Φανταστικά σενάρια μέλλοντος (μην το διαβάσεις αν ο φόβος του κορωνοϊό σ’ έχει καταβάλει…)

6634 Views
Φανταστικά σενάρια μέλλοντος (μην το διαβάσεις αν ο φόβος του κορωνοϊό σ’ έχει καταβάλει…) Φανταστικά σενάρια μέλλοντος (μην το διαβάσεις αν ο φόβος του κορωνοϊό σ’ έχει καταβάλει…)

 

  
(Καθώς ο εγκλεισμός συνεχίζεται, η φαντασία μου καλπάζει..  Μοιράζομαι μαζί σας, ένα μικρό σενάριο, που ελπίζω να μη βγει αληθινό.
 
Πάραυτα εάν, νιώθετε αγχωμένοι για το μέλλον, τρομαγμένοι με το παρόν και ο πανικός σας περιμένει στην γωνία, παρακαλώ μη συνεχίσετε την ανάγνωση.
Ευχαριστώ
 
Πλανήτης Γη, 2030.
Βλέπω μέσα από το θόλο, τον έναστρο ουρανό. Ξαφνικά, από τα μεγάφωνα ακούγεται, η ηχογραφημένη εντολή.
-«παρακαλώ, περάστε στους θαλάμους ανανέωσης ενέργειας»…
 
Η αλήθεια είναι, πως δεν έχω δει ποτέ μεγάφωνα στον θόλο, όσο κι αν ακούω τα μηνύματα να έρχονται από αυτά, πότε δεν ανακάλυψα από που βγαίνει, ο ήχος τους.
 
Όλα ξεκίνησαν το 2020, μια πανδημία και η ταχεία της εξάπλωση, σε όλη τη γη, ήταν η αιτία δημιουργίας, κλειστών θόλων.
 
Το εισιτήριο αυτών, ήταν το ψηφιακό πιστοποιητικό, που οι δυνητικοί κάτοικοί, θα έφεραν στα σώματά τους.
 
Ήταν κάτι, σαν ένα κρυσταλλικό τατουάζ, που η ενεργοποίηση του, θα συνέβαινε όταν εμβολιαζόμασταν. Όσοι δεν το έφεραν, θα απορρίπτονταν.
 
Τα εμβόλια, προσγειώνονταν με ντροουνς, στα μπαλκόνια μας.
.
Υπήρχαν κάποιοι που μιλούσαν, για στημένα παιχνίδια, άλλοι που τρομοκρατούσαν τον κόσμο λέγοντας, πως όποιος κάνει το εμβόλιο, θα ελέγχεται για πάντα, θα χάσει την συνείδησή του κι άλλα τέτοια τρελά.
 
Μα ο θάνατος καραδοκούσε κι εμείς δεν είχαμε χρόνο. Έπρεπε να προφυλαχθούμε, να επιβιώσουμε!
 
Την προηγούμενη νύχτα τσακώθηκα με τον αδερφό μου. Προσπαθούσα να τον πείσω, ότι το εμβόλιο αποτελούσε την μόνη σωτηρία, του μίλησα ξανά, για την ατομική ευθύνη.
 
Εκείνος φώναξε, πως προτιμά τον θάνατο αν είναι να ζήσει φυλακισμένος. Άρχισε να τρέχει και άνοιξε την πόρτα, του διαμερίσματος μας.
 
Έμεινα αποσβολωμένη να κοιτάζω. Περίμενα ώρες στην ίδια θέση, λες και αυτό θα τον έφερνε πίσω.
 
Οι σκέψη μου έτρεχε φοβισμένη, στην είσοδο κάθε πολυκατοικίας υπήρχε ένας φρουρός, για να ελέγχει την κίνηση.
 
Πριν από αρκετό καιρό, αποφασίστηκε ποινή ισόβιας κάθειρξης, σε όποιον έσπαγε την καραντίνα.
 .
.
Λες να τον έπιασαν; Οι μέρες περνούσαν και δεν είχα κανένα νέο του. Ηταν οι τελευταίες ώρες που μου έμεναν, για να πάρω μια απόφαση. Ή έκανα το εμβόλιο και έμπαινα στον θόλο ή έμενα στο διαμέρισμα μου, περιμένοντας τον θάνατο μου.
 
Μα εκείνος δε φαινόταν.
 
Έτσι κι αλλιώς είναι χαμένος, σκέφτηκα, αν δεν τον βρήκαν ήδη οι φρουροί, ο ιός θα τον συναντήσει στην επόμενη γωνία… και αφού έχωσα την δόση του εμβολίου στο μπράτσο μου, το πέταξα και άρχισα να τρέχω με μανία προς τον θόλο, που απλωνόταν μπροστά μου.
 
Στην πύλη, ένα ραντάρ έλεγχε τα σώματά μας. Όλοι φέραμε μέσα μας, το ψηφιακό πιστοποιητικό.
 
Όταν μπήκε και ο τελευταίος στην πελώρια κιβωτό που φτιάξανε, για να περισώσουν το είδος μας, η πύλη κλείδωσε.
 
Όλοι πανηγυρίζαμε την είσοδο μας, στο μέλλον. Γιορτάζαμε την φυλακή μας. Δεν αντιληφθήκαμε ούτε για μια στιγμή, ότι μπήκαμε μόνοι στο κλουβί, που μας φτιάξανε, για την πολυποθούμενή μας, ασφάλεια.
 
Εμπιστευθήκαμε τους ειδικούς   για τις ζωές μας, αφήσαμε αυτούς να οδηγήσουν. Άλλωστε ήξεραν καλύτερα, αυτοί, τον δρόμο…
 
Η ζωή μου τώρα, είναι ελεγχόμενη. Στο μεγάφωνο ακούγεται το εγερτήριο μας, την στιγμή που ο ήλιος βγαίνει. Δεν υπάρχει ο χρόνος, να μετράς , υπάρχει ο  χρόνος, που μας συντονίζει από τα μεγάφωνα. Ο καθένας μας, ελέγχθηκε για τα ταλέντα και τις γνώσεις του. Όλοι δουλεύουμε για τον θόλο. Σε αντάλλαγμα εκείνοι, μας τα παρέχουν όλα. Οι επιθυμίες μας πια δεν υπάρχουν κι έτσι οι ανάγκες μας περιορίζονται.
 
Δεν ξέρω από ποτέ έχω να νιώσω επιθυμία, ίσως από τότε που ζούσα.
 
Οι οθόνες παίζουν, μαγνητοσκοπημένα βίντεο, από την έξω Γη.
 
Αφανισμός, πόλεις ερείπια, ανθρώπινη εξαφάνιση, μα η γη είχε ήδη αναγεννηθεί, τα ζώα έφτασαν στις πόλεις, δρόμοι καλύφθηκαν από τη φύση , σπίτια χαλάσματα, αυτοκίνητα σαν αγάλματα, να θυμίζουν μια εποχή, που πέθανε.
 
Κάποιοι επέλεξαν, να αφήσουν τον θόλο, καθώς η παραμονή μας εκεί, δεν ήταν αναγκαστική. Ο ιός όμως, που ξεκίνησε το 2020, ήταν μόνο η αρχή. Ενημερωνόμασταν από τις οθόνες μας, ότι η ατμόσφαιρα έχει γίνει τοξική.
 
 Δε θέλω ούτε να φαντάζομαι, τι θάνατο βρήκαν αυτοί οι λίγοι, που επέλεξαν να φύγουν…
 
Κοιτάζω τον ήλιο μέσα από τον θόλο. Η καρδιά μου δεν ανοίγει, όπως άλλοτε, μα τουλάχιστον δε νιώθει πόνο…
 
Ένα πεσμένο χαρτί, δίπλα από την τραπεζαρία, με κινεί, να νιώσω κάτι. Ίσως είναι περιέργεια. Πως βρέθηκε χαρτί εδώ μέσα; Έχω να δω, από τον καιρό, της έξω γης.
 
Τα χέρια μου άνοιξαν, σχεδόν μόνα τους, το γράμμα.
«Χαίρεται αγαπητοί μου,
Είμαστε οι άνθρωποι, της ελεύθερης Γης. Ότι πληροφορία έχετε, για την γη στο τώρα, είναι ψέμα. Όταν οι κυβερνήσεις σας, σας έδωσαν εντολή για να μπείτε στους θόλους, ήξεραν πως ήσασταν ήδη τρομοκρατημένοι, φοβισμένοι, ελεγχόμενοι.
 
Όσοι καταφέραμε να ξεφύγουμε, από το ίδιο μας το μυαλό, συσπειρωθήκαμε και όλοι μαζί, με την ευχέρεια της τεχνολογίας, αποφασίσαμε, πώς θα σχεδιάζαμε τον καινούριο μας κόσμο.
 
Ζούμε αρμονικά με τη γη και με σεβασμό προς όλη την πλάση.
 
Πρώτα όμως, θέλω να σου πω, πως τα ίδια σου τα μάτια, αυτήν την στιγμή, βιντεοσκοπούν, ήρθαμε για εσάς και ρισκάρουμε τη ζωή μας.
 
Το τσιπάκι που σας χορήγησαν με το εμβόλιο, χειραγωγεί τον νου και το συναίσθημα σας. Οι εντολές που λαμβάνεις, έρχονται κατευθείαν από το μυαλό σου..

ΒΡΕΣ ΤΟ ΤΣΙΠΑΚΙ ΚΑΙ ΚΑΤΈΣΤΡΕΨΕ ΤΟ! 

Φωτογραφικό υλικό






Αρθρογραφος

Δήμητρα Αθανασοπούλου
Δήμητρα Αθανασοπούλου

Γραψε το σχολιο σου

Η διεύθυνση email σας δεν θα δημοσιευθεί. Υπογραμμίζονται τα υποχρεωτικά πεδία *

Γραψε το σχολιο σου στο Facebook

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

τελευταιες αναρτησεις

Web Radio

ΘΕΑΤΡΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη θεατρομανία
ΣΙΝΕΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Σινεμανία
ΜΟΥΣΙΚΟΜΑΝΙΑ

Περισσότερη Μουσικόμανία
ΤΕΧΝΗ - ΒΙΒΛΙΟ

Περισσότερα Τέχνη Βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Περισσότερη Θεσσαλονίκη


Περισσότερα Της «K» το κάγκελο

Περισσότερη Παράξενη ζωή