Φώναξε ειρήνη, πριν νά ‘ρθει η ειρήνη..! Από τον Βασίλη Δαμουλάκη.

399 Views
Φώναξε ειρήνη, πριν νά ‘ρθει η ειρήνη..! Από τον Βασίλη Δαμουλάκη. Φώναξε ειρήνη, πριν νά ‘ρθει η ειρήνη..! Από τον Βασίλη Δαμουλάκη.

Φώναξε ειρήνη, πριν νά ‘ρθει η ειρήνη..! Από τον Βασίλη Δαμουλάκη

Ακριβώς την ίδια στιγμή που οι Γάλλοι δεχόντουσαν επίθεση – ποιος ξέρει από ποιόν εχθρό πραγματικά – έπεφτε στα χέρια μου σα βόμβα, ένα από τα ασήκωτα βιβλία του Χαλίλ Γκιμπράν. Τον γνώριζα, μα δεν τον είχα ψάξει. Ίσως πάλι ήρθε αυτός σε μένα, την κατάλληλη ώρα.

Γεννήθηκε το 1883 στον Λίβανο. Εκείνη την εποχή ο Λίβανος, αποτελούσε οθωμανική επαρχεία και τμήμα της μείζονος Συρίας. Ενώ μέχρι και σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα το ουσιαστικό στην ευρύτερη περιοχή• επικρατεί μια διαρκής πολεμική κατάσταση. Με μία μοιραία διαδρομή θα λέγαμε σήμερα, Βυρηττό – ΗΠΑ – Γαλλία, επέλεξε το Παρίσι για να σπουδάσει στην σχολή καλών τεχνών. Λόγω όμως της έλλειψης βασικής εκπαίδευσης αποξενώθηκε από την γαλλική ακαδημαϊκή κοινότητα.

Ένα από τα αποφθέγματα του λέει: «Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς». Έτσι λέω να ξεκινήσω το άρθρο αυτό. Να δω τα πράγματα έξω από έναν πολεμοχαρή εαυτό, ο οποίος έχει μορφωθεί από την σχιζοφρενή ιστορία που διδάχτηκε• ζητώντας βοήθεια απ’ αυτόν τον σπουδαίο φιλόσοφο.

Μια «περίεργη» μόδα έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια… Ανεξαρτήτως εθνικότητας όλοι είναι «Έλληνες», γίνονται «Ισπανοί», μετά «Γάλλοι» κ.ο.κ. Δεν λέω, είναι πολύ σημαντικό να συμπαραστέκονται, οι λαοί στους λαούς. Μα είναι σπουδαιότερο να συμπαραστεκόμαστε διατηρώντας την εθνικότητά μας με ένα πανανθρώπινο μέτωπο, και σε κάθε λαό που πλήττεται. Όχι στο κράτος του λαού που πολεμά. Γιατί όμως;

Σήμερα, στον πλανήτη μας, είναι σε εξέλιξη εκατοντάδες πολεμικές διαμάχες, με εκατομμύρια νεκρούς καθημερινά. Αυτές οι διαμάχες βέβαια βρίσκονται μακριά μας• οι περισσότερες είναι μακριά ακόμα κι από τις οθόνες μας. Μα εμείς γινόμαστε Γαλλία! Γινόμαστε Ελλάδα! Γινόμαστε Ισπανία! Ποιο είναι το πραγματικό όφελος απ’ αυτήν την ταύτιση; Απολύτως κανένα! Όταν ζητάμε «δικαιοσύνη» για την Γαλλία και το εκάστοτε κράτος τότε αυτόματα δημιουργούμε ένα νέο πολεμικό μέτωπο, με το οποίο συστρατευόμαστε, κι αυτό πανέτοιμο από καιρό ανταποδίδει πολεμικά. Εν τω μεταξύ όμως, βάλε στο μυαλό σου ότι στην αρχή του 2015 γίναμε «Σαρλί» και στο τέλος του, Γαλλία..!

Ως άνθρωποι μόνο ένα μέτωπο πρέπει να μας συστρατεύει, αυτό της ειρήνης απέναντι στους πολέμους των κρατών. Αντ’ αυτού εμείς περιμένουμε τον πόλεμο για να διεκδικήσουμε ειρήνη. Κι η τραγική συνέπεια είναι να φτάσει στην πόρτα του σπιτιού μας, γιατί αυτός εξαπλώνεται ραγδαία, απ’ άκρη σ’ άκρη στον κόσμο αυτό. Με δεδομένο τον ατομικισμό, σκέψου τις συνέπειες της πολεμικής εμπλοκής μεταξύ Τουρκίας – Ρωσίας. Ποιος θα έρθει το όμορφο καλοκαιράκι στην Ελλάδα να φάει φέτα και να πιεί ουζάκι αφού κάνει το μπανάκι του, μετά την πτώση του SU-24; Και οι δύο πολεμούν τους τρομοκράτες που χτύπησαν στην Γαλλία, με τις ΗΠΑ να έχουν τον ίδιο κοινό στόχο, ενώ όλοι αυτοί μαζί, πουλάν όπλα στους τρομοκράτες που εκπαίδευσαν και ταυτόχρονα πολεμούν κι όλοι αναμεταξύ τους.

Άλλοτε με κρυφή κι άλλοτε με εμφανή την πολεμοχαρή όψη, μέσα από ατελείωτα άρθρα, προσωπικές απόψεις και συμπεριφορές, εν τέλει δυστυχώς, διαφαίνεται πως δεν είναι μόνο τα κράτη που διψούν για πόλεμο, μα είναι οι ίδιες «μορφωμένες» λαϊκές μάζες που τον επιζητούν. Τα κράτη κατασκευάζουν όπλα κι οι μάζες τραβούν την σκανδάλη. «Η ιστορία είναι αναπόφευκτο να μην επαναλαμβάνεται, καθώς συντελείται στον ίδιο χώρο (τη γη), κι από τον ίδιο πρωταγωνιστή τον άνθρωπο». (Από το υπό έκδοση, Ο Θεός της 7ης ημέρας).

Αν και είμαι κατά των διακρίσεων, θεωρώ απαραίτητο να υπάρξει ένας απόλυτος διαχωρισμός. Ένα ξεκαθάρισμα μεταξύ πολεμολάγνων και ειρηνοποιών. Να δημιουργηθεί ένα υπαρκτό ειρηνικό μέτωπο και όχι αυτό να παραμένει ονειρικό και θεωρητικό όπως σήμερα. Ώστε ο καθένας να λάβει την ευθύνη των αιμόφυρτων και αρρωστημένων επιθυμιών του, ενώ αντίστοιχα να έχει τη δυνατότητα κάποιος άλλος να διαχωριστεί φανερά, από το μίσος.

«Σ’ αγαπώ αδερφέ μου όποιος κι αν είσαι είτε λατρεύεις το θεό σε εκκλησία, είτε γονατίζεις στο ναό σου, είτε προσεύχεσαι στο τζαμί σου. Εσύ κι εγώ είμαστε όλοι παιδιά μιας πίστης γιατί τα διάφορα μονοπάτια της θρησκείας είναι δάχτυλα του χεριού ενός γεμάτου αγάπη Ανώτερου Όντως έτοιμο να τους δεχτεί όλους...» Χαλίλ Γκιμπράν 1883-1931


Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

kulturosupa.gr
kulturosupa.gr

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις
Κρίτωνα κάλαντα στο Σοφούλη: Κέφι, παιχνίδια και δώρα αξίας 8000 ευρώ για όλους τους θεατές
Κρίτωνα κάλαντα στο Σοφούλη: Κέφι, παιχνίδια και δώρα αξίας 8000 ευρώ για όλους τους θεατές
με 0 Σχόλια 387 Views

Εκπλήξεις, τραγούδια, ομαδικά χορευτικά κέφι ξέφρενο που καταλήγει σε ένα πάρτι χαράς! Στο τέλος όλοι μα όλοι θα φύγουν με δώρα, μικρά και μεγάλα!

Περισσότερα ...

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
Εφημερεύοντα Νοσοκομεία ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή