τους εργαλειακά για την παράτασή τους στη νομή της εξουσίας. Υποβάθμισαν και εξακολουθούν να υποβαθμίζουν τους θεσμούς, από αυτοσκοπό που εξ’ ορισμού πρέπει να είναι για κάθε πραγματικά δημοκρατική κυβέρνηση, σε μέσο για την εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων και φιλοδοξιών μέσω της αγκίστρωσής τους στην εξουσία. Υπήρξε δηλαδή μια συνειδητή, συστηματική και άκρως επικίνδυνη για την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας θεμελιακή παραμόρφωσή της μέσω της αντιστροφής των ρόλων εξουσίας-φιλελεύθερων θεσμών. Η ομαλή λειτουργία των φιλελεύθερων θεσμών, που συνιστά την πολιτική διάσταση της δημοκρατίας μας και αποτελεί την καρδιά ολόκληρης της δημοκρατίας-πολιτικής και κοινωνικής ευτελίστηκε εκπίπτοντας σε εργαλειακή χρήση-μέσο και η εξουσία-διακυβέρνηση που θα έπρεπε a priori να είναι απλώς το αναγκαίο και απαραίτητο μέσο για την εκπλήρωση του σκοπού, που δεν είναι άλλος από τη διαφύλαξη και αναβάθμιση της δημοκρατίας τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό-θεσμικό επίπεδο, ανήλθε σε αυτοσκοπό. Τέτοια παραδείγματα ευτελισμού των θεσμών από την κυβέρνηση πάμπολλα· από τη συνεχή απαξίωση της λειτουργίας και του θεσμικού ρόλου του κοινοβουλίου (παντελή απουσία από αυτό του ίδιου του πρωθυπουργού ακόμα και όταν ο ίδιος ζητά ψήφο εμπιστοσύνης, πρόωρο κλείσιμο της ολομέλειας τους θερινούς μήνες, συστηματική νομοθέτηση με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κ.α.), μέχρι την προσπάθεια χειραγώγησης της δικαιοσύνης και defacto κατάργησης των κρατικών λειτουργιών, την απροκάλυπτη μετατροπή της δημόσιας τηλεόρασης σε κομματικό όργανο κ.α.
    Ευτυχώς, μια σημαντική πολιτική αλλαγή προοιωνίζεται σύντομα. Το δυστύχημα είναι ότι η κοινωνική δημοκρατία είναι πολύ δύσκολα να αποκατασταθεί βραχυπρόθεσμα. Η ζημιά που της προκλήθηκε είναι ανυπολόγιστη. Θα χρειαστεί πολύς χρόνος και μεγάλη συλλογική και κοινωνική προσπάθεια μαζί με την πολιτική για να ιαθούν οι βαθιές και πολλαπλές πληγές που δέχτηκε από τη βίαιη επίθεση η κοινωνία. Αυτό όμως που μπορεί και επιβάλλεται να γίνει άμεσα, διότι είναι επιτακτική δημοκρατική ανάγκη, είναι η επιστροφή στη θεσμική ομαλότητα η αποκατάσταση δηλαδή της πολιτικής μας δημοκρατίας.


Φωτογραφικό υλικό





Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη

Περισσότερη Παράξενη ζωή